Pościel dziadkowi w łaźni! Nie chcę się kompromitować przed przyjaciółmi!"

Dziadkowi w łazience pościel! Nie chcę się przed przyjaciółmi kompromitować! oświadczyła teściowa.
Kasiu, przyjadą wkrótce moi przyjaciele z Węgier. Pamiętasz, mówiłam, że zostaną u nas na kilka dni? podeszła do Katarzyny, która pracowała przy komputerze.
Młoda kobieta oderwała zmęczony wzrok od monitora, uśmiechnęła się łagodnie i skinęła głową. Była wykończona, a przecież jeszcze nie skończyła projektów nowej kolekcji ubrań, nad którą pracowała od podstaw. Miała tyle na głowie, że nawet w domu każdą wolną chwilę poświęcała pracy. Oczy ją piekły, a czasami obraz przed nią się rozmywał. Powinna zrobić sobie przerwę, wyjść na podwórko, posiedzieć na huśtawce i pooddychać świeżym powietrzem. Tak właśnie zamierzała zrobić, ale nie wiedziała jeszcze, że za chwilę jej humor zostanie bezpowrotnie zrujnowany.
Oczywiście, pamiętam. Mówiłaś. Jutro przyjeżdżają, tak?
Właściwie to dziś odparła niechętnie Barbara Nowak i uniosła podbródek.
Ojej! Zagłębiłam się w pracy tak bardzo, że nawet nie pamiętam, jaki dziś dzień. Mogę ci w czymś pomóc? Coś przygotować? Posprzątać?
Wszystko już zrobiłam. Nie doczekałam się pomocy. Ale to nic, przyszłam do ciebie z inną sprawą. W skrócie pościelisz dziadkowi w łazience. Niech tam sobie pomieszka parę dni. Toaleta jest niedaleko, jedzenie mu zaniesiesz, nic się nie stanie. Niech się zbytnio nie pokazuje. Powiemy, że to nasz ogrodnik, którego przygarnęliśmy. Rozumiesz? Przyjeżdżają ważni dla mnie goście i nie chcę się przed nimi kompromitować.
Słowa Barbary Nowak brzmiały raczej jak rozkaz niż prośba. Mówiła z irytacją, dając do zrozumienia, że synowa ma postąpić dokładnie tak, jak chce, bez dyskusji. A jeśli się sprzeciwi, nic dobrego jej nie czeka.
Barbaro, co ty mówisz? Jak mój dziadek mógłby cię skompromitować? zapłonęła gniewem Katarzyna.
Policzki młodej kobiety zaróżowiły się ze złości.
Teściowa od dawna nie dogadywała się z jej dziadkiem, Stanisławem Kowalskim. Staruszek starał się nie wdawać w kłótn