Laszczące się drzewa Puszczy Białowieskiej tonęły w gęstym mroku. Na wilgotnej ziemi, pod prastarym dębem, siedział staruszek. Jego oddech był ciężki, dłonie trzęsły się z zimna, a w oczach malowała się rozpacz. Własne dzieci przywiozły go tu i porzuciły jak niepotrzebny śmieć.
Latami czekali na jego śmierć. Spadek duży dom, ziemia i pieniądze miał przypaść im. Ale starzec nie umierał. Więc postanowili przyspieszyć koniec: zostawili go w samym środku tej pustej puszczy, bez jedzenia i wody, licząc, że dzikie bestie wykonają za nich brudną robotę, a policja uzna to za tragiczny wypadek.
Biedny staruszek, przyciśnięty do pnia, wzdrygał się na każdy szelest. W oddali wył wiatr, lecz wśród jego świstów słychać było coś jeszcze wilcze wycie. Wiedział, że koniec jest blisko.
Boże czy naprawdę tak to się skończy? szepnął, składając ręce w modlitwie.
Wtem zatrzeszczała gałąź. Potem druga. Kroki zbliżały się. Starzec próbował wstać, ale ciało odmówiło posłuszeństwa. Wzrok wbił w ciemność, aż nagle, między paprociami, pojawił się wilk.
Zwierzę powoli wyszło na ścieżkę. Jego sierść lśniła w blasku księżyca, a oczy płonęły jak dwa żarzące się węgle. Odsłonił kły i podszedł bliżej.
«To już koniec» pomyślał staruszek.
Zamknął oczy i zaczął głośno się modlić, oczekując bólu ostrych zębów. Lecz nagle stało się coś, czego nigdy by nie przewidział.
Wilk nie zaatakował. Zbliżył się, stanął tuż obok, pochylił łeb i zaskomlał cicho, jakby przemawiał.
Mężczyzna, nie rozumiejąc, wyciągnął dłoń ku jego zdumieniu zwierzę nie uciekło. Wręcz przeciwnie, pozwoliło mu dotknąć swojej gęstej sierści.
Wtedy starzec przypomniał sobie. Wiele lat temu, gdy jeszcze miał siły, znalazł w lesie młodego wilka uwięzionego w pułapce kłusowników.
Bez strachu, ryzykując życie, otworzył śmiertelne żelazo i uwolnił go. Wilk uciekł bez spojrzenia za siebie ale najwyraźniej nigdy nie zapomniał.
Teraz ten samotny drapieżnik skłonił się przed nim jak przed wybawcą. Wilk przywarł jeszcze niżej, dając jasny sygnał: wsiadaj.
Z trudem, niemal bez sił, staruszek objął szyję zwierzęcia. Wilk poderwał się i ruszył przez czarną puszczę. Starzec słyszał, jak gałęzie łamią się pod łapami wilka, widział cienie innych stworzeń krążące wokół, ale żadne nie śmiało się zbliżyć.
Po kilku kilometrach ukazało się światło wioska. Ludzie, usłyszawszy warkot, wybiegli i ujrzeli coś niewiarygodnego: ogromny wilk delikatnie składał u ich bram starca, słabego, lecz żywego.
Gdy staruszek znalazł się pod dachem, otoczony życzliwymi ludźmi, wybuchnął płaczem. Nie ze strachu, lecz zrozumienia, że bestia okazała się bardziej ludzka niż jego własne dzieci.
