Szczęśliwe dzieciństwo Kacpra dobiegło końca, gdy miał dopiero pięć lat. Pewnego dnia rodzice nie przyjśli po niego z przedszkola. Wszystkie inne dzieci już zniknęły, a chłopiec siedział przy stole i rysował siebie, mamę i tatę. Opiekunka patrzyła na niego, a potem nieustannie wycierała mu policzki chłodną ściereczką. W końcu podeszła, podniosła go na ręce, przycisnęła przy sobie i szepnęła:
Cokolwiek się zdarzy, nie bój się, Kacperek. Musisz być silny. Rozumiesz mnie? Rozumiesz, maleńki?
Chcę do mamy odpowiedział drżącym głosem.
Zaraz przyjdą ciocia i wujek. Pójdziecie razem, Kacperek. Będzie tam mnóstwo innych maluchów, tylko nie płacz.
Jej mokra twarz przycisnęła się do jego. Potem chwyciła go za rękę i poprowadziła do samochodu. Na pytanie, kiedy oddadzą go mamie, usłyszeli, że rodzice są daleko, nie przyjdą dziś. Kacpra przydzielono do wspólnego pokoju z chłopcami, którzy mieli podobne losy. Dzień po dniu, a potem kolejny, rodzice nie pojawiali się. Chłopiec płakał nocą, a gorączka wspięła się na jego czoło.
Jednak po wyzdrowieniu zjawiła się pani w białym kitlu, poważna i cicha. Powiedziała, że rodzice teraz są wysoko, na niebie, i nie mogą zstąpić. Lecz czuwają nad nim, wszyscy go znają, więc musi być grzeczny i zdrowy, by ich nie smucić.
Kacper nie uwierzył. Patrzył w niebo i widział tylko ptaki i obłoki. Postanowił ich szukać. Najpierw dokładnie przeszukał podwórko podczas wędrówek. W końcu natrafił na małą dziurę za krzakami, w której zgięte były pręty ogrodzenia. Wślizgnął się jedynie w połowie, więc zaczął kopać podczerem. Ziemia była sypka, pełna piasku. W miejscu, gdzie pręty były najdalej od siebie, powstał wąski tunel. Przebrnął go i znalazł wolność. Rzucił się jak szalony z nielubianego przytułu, którego inni chłopcy nazywali schronkiem. Nie znał żadnego miasta, więc szybko się zgubił. Wszystkie domy wyglądały tak samo.
Nagle na przejściu zobaczył kobietę, której twarz przypominała mamę. Miała w groszki sukienkę i starannie zebrany kucyk jasnych włosów.
Mamo! krzyknął, biegnąc w jej stronę.
Kobieta nie usłyszała go i nie odwróciła się. Chłopiec chwycił się jej za ramię i przyciskał się mocniej.
Mamo! warknął, i kobieta w końcu obróciła się, usiadła na piętach i przyjrzała mu się uważnie. To nie była jego matka.
W innej części tego snu pojawiła się Jadwiga, dwudziestoletnia dziewczyna, zakochana na zabój. Z Vitalkiem stworzyła piękny duet. Spotkali się przypadkowo na letniej parkietowej imprezie; chłopak podszedł nieśmiało i zaprosił ją do wolnego tańca. Rozmawiali lekko, a potem nie rozstawali się, aż w końcu po trzech miesiącach wzięli ślub. Żyli w zgodzie, aż po trzech latach Jadwiga dowiedziała się, że nie może mieć dzieci. Vitalek nie potrafił tego przyjąć, więc pośród niekończących się badań i pobytów w sanatoriach w końcu zgodzili się, że ich dziecko nie przyjdzie. Pewnego dnia Vitalek zasugerował, że mogliby przyjąć malucha z Domu Maluszka.
Jadwiga kochała męża tak mocno, że zaoferowała rozwód. Było im dopiero trzydzieści, wciąż młodzi. Vitalek miał wyjść za inną, by ją uszczęśliwić, a ona miała żyć samotnie. Vitalek jednak nie zgodził się odejść. Powiedział, że nigdy jej nie porzuci. Jadwiga wymyśliła podstęp: przyznała się, że od dawna nie kocha go i ma kochanka. Vitalek nie chciał w to uwierzyć. Następnego wieczoru nie wróciła do domu. Rano wróciła z zapachem wina i męskiego wody kolońskiej. Gdy mąż pytał, co się dzieje, ona wzdrężała, że ma kochanka. Vitalek zgodził się na rozwód.
Kiedy Kacper zawołał Jadwigę, ona była już od dwóch miesięcy po rozwodzie. Czuła się przygnębiona, tęskniła za Vitalkiem i nie wiedziała, co się z nim stało. Nagle nieznajomy chłopiec nazwał ją mamą, a serce Jadwigi zabiło mocniej.
Co się stało, maleńki? Zgubiłeś się? zapytała łagodnie.
Szukam moich rodziców. Powiedziano mi, że są na niebie, ale nie wierzę szlochał Kacper.
Chodź ze mną, mieszkam niedaleko. Nakarmię cię słodkimi ciastkami, chcesz? wzięła go za rękę i ruszyli razem. W domu Kacper pożerał ciastka z herbatą o liściach porzeczki, które Jadwiga kupiła po drodze. Opowiadał jej, co się stało. Widać było, że od dawna nie jadł słodyczy starsi chłopcy w przedszkolu zabierali mu je, wyzywali go i czasem brutalnie bicili. Jadwiga odczuła współczucie.
Kacperku, chcesz, żebym cię wzięła pod swój dach? Gdy dorośniesz, wszystko zrozumiesz, a kiedyś spotkasz rodziców. Ale to jeszcze nie teraz zapytała. Kacper skinął głową.
Jadwiga zadzwoniła do domu dziecka, podała informację o znalezisku i sama przywiozła chłopca, rozmawiając z opiekunami, by lepiej pilnowali maluchów. Od tego czasu odwiedzała go codziennie, choć nie mogła go przygarnąć. Mieszkała w mieszkaniu, miała pracę, ale nie miała męża samotna kobieta nie mogła adoptować dziecka. Po raz pierwszy pożałowała rozwodu, nie wiedząc, jak odzyskać Vitalka.
Zdecydowała się więc na fikcyjny związek z kolegą ze pracy, Stanisławem. On niedawno się rozwiódł, był kawalerem i lubił flirtować, ale miał dobrą pracę i mogłoby mu dać zaświadczenie. Stanisław najpierw wahał się, potem zgodził, pod warunkiem, że dostanie zapłatę. Jadwiga od dawna mu się podobała, a teraz była sama, więc przyjął zaproszenie na kolację przy świecach. To zraniło ją głęboko wciąż kochała Vitalka i nie wyobrażała sobie nikogo innego.
Jednej nocy, wracając do Kacpra, zobaczyła pod jego oczami siniaka starsi chłopcy go pobili, by nie donosiciel. Opiekunowie, zamiast pomóc, opowiedzieli jej o rozmowie z Jadwigą. Wiedziała, że chłopiec czeka go trudny los.
Następnego dnia Jadwiga zgodziła się na propozycję Stanisława. W sobotę przygotowała kolację, ubrała się w czerwone sukienki tak chciał Stanisław zapaliła świece i czekała na gościa. Czuła gorycz i obrzydzenie w sercu, ale musiała uratować Kacpra, którego obiecała.
Gdy zadzwonił dzwonek, podeszła do drzwi z ciężkim sercem. Ku jej zdumieniu, na progu stanął Vitalek.
Chcę z tobą porozmawiać, Nino. Cały czas cię obserwowałem. Nikt nie wchodził do twojego domu, ani nie wychodził. powiedział, patrząc na nią zimnym wzrokiem.
W tym momencie drzwi windy otworzyły się i wyłonił Stanisław z bukietem kwiatów i butelką szampana w drugiej ręce.
Ninko, a więc i ja zaśmiał się Vitalek, zaczerwieniał się, a pięści mu się ścisnęły. Zanim jednak zdążył coś powiedzieć, odszedł po schodach, wskakując do tramwaju.
Jadwiga wróciła łkać i wypędziła Stanisława. Serce drżało: co będzie z Kacprem?
Dwa lata później Kacper stał dumnie w szeregu pierwszoklasistów, ubrany w elegancki garnitur i białą koszulę, trzymając ogromny bukiet kwiatów dla nauczycielki. Do szkoły przyprowadzili go rodzice i młodsza siostrzyczka, Marusia, która zawsze kręciła się w ramionach taty. Na mamie stała Jadwiga w swojej ulubionej, w groszki sukience to była już rodzina: Jadwiga, Vitalek i kolejny adoptowany chłopiec.
Okazało się, że Stanisław nie był taki diabeł. Spotkał się z Vitalkiem i wszystko wyjaśnił. Następnego dnia Vitalek przyjechał do Jadwigi, wziął ją za rękę i razem poszli do Urzędu Stanu Cywilnego, by wreszcie wziąć Kacpra pod swój dach.
Od tej pory wciąż odwiedzają dom dziecka, przynoszą prezenty i słodkości. Marusię przyjęli od razu, kiedy tylko trafiła pod opiekę.
Mamo, tato, obiecuję, że będę się uczyć dobrze szepnął Kacper, patrząc w niebo. Nie gniewajcie się, że mam teraz innych rodziców. Kocham ich, ale są tylko tymczasowi, dopóki nie spotkam prawdziwych.
W weekendy chodził do szkoły niedzielnej przy kościele, tam rozumiał, czym jest niebo. Jadwiga najpierw nie wybaczyła Vitalkowi, ale los potoczył się inaczej i po raz drugi wzięła go za rękę, by ponownie się ożenić. I tak, w tej dziwnej, sennej opowieści, wszyscy zostali szczęśliwi.
