Powrót do miasta zdrady
Magda mieszała żurek w garnku, gdy na stole krótko zapiszczał telefon. Wiadomość była od jej najlepszej przyjaciółki – Kasi. „Przyjdź do kawiarni, musimy pogadać” – brzmiał suchy tekst. Magda od razu spróbowała oddzwonić, ale Kasia nie odbierała. Coś ukłuło ją w sercu, ale stwierdziła, że musi iść. Szybko zgasiła gaz, przebrała się i pół godziny później stała już w ich ulubionej kawiarni. Za rogowym stolikiem siedziała Kasia. A obok niej – Marek. Mąż Magdy. Ich pozy nie pozostawiały wątpliwości.
– Kasia? Marek?! – Głos Magdy drżał tak samo jak jej dłonie.
Kasia, nawet nie mrugnąwszy okiem, wdrapała się Markowi na kolana i przysunęła twarz do jego ust. Marek próbował wstać, ale Magda już się odwróciła i wyszła.
Ta scena była ostatnią kroplą. Wcześniej były przecież podejrzenia, dziwne zachowania, nocne „nadgodziny” Marka. Ale to, że w zdradę zamieszana była jej przyjaciółka z dzieciństwa – złamało wszystko. Serce i zaufanie.
Razem z Kasią dorastały w cichym prowincjonalnym miasteczku. Kasia była sierotą – matka zniknęła, ojca nie znała. Wychowywała ją milcząca babcia. Magda zaś była ukochaną córką w zżytej rodzinie. Rodzice częstokroć zabierali Kasię na pikniki, do kina, na jarmarki. Ta przywiązała się do nich jak do własnej rodziny. Całe dzieciństwo to jedno wielkie „my”: razem właziły na drzewa, bawiły się w dom, marzyły o ucieczce do wielkiego miasta.
Magdzie się udało. Studia medyczne, ślub z Markiem – synem zamożnego przedsiębiorcy, mieszkanie, praca jako lekarka. Kasia została w miasteczku, sprzedawała buty. Gdy jednak Magda zaproponowała przyjaciółce przeprowadzkę, ta bez namysłu się zgodziła. Marek nawet pomógł jej znaleźć wynajęte mieszkanie.
Magda nie wiedziała wtedy, że oni z Markiem już potajemnie rozmawiali. Że spotykał Kasię na dworcu. Że za jej plecami zaczynał się romans. Wyszło to później. Najpierw dziwny chłód męża, potem wiadomość od Kasi z zaproszeniem do kawiarni, a w końcu scena, której nie da się wymazać z pamięci.
Miesiąc później Marek złożył pozew o rozwód. Kasia wprowadziła się do ich mieszkania z Magdą. Ta, zaciskając zęby, wróciła do rodzinnego miasta. Zatrudniła się w miejscowym szpitalu jako internistka, wynajęła pokój. Tam odnalazł ją ordynator z propozycją objęcia stanowiska kierownika oddziału – poprzedni szykował się do emerytury.
Pewnego dnia podczas obchodu Magda poznała nowego pacjenta – statecznego mężczyznę o łagodnych oczach. Leszek Januszewski. Jego twarz wydała jej się znajoma, ale nie potrafiła skojarzyć skąd. Później, podczas rozmowy, nagle się roześmiał:
– A czy to nie ty byłaś tą dziewczynką, którą kiedyś złapałem, gdy spadała z drzewa?
Magda oniemiała – wspomnienie wróciło jak błyskawica. W dzieciństwie, wracając ze szkoły, z Kasią wspięły się na stary dąb. Zahaczyła sukienką, wystraszyła się… A potem silne ręce złapały ją prosto z gałęzi. I głos: „Po co się wspinasz? Niebezpiecznie przecież”.
Teraz ten głos znów rozbrzmiewał obok. I niosło z nim spokój, którego dawno nie czuła.
Po kilku tygodniach Leszek zaprosił ją na obiad z okazji wypisu. Wahając się, w końcu się zgodziła. A potem wszystko potoczyło się jakby samo. Zbliżyli się, zaczęli się częściej widywać. Wkrótce – wzięli ślub.
Dziś Magda mieszka z Leszkiem w dużym domu za miastem. Mają bliźniaków. Jej rodzice są szczęśliwi. A życie wreszcie odzyskało sens.
A Kasia? Wróciła do prowincji i mieszka w mieszkaniu babci. Marek szybko się nią znudził i wyrzucił ją za drzwi. Podobno teraz pracuje w warzywniaku. Smutna i zgorzkniała. A boomerang, jak wiadomo, zawsze wraca. I uderza boleśnie.
