Pamiętam, że kiedyś potrzebował mi mąż, który już miał żonę.
Może w weekend po prostu wyjedziemy do kina? zapytała Zofia, siadając obok Michała na kanapie w naszym małym mieszkaniu przy ulicy Mokotowskiej w Warszawie. Ostatnio rzadko spędzaliśmy razem czas i chciałam odzyskać tę dawną bliskość, którą kiedyś mieliśmy.
Przepraszam, mam pełne ręce roboty odparł Michał, nie odrywając wzroku od telefonu. Obiecałem mamie pomóc przy świetle. Zima się zbliża, a dach wciąż przecieka. Całe weekendy będę tam grzebał w gwoździach.
Zofia skinęła głową, ukrywając rozczarowanie. W duszy poczuła niepokojący dreszcz, lecz odrzuciła go z determinacją.
W piątkowy wieczór odprowadzała męża do domu matki. Zauważyła jednak, co ma na sobie Michał: nowe spodnie i ta elegancka koszula, którą podarowała mu na urodziny, z drogiego sklepu w centrum.
Idziesz na dach w tej koszuli? zapytała, przyglądając się jej z niedowierzaniem. Nie boi cię, że coś ją popsuje? Tam jest smoła i brud.
Och, zaraz się przebrałem rzucił szybko Michał, unikając jej spojrzenia i chwytając kluczyki od samochodu. Mama ma w szopie robocze ubrania. Nie martw się o moje ciuchy.
Pożegnała go pocałunkiem przy drzwiach rytuał, który utrzymywaliśmy od pięciu lat małżeństwa. Michał objął ją, ale zrobił to pośpiesznie, jakby chciał jak najszybciej wyjść. Gdy zamknął drzwi, Zofia oparła się o nie i zamknęła oczy. Coś się zmieniło, poczuła, że między nami zaszła jakaś przepaść.
W sypialni upadła na łóżko, wciągając zapach jego wody kolońskiej, który wciąż zalegał na poduszce. Ostatnie dwa miesiące Michał zachowywał się dziwnie coraz bardziej odsuwał się, był chłodniejszy, rzadziej mnie obejmował, częściej zostawał w pracy. Wszystko wskazywało na jedną rzecz zdradę. Pojawiła się inna kobieta w jego życiu. Lecz nie chciałam wierzyć w to, co było oczywiste. Nie mogło mnie zdradzić, nie mógł zdradzić naszą miłość
To tylko głupie plotki szepnęła Zofia do poduszki, próbując przekonać samą siebie. Pewnie po prostu zmęczenie w pracy, jakaś jesienna chandra.
Wczoraj rano jeszcze powtarzał mi, że mnie kocha, że jestem najcenniejszym, co w jego życiu się zdarzyło. Te słowa powtarzał prawie automatycznie, jak wyuczoną mantrę. Ludzie się zmieniają, wiedziała Zofia, ale nie Michał, nie jej Michał, z którym spędziliśmy pięć lat, planowaliśmy dzieci i starość. Odrzuciła myśli o zdradzie, uznając je za niepotrzebne zamieszanie.
W sobotni poranek Zofia poszła wcześnie do sklepu, kiedy jeszcze nie było tłumu. Napełniła wózek mięsem, które Michał uwielbiał na pieczeń, świeżymi warzywami do sałatki i drogą rybą, którą jedliśmy tylko przy świątach. Całe popołudnie spędziła w kuchni, przygotowując potrawy z sercem. Barszcz był gęsty, dymny, tak jak lubiła go Helena, matka Michała. Kotlety wyszły puszyste i soczyste, bo dodała do mięsa odrobinę śmietany, jak nauczyła ją babcia. Zofia zapakowała wszystko w pojemniki i garnuszki.
Zawożę im jedzenie pomyślała. Michał mówił, że mama spędzi dzień u przyjaciółki, a on będzie przy dachu do wieczora. Nie będzie miał czasu ani ochoty gotować.
Zabrała jedzenie do samochodu, sprawdziła, by nic nie wylało się, i ruszyła w drogę za miasto. Do domu teściowej, małej wsi pod Krakowem, dotarła po około czterdziestu minutach autostradą, a potem kilkoma kilometrami po nierównej drodze. Helena mieszkała w starym, lecz przytulnym domu z dużym podwórkiem i ogródkiem. Gdy Zofia podjechała pod zielone wrota, od razu zauważyła brak samochodu Michała na podjeździe.
Wysiadła, ostrożnie zajrzała przez furtkę na podwórze. Dach domu lśnił nową blachą, rynny wyglądały na dopiero zamontowane. Helena w staromódnej koszuli kręciła się w ogródku, nucąc pod nosem jakąś melodię.
Zofia ciszej wróciła do auta i odjechała, nie wzywając teściowej, nie przekazując jedzenia, które przygotowała z miłością. W sercu kurczył się ból i gniew. Michał okłamał ją, bezwstydnie i cynicznie. Po co? Odpowiedź była oczywista, lecz ona nie chciała w to uwierzyć, trzymała się ostatniej nadziei.
Całą drogę do domu szukała logicznego wytłumaczenia. Może skończył już dach? Może pojechał po materiały? Ale nowy dach mówił jasno nie zamieniono go wczoraj ani przedwczoraj.
Niedzielny wieczór przyniósł zmęczonego, lecz uśmiechniętego Michała, pachnącego obcym perfumem. Koszula była nadal czysta, choć lekko pomarszczona.
Och, co to za dzień! zaczął od progu, zdejmując buty, nie patrząc na żonę. Wyobrażasz sobie, skończyłem dopiero w niedzielny wieczór. Cały dach przebudowałem, teraz wytrzyma dwadzieścia lat, mama jest zadowolona.
Dobrze, że udało się skinęła Zofia, obserwując go z kuchni, zwracając uwagę na każdy szczegół. Słuchaj, może w następny weekend pojedziemy razem do twojej mamy? Chciałabym się z nią spotkać, dawno się nie widzieliśmy. I zobaczyć, jak wygląda twoja robota.
Michał zatrzymał się na chwilę, potem niechętnie zgodził, drapiąc się po karku jego typowy gest, kiedy był spięty:
No dobra. Choć pewnie będzie zajęta, ma dżem, kiszonki.
Nic, będziemy krótko uśmiechnęła się Zofia, choć w środku ciążyła niepokój.
Cały tydzień przygotowywała się do rozmowy, przemyślając każde słowo. Michał zachowywał się zwyczajnie chodził do pracy, wracał wieczorem, opowiadał o sprawach. Jedynie unikał patrzenia w oczy i w łóżku odwracał się od ściany
Następna sobota była słoneczna i ciepła. Jedźli w milczeniu do Heleny, Michał nerwowo stukał palcami w kierownicę, ciągle poprawiając lusterko. Zofia patrzyła przez okno na żółknące pola, zastanawiając się, jak rozpocząć rozmowę, jak doprowadzić go do prawdy.
Przy stole Helena jak zwykle się krzątała nakładała sałatki, kroiła chleb, wyciągała z piwnicy kiszonki. Michał siedział napięty, ledwo jadł, tylko krusząc widelcem talerz.
Pani Heleno, jak się ma nowy dach? Michał mówił, że wymienili go w zeszły weekend. Musiało to być drogie?
Cisza spadła jak ciężka zasłona. Helena zmieszana spojrzała najpierw na syna, potem na Zofię, nie rozumiejąc, co się dzieje.
Jaki dach? My wymieniliśmy go w czerwcu, kiedy byliście na urlopie. Pamiętam, że dzwoniłam, pytając o kolor blachy
Mamo, myślisz, że się mylisz przerwał szybko Michał, ale jego głos się zadławił.
Ojej, pomyliłam się, Zofia pośpieszyła Helena, widząc, jak blada się robi syn. Myślałam o starym dachu, a Michał powiedział mi o nowym to trochę naprawiłem w zeszły weekend
Nie wymyślaj przerwała Zofia. Już wszystko rozumiem. Odwróciła się ku mężowi, patrząc mu prosto w oczy. Czy zdradzasz mnie?
Michał zamamrotał coś niejasnego, spuszczając głowę w talerz, zaciskając i rozluźniając pięści pod stołem. Zofia wstała, nogi ledwo ją utrzymywały, ale utrzymała się prosto.
Szczerze mówiąc, nie spodziewałam się tego od ciebie. Zawsze byliśmy otwarci, przynajmniej tak mi się wydawało. Gdybyś spotkał inną, powinieneś powiedzieć. Rozwiodłabym się bez dramatu.
Zofiu, nie bądź tak ostra! wykrzyknęła Helena, wstając od stołu. Każdy się potknie! Mężczyźni tacy są. Musisz mu wybaczyć, trzymać rodzinę razem. Każdy facet ma swe przygody, to minie, uwierz mi.
Nie odparła Zofia stanowczo, kierując się ku wyjściu. Tego zdrady nie wybaczę. Michał, zostań tutaj z mamą, ja przywiozę twoje rzeczy w ciągu kilku dni. Nie wracaj.
Zofiu, poczekaj! rzucił Michał, łapiąc ją za rękę przy bramie, odwracając się do siebie. Przepraszam! To było jakieś szaleństwo, nie wiedziałem, co robię! Ona nic dla mnie nie znaczy, naprawdę! To po prostu głupota, nie chciałem!
Zofia wyciągnęła rękę, oczy lśniły od tłumionych łez, ale nie pozwoliła się rozpłakać.
Okłamałeś mnie i zdradziłeś. Nie obchodzi mnie, czy to było szaleństwo, zaćmienie czy retrogradny Merkury. Złamałeś mi serce, zniszczyłeś nasz dom i nie zamierzam ci wybaczyć. Żyj z tym sam.
Odwróciła się w stronę przystanku autobusowego, nie patrząc już na jego żałosną postać. Michał stał przy bramie, zgarbiony, a Helena wzdychała o młodość i namiętności, mówiąc, że wszystko się ułoży.
W domu Zofia systematycznie pakowała rzeczy męża ubrania, przybory do golenia, ulubioną kubek z postacią Spidermana, który przywiózł jeszcze w pierwszym roku wspólnego życia. Spakowała wszystko w kartony i torby. Następnego dnia przywieźła je do Heleny. Teściowa znów próbowała ją namówić, łzawiąc delikatnie.
Zofio, pomyśl! Niech Michał wróci, pogadajcie spokojnie. Nie rób tego po kąsek! Przeżyliśmy pięć lat!
Decyzja podjęta odcięła Zofia, wynosząc ostatni karton. W poniedziałek składam pozew o rozwód. Nie mamy już nic wspólnego. I proszę, nie dzwońcie.
Michał stał w progu domu matki, zdezorientowany i ubogi w koszulce. Zofia nie spojrzała w jego stronę, odwróciła się i odeszła raz na zawsze.
Rozwód przebiegł szybko nie mieliśmy wspólnego majątku, nie było dzieci, na szczęście. Mieszkanie Zofia kupiła przed ślubem, więc podział nie był potrzebny. Michał nie sprzeciwiał się, jedynie domagał się spotkania przez adwokata, ale Zofia odmawiała.
Po trzech miesiącach Zofia przypadkowo spotkała Bognę, wspólną znajomą, w kawiarni przy pracy.
Słyszałaś o Michale? zapytała, mieszając kawę i wyczuwając potrzebę plotkowania.
Nie, nie słyszałam i nie chcę słyszeć odpowiedziała Zofia, lecz Bogna kontynuowała szeptem:
Wyobraź sobie, że ta pani rzuciła go od razu po rozwodzie! Okazało się, że potrzebowała właśnie męża, który już ma żonę. To ją podniecało, adrenaliną, tajemnicą A wolny mężczyzna nie był dla niej interesujący, nudny. Teraz mieszka z mamą, stracił pracę. To smutny widok.
Zofia wzruszyła ramiona, popijając zieloną herbatę.
To już nie moje sprawy, nie mój problem.
Zapłaciła rachunek i wyszła na chłodne, jesienne ulice. Słońce buchało nisko, a Zofia pomyślała, że życie i tak toczy się dalej. Bez kłamstw, bez zdrady i bez Michała.
