**Dziennik osobisty**
Ranek zastał nas na zakurzonej drodze prowadzącej ze wsi. W jednej ręce trzymałam małą dłoń Zosi, w drugiej lekką walizkę wypełnioną nie tyle rzeczami, co zdradzonymi nadziejami. Autobus, sapiąc, odjeżdżał od przystanku, zabierając nas z dala od miejsca, gdzie jeszcze kilka godzin temu wierzyłam, że cokolwiek ma sens. Wyjeżdżałam, nawet nie żegnając się z Markiem. On był akurat na rybach, o tej samej porankowej porze, o której opowiadał dzień wcześniej z takim entuzjazmem. Patrząc przez zakurzone okno na uciekające pola, uświadomiłam sobie gorzką prawdę: nigdy nie spotkałam mężczyzny, za którego miłość warto byłoby walczyć. A przecież wszystko zaczęło się tak pięknie, tak oślepiająco romantycznie, że aż zapierało dech.
Marek dosłownie wdarł się w moje życie, gdy kończył ostatni rok studiów. Nie dawał mi spokoju, zasypywał komplementami, patrzył rozkochanymi oczami, w których topniały wszystkie moje wątpliwości. Powtarzał, że kocha, że nie wyobraża sobie życia beze mnie i bez mojej czteroletniej córeczki Zosi. Jego upór, młodzieńcza szczerość i zapał stopiły lód w moim sercu, które jeszcze nie zdążyło otrząsnąć się po stracie pierwszego męża. Już po trzech miesiącach od poznania zaczęliśmy mieszkać razem w moim mieszkaniu. Był pełen planów i obietnic.
Aniu, najdroższa jego oczy błyszczały jak dwa bezdenne jeziora za miesiąc dostanę dyplom i od razu pojedziemy do mnie na wieś. Przedstawię cię rodzicom, całej rodzinie! Powiem im, że jesteś moją przyszłą żoną! Zgadzasz się? Przytulił mnie, a cały świat wydawał się wtedy taki prosty i jasny.
Dobrze, zgadzam się odpowiedziałam, a w duszy tliła się nieśmiała nadzieja. Tak często mówił, że jego matka jest dobra, gościnna, ciepła, że uwielbia gości i potrafi stworzyć przytulny dom. Wierzyłam mu. Tak bardzo chciałam wierzyć.
Wieś, gdzie urodził się i wychował Marek, powitała nas cichym wieczornym słońcem. Cała rodzina mieszkała blisko siebie, niemal pod jednym dachem. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że nieopodal mieszkała miejscowa piękność Kasia, zakochana w Marku od dzieciństwa, dumna całej wsi i, jak sądzono, jego idealna przyszła żona. Nie wiedziałam też o dziadku Stanisławie, ojcu Markowego ojca, który mieszkał w swoim starym domku i często przychodził do syna do łaźni, bo swoją dawno rozebrano. Dziadek Stanisław spędzał swoje dni w spokoju, często wpatrując się w pagórek za wsią, gdzie pod brzozą spoczywała jego żona. Wiedział, że dziś czekają gości wnuk przywozi narzeczoną.
Poprzedniego dnia dziadek Stanisław zajrzał do syna i zastał swoją synową Halinę w ponurym, rozdrażnionym nastroju.
Znowu pokłóciliście się z Wojtkiem? zapytał, już szykując się do wygłoszenia kazania.
Ale Halina, widząc go, pierwsza wylała swoje rozgoryczenie:
Witaj, dziadku. Wiesz, że nasz Marek się żeni? Jutro przywozi tu swoją wybrankę.
Wiem, Wojtek mówił. No to dobrze, czas na niego. Studia skończył, pracę ma. Niech zakłada rodzinę, póki czas filozoficznie stwierdził dziadek.
Tak, tylko że ta wybranka prychnęła Halina, jej twarz wykrzywiła się z oburzenia. Trzy lata starsza od niego! I dziecko przy niej, czteroletnie! Jakby u nas brakowało dziewczyn! Kasia przecież, nasza miejscowa piękność, pielęgniarka, pracowita A ta co? Nie wiadomo, skąd dziecko, jacy jej krewni. Po co mu cudzy ciężar? Swoje jeszcze urodzi! Pewnie cieszy się, że takiego fachowego chłopa złapała
Halina, nie twoja sprawa wtrącać się w życie dzieci próbował wtrącić dziadek Stanisław, ale synowa już go nie słuchała.
Gotowała się ze złości od kilku dni, nosząc w sercu urazę do syna i do nieznajomej, która ośmieliła się zabrać go idealnej narzeczonej. Wymyśliła swój cichy, jadowity plan: nie będzie się starać, nie nakryje suto stołu, nie będzie udawać uśmiechów. Niech ta miejska od razu zrozumie, że jej tu nie chcieli. Złapała sobie Marka i dość.
Przyjechaliśmy wieczorem, zmęczeni, ale jeszcze pełni nadziei. Marek promieniał szczęściem. Rok nie był w domu, tęsknił za rodzicami, dziadkiem, tymi miejscami. Drzwi otworzyła jego matka. Pierwszy wpadł do domu on, postawił walizkę, a ja z Zosią skromnie zatrzymałyśmy się na progu, czekając na zaproszenie.
Synku, Marku, najdroższy! Halina objęła go tak, jakby bała się puścić, a jej wzrok, który przemknął po mnie i córce, był zimny i oceniający. Wreszcie w domu! Teraz mamy dyplomowanego specjalistę! Zaakcentowała słowo my, znacząco spoglądając na mnie, jakby chciała powiedzieć: nie to, co niektóre.
Mamo, a gdzie tata? Dziadek Stanisław?
W łaźni. Zaraz wrócą. Czekali na ciebie znowu tylko na ciebie.
Potem jej wzrok padł na mnie i powiedziała słodko, ale z kłującą ironią:
A to pewnie ta sama Anna? Z dzieckiem? Obejrzała mnie od stóp do głów, powoli i z pogardą
No to wchodźcie, umyjcie ręce. Marek, pokaż, gdzie u nas co jest.
Już po tych pierwszych słowach wszystko stało się jasne. Marek natomiast wydawał się nie słyszeć ani tonu, ani tego, co się dzieje. Uśmiechnięty i szczęśliwy, wziął mnie za rękę i poszedł pokazywać dom. Wtedy z łaźni wrócili ojciec i dziadek. Wojtek, mąż Haliny, okazał się trochę szorstki, ale szczery i prostolinijny, a dziadek Stanisław z łagodnymi, ciepłymi oczami. Przytulili i mnie, i Zosię, i Marka z takim autentycznym wzruszeniem, że nie mogło to być udawane.
No, dzieci, brawo, że przyjechaliście! Wojtek podniósł głos. Halina, nakrywaj stół, co stoimy? Goście po drodze, zmęczeni, głodni. Nam też po parze nie zaszkodzi coś przegryźć!
Stół był nakryty bardziej niż skromnie. Zauważyłam, jak Marek na chwilę uniósł zdziwione brwi
