Lasze opuścili swojego starego ojca w lesie, ale to, co zrobił wilk, wprawiło wszystkich w osłupienie.
Las pogrążał się w głębokich ciemnościach. Na wilgotnej ziemi, pod starym dębem, siedział starszy człowiek. Jego oddech był ciężki, ręce drżały z zimna, a w oczach malowała się rozpacz. Własne dzieci przywiozły go tutaj i porzuciły jak niepotrzebny śmieć.
Od lat czekali na jego śmierć. Spadek duży dom, ziemia i pieniądze miał przypaść im w udziale. Ale starzec nie umierał. Postanowili więc przyspieszyć koniec: zostawili go w środku samotnego lasu, bez jedzenia i wody, licząc, że dzikie bestie wykonają za nich brudną robotę, a policja uzna to za tragiczny wypadek.
Biedny starzec, oparty o drzewo, wzdrygał się przy każdym odgłosie. W oddali wył wiatr, lecz między jego świstami słychać było jeszcze jedno wilcze wycie. Wiedział, że koniec jest bliski.
Boże czy naprawdę tak to się skończy? szepnął, składając dłonie w modlitwie.
W tej chwili trzasnęła gałąź. Potem kolejna. Kroki zbliżały się. Starzec próbował wstać, ale ciało odmówiło posłuszeństwa. Jego oczy wpatrywały się w ciemność, aż nagle, między krzakami, pojawił się wilk.
Zwierzę powoli wyszło na ścieżkę. Jego sierść błyszczała w świetle księżyca, a oczy świeciły jak dwa żarzące się węgle. Odsłonił kły i podszedł bliżej.
To już koniec pomyślał starzec.
Zamknął oczy i zaczął głośno się modlić, oczekując bólu ostrych zębów. Nagle stało się coś, czego nigdy by się nie spodziewał.
Wilk nie zaatakował. Zbliżył się i stanął tuż obok, po czym pochylił głowę i cicho zawył, jakby coś mu mówił.
Mężczyzna, zdezorientowany, wyciągnął dłoń. Ku jego zdumieniu, zwierzę nie odskoczyło. Wręcz przeciwnie, pozwoliło mu dotknąć swojej gęstej sierści.
Wtedy starzec przypomniał sobie. Wiele lat temu, gdy jeszcze miał siły, znalazł w lesie młodego wilka uwięzionego w sidłach kłusowników.
Bez strachu, ryzykując życie, otworzył śmiertelną pułapkę i uwolnił zwierzę. Wilk uciekł bez oglądania się za siebie ale najwyraźniej nigdy nie zapomniał.
Teraz ten samotny drapieżnik schylał się przed nim jak przed wybawcą. Wilk pochylił się jeszcze niżej, dając jasno do zrozumienia: wsiadaj.
Z trudem, niemal bez sił, starzec chwycił się szyi zwierzęcia. Wilk uniósł się i poniósł go przez mroczny las. Staruszek słyszał trzask gałęzi pod łapami wilka, widział cienie innych zwierząt, ale żadne nie odważyło się podejść bliżej.
Po kilku kilometrach w oddali pojawiło się światło wioska. Ludzie, usłyszawszy szczekanie, wybiegli i ujrzeli coś niewiarygodnego: ogromny wilk ostrożnie kładł przed nimi słabego, lecz żywego starca.
Gdy starzec znalazł się pod dachem, otoczony życzliwymi ludźmi, wybuchnął płaczem. Nie ze strachu, lecz zrozumienia, że bestia okazała się bardziej ludzka niż jego własne dzieci.
