Porwanie stulecia
Chciałabym, żeby faceci za mną biegali i płakali, że nie mogą mnie dogonić! Joanna przeczytała z kartki swoje życzenie i podpaliła ją zapalniczką. Popiół strzepnęła do kieliszka, a potem dopiła do końca musujące wino, śmiejąc się wraz z przyjaciółkami.
Choinka zamigotała światełkami jakby się zamyśliła, po chwili znów rozbłysła jeszcze mocniej. Muzyka rozległa się głośniej, szkło zadźwięczało, a twarze zlały się w jeden wielki sylwestrowy fajerwerk. Z gałązek posypał się złoty pył a może tylko tak się zapamiętało…
Maaaamo… Mamooo, wstawaj!
Joanna z trudem otworzyła jedno oko. Nad nią górowała niemal cała drużyna piłkarska.
Kim wy jesteście? Znam was, dzieciaki?
Dzieci, wygłupiając się, przedstawiały się pochylając głowy:
Mama, przypominasz sobie: Maciek 9 lat, Kuba 7, Staś 5, Olek 3 lata!
Kompletna ekipa, każdy z łobuzerskim uśmiechem, przygotowani do akcji. Nie o takich biegających za nią facetach marzyła tamtej nocy
A gdzie wasz trener znaczy tata wasz gdzie? wychrypiała z wyschniętym gardłem. Przynieście mamie wodę
Tylko na chwilę zamknęła oczy i znów: Maaaamo!
Natychmiast w dłoniach wylądowały dwa kubki wody, mandarynka i kubek z ogórkową zalewą. No proszę… Najstarszy już wie, jak skutecznie reanimować matkę po imprezie. Rośnie młodzież…
Mamo, wstawaj, przecież nam obiecałaś… żalili się młodsi.
Joanna uczciwie próbowała sobie przypomnieć, jak się tu znalazła i co właściwie obiecała.
Kino?
Nieee.
McDonalds?
Nie!
Do sklepu z zabawkami?
Maaaamo! Nie udawaj! Już się prawie spakowaliśmy, a ty ciągle nie wstajesz!
Powiecie mi chociaż, dokąd się zbieracie? poddała się w końcu.
Kochanie, wstawaj odezwał się męski głos. Do pokoju wszedł wysoki, ciemnowłosy mężczyzna z orzechowymi oczami, w których błąkały się złote iskierki. Oho, pan przystojniak!
Jesteśmy gotowi, samochód już załadowany. Po drodze wstąpimy do Lidla i ruszamy!
Joanna znów uczciwie próbowała sobie przypomnieć, kim jest ten mężczyzna i dlaczego dzieci nazywają ją mamą. W głowie miała idealną pustkę. Żadnej hipotezy.
Mamo, nie zapomnij naszych kąpielówek! I sobie też! zawołał ktoś z dziecięcego pokoju.
To jeszcze basen? przemknęło jej przez głowę. Jakie to życie mam i czemu nic nie pamiętam?..
Otworzyła oczy i powoli rozejrzała się po pokoju. Z każdą chwilą było jasne: nie poznawała tu niczego. Ani jednego przedmiotu. Ani zdjęcia na komodzie, ani żadnego mebla, ani ciężkich zasłon z obcym wzorem.
Pokój był zupełnie obcy. Jedynym znakiem rozpoznawalnym był kwiat w doniczce. Czerwona gwiazda betlejemska z aksamitnymi płatkami. Biała doniczka, udekorowana drobnymi perełkami, też wydawała się dziwnie znajoma.
Joanna zamknęła oczy i ostrożnie zaczęła rozplątywać nić wczorajszego dnia. Z dziewczynami umówiły się na kolację w restauracji, by świętować nowy rok i pobawić się w Tajemniczego Mikołaja. Tak jak kiedyś, w czasach studenckich, tylko z droższymi torebkami, wymyślnymi fryzurami i wiecznym brakiem czasu.
Przyjaciółki były wystrojone, rozpromienione, rozbawione rzadką chwilą wolności. Wyrwały się na moment z codziennego kieratu: mężowie, dzieci, lekcje, przedszkole, garczki Promieniały tą swobodą jak uczennice, które uciekły z ostatniej lekcji.
A Joanna była spokojna i piękna jak zawsze. W końcu samotna, niezależna. Nikomu nie musi zgłaszać, tłumaczyć, na nikogo czekać.
Ostatnia z panien, żartowały, mrugając do siebie i dolewając jej prosecco.
Podarowała przyjaciółce zestaw kosmetyków z czarnym kawiorem i złotą nicią. Śmiały się, że taki krem to i na kanapce rozsmarować, i do szampana na śniadanie podać. Żartowały, przekomarzały się, fotografowały to pudełko z każdej strony, jakby to było dzieło sztuki, nie kosmetyki.
W zamian Joanna dostała gwiazdę betlejemską w tej właśnie doniczce z perełkami. I butelkę rzadkiego wina musującego, które przyjaciółka przywiozła z zamku pod Bordeaux. Takie, o którym mówi się szeptem i otwiera na wyjątkową okazję.
Przeczytała karteczkę toasty czy życzenia i koniec! Dalej nie pamięta już nic. Jak mawia klasyk: wstał upadł obudził się gips!
Joanna zerknęła w lustro. Nadal ta sama młoda kobieta, nawet oczy ma pomalowane jak w sylwestrową noc. Skąd więc te dzieci, mąż? Nie pamięta, by je rodziła, przewijała, nie pamięta nawet własnego ślubu! I chociaż zna imiona dzieci, nie wie jak nazywa się mąż. Coś się tu nie zgadza
Wyszła z pokoju. W korytarzu stały walizki na kółkach. Dwie duże czarna i jasnobeżowa, z logotypem znanej, drogiej marki. Obok trzy sportowe, dziecięce plecaki.
Czyli nie na piknik w lesie się wybierają. Ale dokąd? Podróż!?
W tym momencie do mieszkania wszedł mąż. Rutynowo podniósł walizki, jakby robił to setki razy i delikatnie, acz stanowczo, poprowadził ją do drzwi.
Spóźnimy się powiedział spokojnie, bez irytacji.
Joanna odruchowo spojrzała na dłoń i zamarła. Brakowało obrączki! Ani u niej, ani u niego. Jeszcze jedna dziwność. A może?
Dzieci wskakiwały do auta dużego, komfortowego vana. Plecaki powędrowały na swoje miejsca, pasy zapięte z wprawą. Mężczyzna pewnie zajął miejsce za kierownicą. Joanna wzięła głęboki oddech i usiadła obok.
Natychmiast podał jej kubek z kawą. Ciepła, z mlekiem, takiej nie znosiła! Uderzyło ją to najbardziej…
Jedziemy powiedział pogodnie, mrugając do dzieci. Samochód ruszył. Im dalej odjeżdżali od domu, tym większy niepokój czuła w sercu.
Dzieci z tyłu chóralnie śmiały się i ścigały na szeptane kłótnie. Mężczyzna prowadził pewnie i uważnie, rzucał jej znaczące, rozbawione spojrzenia, jakby dzielił z nią jakiś sekret. Jakby wiedział coś, czego ona nie pamięta.
Joanna patrzyła na mijane krajobrazy i czuła się jak Jeż w mgle. Wszystko niby jasne: rodzina, auto, droga. A jednocześnie nic z tego nie rozumiała.
Wyjechali na krajową trasę, szybko zostawiając miasto za sobą. Joanna powoli była już pewna, że wokół niej jest nie jej rodzina to obcy facet i cudze dzieci!
To on ich porwał!
Nie, to oni ją porwali!
Ale skąd wtedy zna imiona dzieci? W końcu już zupełnie się pogubiła, lecz doszła do jedynej logicznej konkluzji: obcy facet, porwanie, trzeba coś z tym zrobić!
Joanna wyprostowała się w fotelu, mocniej chwyciła kubek z kawą i zaczęła bacznie obserwować drogę. W środku włączał się jej instynkt przetrwania.
Po pół godzinie dzieci zgodnym chórem zastrajkowały:
Tato, siku!
Pić chcę!
Mamo, daj coś zjeść!
Samochód skręcił na stację benzynową i zatrzymał się. Wszyscy wysypali się z auta i pomaszerowali do budynku.
Oto szansa! Serce Joanny zabiło głośniej, niż szum autostrady. Gdy wszyscy byli zajęci, wymknęła się tyłem z kawiarni i skradając się, dotarła do samochodu. Rzuciła się do drzwi, szybkim ruchem weszła za kierownicę…
Nie było kluczyków w stacyjce.
O, tu jesteś, a my cię szukamy rozległo się spokojnie z uchylonego okna. Joanna drgnęła.
Skoro wszyscy są, ruszamy dalej dodał łagodnie mężczyzna Kochana, ja pojadę, a ty odpocznij. I znowu ruszyli.
Po godzinie przed nimi wyrosło lotnisko szkło, beton, tłum ludzi i aut. Samochód został na zatłoczonym parkingu, a wszyscy razem weszli do środka.
Joanna była na granicy wytrzymałości, nie pozwoli się wywieźć w nieznane, nie zostanie ofiarą porwania! Zamierzała walczyć do końca!
Zaczęła powoli zostawać w tyle za tą aż za bardzo zgraną ekipą. Krok, jeszcze jeden i nagle zerwała się z miejsca.
To porwanie! Pomocy! krzyknęła, rzucając się do ochroniarza.
Ochroniarz działał błyskawicznie. Joanna w mgnieniu oka leżała na ziemi, w kajdankach, a wokół niej stanęli ludzie z poważnymi minami, krótkofalówkami i bronią.
Proszę poczekać! Zaraz wszystko wyjaśnię! zawołał mężczyzna, którego uważała za porywacza.
To tylko żart noworoczny! Rozrywkowy! Nie grozi żadne niebezpieczeństwo! To nie porwanie!
Joanna słyszała jego głos jak przez szybę. I wtedy zobaczyła to. Za reklamowym banerem stały jej przyjaciółki. Uśmiechnięte, trochę przestraszone, trochę rozbawione i szczęśliwe.
Mamo! krzyknęły dzieci i pobiegły do jednej z kobiet stojących z przyjaciółkami. Pozostałe już biegły do ochroniarzy, tłumaczyły na wyścigi, przepraszały, prosiły o wypuszczenie porywaczki.
Joannę podniesiono, zdjęto kajdanki. Świat się zatrzymał stała pośrodku lotniska, z roztrzepanymi włosami i walącym sercem i nagle dotarło: nikt jej nie ukradł.
Po prostu… ją wkręcili?
Kiedy opadł adrenalina, dotarły do niej słowa i w końcu zrozumiała.
To był żart.
Gruby, kosztowny, zbiorowy. Z elementami kryminału.
Przyjaciółki zaczęły opowiadać przekrzykując się, śmiejąc i tłumacząc na przemian.
Okazało się, że od dawna chciały Joannę zeswatać z porządnym facetem. Tym, który od lat był w niej zakochany. Patrzył, wzdychał, nigdy jednak nie odważył się. Bo Joannę znały ona na takie rzeczy mówiła jedno:
Dziękuję, sama sobie radzę. Dobrze mi.
Wiedziały o tym. Więc nie próbowały bezpośrednio. Po co tracić czas na gadanie, skoro można… pokazać wszystko w praktyce?
Tak narodził się pomysł nie przedstawiać, a… zanurzyć ją w rodzinnej atmosferze. Proszę, oto poranek w rodzinie: kawa, dzieci zorganizowane, mężczyzna opanowany, bez zbędnych słów robi to, co trzeba jeszcze się uśmiecha. A oczy ma piękne, bardzo nawet.
Chciałyśmy, żebyś nie myślała przyznały szczerze. Tylko poczuła sercem to ciepło.
Joanna słuchała i widziała, że złość gdzieś się rozwiewa. Logika kobiety często nie znosi nachalności, ale efekt potrafi docenić.
Tak, sposób kontrowersyjny. Tak, prawie zawał. Ale eksperyment czysty! Czasem wystarczy jedno poranne śniadanie, trójka dzieci i kawa z rąk porywacza, by zobaczyć, co ważne.
I wtedy go zauważyła. Bohater jej romansu stał, uśmiechając się filuternie, z błyskiem w oku, jak Kota ze Shreka. A w orzechowych oczach tańczyły złote chochliki. “Dzieci” przyklejone do niego, jak się okazało, były jego siostrzeńcami, zachwyconymi rolą w żarcie ich ulubionego wujka.
Oj, ale się śpieszycie! przyjaciółki ożywiły się nagle. Samolot odleci bez was! Biegnijcie na odprawę, szybciutko!
I znowu porwanie? przemknęło Joannie przez myśl. Dokąd w ogóle chcą mnie zabrać? Nad morze? Nad Bałtyk? Zajadać się rybą, chodzić boso po piasku!?
Mężczyzna wyciągnął do niej dłoń.
Pozwól się porwać jeszcze raz, jestem Witek. Może tym razem dobrowolnie dasz się uprowadzić powiedział z ciepłym uśmiechem.
Joanna spojrzała na przyjaciółki. Wszystkie stały cicho, z oczami pytającymi o jej wybór. Potem zerknęła na walizki. I wróciła spojrzeniem do jego orzechowych oczu, w których tliło się coś, co mówiło wprost do duszy.
Przebłysnęła jej myśl: a co mi szkodzi?
To jedziemy! westchnęła Joanna z uśmiechem, czując, że to porwanie było najprzyjemniejszym z możliwych przygód.
I dodała szeptem: Ale dzieci niech zostaną w domu
Przyjaciółki roześmiały się, on uśmiechnął szeroko, a lotnisko, tłum i zamieszanie nagle zamieniły się w zapowiedź czegoś zupełnie nowego zabawnego, ciepłego i niespodziewanie domowego.
Czasami życie nas nie porywa.
Po prostu przenosi nas tam, gdzie od dawna powinniśmy być choćby niespodziewanie.
