Może wypadniemy gdzieś na weekend? Chociaż do kina? pyta Jadwiga, siadając obok Marka na kanapie. Ostatnio rzadko spędzają razem czas i ona chce to naprawić, przywrócić dawną bliskość.
Przepraszam, mam pełny grafik. Obiecałem mamie pomóc z dachem. Zimą przecieka, więc cały weekend tam będę mówi Marek, nie podnosząc wzroku od telefonu i wpatrując się w media społecznościowe.
Jadwiga kiwa głową, starając się nie okazać rozczarowania. W brzuchu czai się nieprzyjemne przeczucie, które odrzuca z determinacją.
W piątkowy wieczór odprowadza męża do mamy. Zwraca uwagę na strój Marka nowe spodnie i koszula, którą mu podarowała na urodziny, drobna, z dobrego sklepu.
Masz zamiar wspinać się na dach? zauważa Jadwiga, przyglądając się jego ubiorowi. Nie obawiasz się, że brud i bitum mogą je popsuć?
No przebiorę się tam odpowiada Marek szybko, unikając jej spojrzenia, łapiąc kluczyki od samochodu. Mama ma robocze ubrania w szopie. Nie martw się o ubrania.
Jadwiga odprowadza go do drzwi, całując pożegnalnie rytuał, którego trzymają od pięciu lat małżeństwa. Marek przytula ją pośpiesznie, jakby chciał jak najszybciej wyjść, a jej dotyk go niepokoi. Gdy drzwi zamykają się za nim, Jadwiga opiera się o nie i zamyka oczy. Coś się zmieniło.
W sypialni pada na poduszkę, wdychając zapach wody kolońskiej, który wciąż jest na poszewce. Ostatnie dwa miesiące Marek zachowuje się dziwnie oddala się, staje się chłodniejszy, rzadziej ją przytula, częściej zostaje w pracy. Wszystko wskazuje na jedną rzecz zdradę. Inna kobieta pojawiła się w jego życiu. Jadwiga odrzuca te myśli, nie chcąc uwierzyć w oczywiste. Nie może go zdradzić, nie może zdradzić ich miłości
To bzdury szepcze do poduszki, próbując siebie przekonać. Po prostu zmęczony w pracy, ma jesienną chandrę.
Wczoraj rano jeszcze wyznawał, że ją kocha, że jest najlepszą rzeczą, jaka mu się przydarzyła. Powtarzał te słowa często, jak zaklęcie. Ludzie się zmieniają, rozumiała to doskonale, ale nie Marek, nie jej Marek, z którym spędziła pięć lat, planowała dzieci i wspólną starość. Odrzucała myśli o zdradzie, uznając je za własne wyolbrzymienia.
W sobotę rano Jadwiga wstaje wcześnie, by uniknąć tłumu, i wypełnia wózek zakupami: ulubione mięso Marka do pieczenia, świeże warzywa na sałatkę, drogi łosoś, który kupują tylko na święta. Dzień spędza w kuchni, gotując z sercem. Barszcz wychodzi gęsty i dymny, jak lubi Halina Kowalczyk, teściowa. Kotlety są puszyste i soczyste, dodała do farszu odrobinę śmietany, jak nauczła ją babcia. Pakując jedzenie do pojemników, mówi:
Zanieść im to do domu. Marek mówił, że mama spędzi dzień u przyjaciółki, a on będzie na dachu do wieczora. Nie będzie czasu ani kogoś do gotowania.
Starannie załadowuje wszystko do auta, sprawdza, czy nic nie wycieka, i rusza w drogę podmiejską. Do domu teściowej jedzie około czterdziestu minut autostradą, a potem krętymi, wyboistymi drogami. Halina mieszka w małej wsi, w starej, ale przytulnej kamienicy z dużym ogrodem. Gdy Jadwiga podjeżdża pod zielone furtki, pierwsze, co zauważa, to brak samochodu Marka na podwórku.
Wychodzi z auta, ostrożnie zagląda przez bramę. Dach domu lśni nową blachą, rynny świeżo zamontowane. Halina w starodawnym szlafroku grzebie w warzywniku, nucąc coś pod nosem.
Jadwiga wraca do samochodu i odjeżdża, nie witając teściowej, nie przekazując przygotowanego jedzenia. W środku czuje się przytłoczona bólem i gniewem. Marek skłamał jej, bezczelnie i cynicznie. Po co? Odpowiedź jest oczywista, ale nie chce w nią uwierzyć, trzyma się ostatniej nadziei.
Całą drogą do domu próbuje znaleźć logiczne wytłumaczenie. Może już skończył z dachem? Może pojechał po materiały? Ale nowy dach mówi sam nie zamieniono go wczoraj ani przedwczoraj.
W niedzielny wieczór Marek wraca zmęczony, ale zadowolony, zapach nieznanych perfum lekko wisi w powietrzu. Koszula wciąż czysta, choć lekko pomarszczona.
Co za ciężka praca zaczyna od progu, zrzucając buty, nie patrząc na żonę. Nie uwierzysz, dopiero wieczorem w niedzielę skończyłem. Przebudowaliśmy cały dach, teraz wytrzyma dwadzieścia lat, mama jest zadowolona.
Dobra robota przytakuje Jadwiga, obserwując go z kuchni i notując każdą detal. Słuchaj, pojedźmy w przyszły weekend do twojej mamy? Chciałabym się z nią spotkać, dawno nie widzieliśmy się. Chcę też zobaczyć waszą robotę.
Marek zatrzymuje się na chwilę, potem niechętnie zgadza się, pocierając kark typowy gest, kiedy jest spięty:
No dobra. Choć pewnie będzie zajęta, ma domowe konfitury i kiszonki.
Nic, będziemy krótko uśmiecha się Jadwiga, a w środku ściska się w obawie przed katastrofą.
Cały tydzień przygotowuje się do rozmowy, dopracowując każde słowo. Marek zachowuje się jak zwykle odjeżdża do pracy, wraca wieczorem, opowiada o sprawach. Unika patrzenia w oczy i w łóżku odwraca się od ściany
Następna sobota jest słoneczna i ciepła. Jadwiga i Marek jadą milcząc do domu Haliny. Marek nerwowo stukocze palcami w kierownicę, co chwilę poprawiając lusterko. Jadwiga patrzy przez okno na żółknące pola, rozważając, jak rozpocząć rozmowę, jak doprowadzić go do prawdy.
Przy stole Halina jak zwykle krząta się po kuchni podaje sałatki, kroi chleb, wyciąga kiszonki z piwnicy. Marek siedzi spięty, prawie nie je, tylko przyciska widelcem talerz.
Halino zaczyna Jadwiga. Jak się ma nowy dach? Marek mówił, że wymieniliście go w zeszły weekend. Pewnie nie było tanio?
Cisza wisi nad stołem, ciężka i gęsta. Halina patrzy najpierw na syna, potem na synową, nie rozumiejąc sytuacji.
Jaki dach? Mieliśmy go w czerwcu, kiedy wyjechaliście na urlop. Pamiętasz, dzwoniłam, pytałam o kolor blachy
Mamo, myślisz, że myliłeś się przerywa Marek, głos drży, zdradzając panikę.
Ojej, pomyliłam się, Świętku sięga po łzy Halina, widząc, jak blado robi się synowi. Myślałam o starym dachu, a ty mi mówiłeś o nowym to trochę naprawiliśmy w zeszły weekend
Nie musisz wymyślać przerywa Jadwiga. Już wszystko rozumiem. Odwraca się do męża, patrząc mu prosto w oczy. Czy zdradziłeś mnie?
Marek mruczy niejasno, spuszczając głowę na talerz, zaciskając i rozluźniając pięści pod stołem. Jadwiga wstaje, nogi ledwo ją podtrzymują, ale zmusza się do wyprostowania.
Szczerze nie spodziewałam się takiego zachowania. Zawsze byliśmy szczerzy, przynajmniej tak mi się wydawało. Gdyby spotkał inną, powinieneś to powiedzieć. Rozwiodłabym się bez dram i scen.
Jadź, dlaczego tak gwałtownie! wybucha Halina, wstając od stołu. Pomyłka to nic! Każdy mężczyzna tak bywa. Powinnaś mu wybaczyć, rodzinę zachować. Faceci wędrują, to minie, wierz mi.
Nie mówi stanowczo Jadwiga, kierując się ku wyjściu, nogi nie poddają się. Nie wybaczam takiej zdrady. Marek, zostań tutaj z mamą, ja przywiozłam twoje rzeczy w najbliższych dniach. Nie wracaj.
Jadź, poczekaj! Marek rusza za nią, łapie ją za rękę przy bramie, odwraca. Przepraszam! To było jakieś przymuszenie, nie wiedziałem, co robię! Ona nic dla mnie nie znaczy, serio! To błąd, nie chciałem!
Jadwiga wyrywa mu rękę, oczy błyszczą od powstrzymywanych łez, ale nie pozwala sobie płakać.
Oszukałeś i zdradziłeś mnie. Nieważne, czy to było przymuszenie, zaćmienie czy retrogradny Merkury. Zrobiłeś mi krzywdę, zniszczyłeś nasz związek i nie zamierzam ci wybaczyć. Żyj z tym sam.
Odwraca się w stronę przystanku autobusowego, nie oglądając już jego żałosnej postaci. Marek zostaje przy bramie, głowa spuszczona, a Halina jęczy o młodości i namiętności, że wszystko się ułoży.
W domu Jadwiga systematycznie pakuje rzeczy męża ubrania, przybory do golenia, ulubioną kubek z postacią Spidermana, który przyniósł w pierwszy rok wspólnego życia. Układa wszystko w kartony i torby. Następnego dnia zwozi je pod dom Haliny. Ta znów próbuje ją namówić, łzawiąc lekko.
Jadź, przemyśl to! Niech Marek wróci, porozmawiajcie spokojnie. Nie rób tego impulsywnie! Pięć lat razem!
Decyzję podjęłam odcina Jadwiga, wyładowując ostatni karton. W poniedziałek składaję pozew o rozwód. Nie będzie nas już łączyć. I nie dzwońcie do mnie, proszę.
Marek stoi w drzwiach domu matki, rozbity i żałosny, w pomiętnej koszulce. Jadwiga nie patrzy w jego stronę, odwraca się i odchodzi na zawsze z jego życia.
Rozwód przebiega szybko nie ma wspólnego majątku ani dzieci, na szczęście. Mieszkanie Jadwiga kupiła przed ślubem, więc nie było nic do podziału. Marek nie sprzeciwia się, jedynie prosi o spotkanie przez adwokata, ale Jadwiga odmawia.
Trzy miesiące później przypadkowo spotyka Olgę, wspólną znajomą, w kawiarni przy pracy.
Słyszałaś o Marku? pyta, mieszając kawę i wyczuwalnie wściekła na plotki.
Nie, nie słyszałam i nie chcę słuchać odpowiada Jadwiga, ale Olga kontynuuje, obniżając głos:
Wyobraź sobie, że ta baba wyrzuciła go od razu po rozwodzie! Okazało się, że potrzebował właśnie zamężnego faceta, bo lubi adrenalinę i tajemnice Wolny nie interesuje ją, nudno się chyba stało. Teraz mieszka z mamą, stracił pracę. Żałosny widok, szczerze mówiąc
Jadwiga wzrusza ramionami, kończąc zieloną herbatę.
To już nie moje problemy i nie moje troski.
Płaci i wychodzi na jesienny deptak. Słońce jest chłodne, a Jadwiga myśli, że życie i tak toczy się dalej. Bez kłamstw, bez zdrady i bez Marka.
