Telefon trząsł się w moich dłoniach, gdy wybierałem numer. Serce waliło jak szalone, zupełnie jakby chciało wyskoczyć z klatki piersiowej. “Halo, Bożenka, zrobiłem, jak mówiłaś! Wsypałam jej ten proszek do kawy. Czekam, aż zacznie działać, żebyśmy mogli wyjechać. Ale, do cholery, co to było? Nie można takiego czegoś sypać do kawy! Kasia zbladła, wymiotowała, jakby wypiła arszenik! Skąd miałem wiedzieć, że tak będzie? Nie jestem przecież lekarzem!” Głos mi się załamywał, a w głowie kłębiły się panika i poczucie winy. Jak w ogóle doszło do takiej sytuacji?
Wszystko zaczęło się kilka tygodni temu, gdy moje życie zaczęło się walić jak domek z kart. Z Kasią jesteśmy małżeństwem od siedmiu lat, a ostatnie dwa to prawdziwa droga przez mękę. Nieustanne kłótnie, brak zrozumienia, jej wieczne pretensje – czułem, że nie wytrzymam. Kasia zmieniła się nie do poznania: z tej radosnej, troskliwej dziewczyny, w której się zakochałem, stała się wiecznie niezadowoloną z życia marudą. Próbowałem rozmawiać, ale każda dyskusja kończyła się awanturą. W końcu zacząłem myśleć, że rozwód to jedyne wyjście. I wtedy pojawiła się Bożenka.
Bożenka to koleżanka z pracy. Często spotykaliśmy się przy ekspresie do kawy, a ona zawsze potrafiła wysłuchać. Kiedy zacząem jej opowiadać o moich problemach, zamiast mnie oceniać, okazywała współczucie. Z czasem nasze rozmowy stały się bliższe, a ja poczułem, że z nią jest mi lekko, jak dawno już nie było. Pewnego dnia, po kolejnej kłótni z Kasią, poskarżyłem się Bożence, że nie wiem, jak wyrwać się z tego błędnego koła. Wtedy rzuciła pomysł, który na początku wydał mi się kompletnie szalony. “Jest sposób – powiedziała z przebiegłym uśmieszkiem. – Wsyp jej coś do kawy. Nic poważnego, tylko środek, który ją trochę rozluźni. Dam ci proszek, jest zupełnie nieszkodliwy.” Roześmiałem się, myśląc, że żartuje, ale Bożenka była poważna. Wręczyła mi małe zawiniątko i dodała: “Spróbuj, gorzej nie będzie.”
Długo się wahałem. Wsypywać coś żonie do kawy? Brzmiało to jak scenariusz taniego serialu kryminalnego. Ale Bożenka zapewniała, że to tylko ziołowy środek uspokajający, że pomoże Kasi się zrelaksować, a nam – naprawić relację. Byłem tak zmęczony nieustannymi awanturami, że w końcu się zgodziłem. Rano, gdy Kasia była pod prysznicem, zaparzyłem jej kawę i, czując się jak ostatni idiota, wsypałem szczyptę proszku. Dłonie mi drżały, ale przekonywałem siebie, że nie robię nic złego. Bożenka przecież mówiła, że to bezpieczne, prawda?
Kasia wypiła kawę, jak zwykle, niczego nie podejrzewając. Obserwowałem ją, oczekując, że może będzie senna albo po prostu spokojniejsza, jak obiecywała Bożenka. Ale po pół godzinie nagle zbladła, złapała się za brzuch i powiedziała, że jest jej niedobrze. Położyła się na kanapie, jej oddech stał się ciężki, a ja wpadłem w panikę. “Kasia, co się dzieje? Może wezwać pogotowie?” – zapytałem, ale tylko machnęła ręką, mówiąc, że pewnie zjadła coś nieświeżego. Wybiegłem na balkon i zadzwoniłem do Bożenki, żeby wyjaśnić, co to za diabelski proszek mi dała. Jej spokojny głos tylko spotęgował moją panikę: “Oj, Wojtku, nie dramatyzuj, to tylko zioła. Może ma alergię? Daj jej wody, przejdzie.” Ale widziałem, że Kasi jest coraz gorzej, a w głowie kołatała mi się straszna myśl: a jeśli to była trucizna?
Wezwałem pogotowie, nie czekając, aż “przejdzie”. Lekarze przyjechali szybko, zbKiedy drzwi do karetki zatrzasnęły się za Kasią, zrozumiałem, że to nie proszek był najgorszym błędem, lecz moja naiwność zaślepiona fałszywą nadzieją.
