Do dziś mam wobec niego dług za tę sprawę!
Można powiedzieć, że byłem kiedyś prawdziwym fachowcem od remontów. Zagłębiłem się w to na dobre, z czasem przekształcając pasję w opłacalny interes. Często zdarzało się, że rodzina zwracała się do mnie o pomoc przy drobnych naprawach czy większych remontach. I właśnie jednego dnia odebrałem telefon. Po drugiej stronie był mój kuzyn. Zadzwonił, żeby prosić mnie o wsparcie.
Po kilku dniach pyta, czy mam chwilę na remont, bo jest już wolny termin. Nie potrafiłem odmówić, zawsze przecież wyciągałem rękę do bliskich, jeśli tylko czas i siły pozwalały. Okazało się, że materiały budowlane leżały już w mieszkaniu, wszystko zostało wcześniej kupione i dowiezione. Gdy tylko przestąpiłem próg, wziąłem się do roboty. Tego typu praca zawsze dawała mi ogromną satysfakcję czułem się naprawdę spełniony.
Nigdy nie lubiłem brać pieniędzy od rodziny. Choć kuzyn mi je oferował, stanowczo odmówiłem. Po naszych wysiłkach mieszkanie nie przypominało tego sprzed remontu przemiana była nie do poznania! Całość trwała około dwóch tygodni. Kiedy więc niemal wszystko było już gotowe, został jedynie drobny bałagan i całkiem spora sterta resztek materiałów leżących na korytarzu, które trzeba było wywieźć na śmietnik, kuzyn nagle wpada na pomysł.
Może byś to wszystko zabrał do siebie? Wstaw na razie do garażu, później może ci się przyda coś zrobisz dla siebie albo dla klientów. Oszczędzisz trochę pieniędzy. Tak więc zabrałem kafelki, panele, płytki, trochę farby. W garażu było miejsce, a ja zawsze chętnie brałem się za różne rzeczy własnymi rękoma.
W końcu postanowiłem porozmawiać z kuzynem dobrze, że mamy naszą rozmowę nagraną na telefonie. To, co mi wtedy powiedział, patrząc prosto w oczy, naprawdę mnie zaskoczyło. Oto, co się wydarzyło:
To moje hobby. Podziękowałem kuzynowi za wszystko i uzgodniliśmy, co trzeba. Remont dobiegł końca jeszcze tego samego dnia. Zanieśliśmy odpady budowlane: część trafiła do śmietnika, część do mojego garażu na przechowanie. Potem usiedliśmy jeszcze na chwilę, świętując zakończone prace, po czym wróciłem do domu.
Następnego dnia wszystko toczyło się zwyczajnie. O drugiej dzwoni nagle kuzyn. Cześć, chyba jesteś mi winien za te materiały budowlane. Wiesz, szkoda by było. Te deski są porządne. Laminat prezentuje się świetnie. Kafelki możesz nawet sprzedać! Pasowałoby ci przelać mi to na konto?
Powiedzieć, że byłem zaskoczony to nic nie powiedzieć. Obiecał odezwać się wieczorem w sprawie zakończonych prac, ale ostatecznie nie odezwał się wcale. Szczerze mówiąc, wprawiło mnie to w niezły szok.
Nie mam pojęcia, co mu teraz powiedzieć. Jak tu rozmawiać? Przecież cały remont wykonałem dla niego zupełnie za darmo. A materiały to były resztki, które i tak miały trafić na śmietnik nikt by za nie nie zapłacił. Sam chciał je wyrzucić, a potem uznał, że odda je mnie. Zastanawiam się, czy sam nie powinienem wystawić rachunku za remontWziąłem głęboki oddech, poczułem ścisk w żołądku, po czym oddzwoniłem. Wiesz co, kuzynie? Odkąd pamiętam, starałem się pomagać rodzinie bezinteresownie. Mam nadzieję, że kiedyś to docenisz. Ale jeśli koniecznie chcesz za te resztki pieniędzy, to podaj kwotę przeleję ci, tylko żebyśmy dłużej nie kręcili się wokół pustych spraw. Po drugiej stronie zapadła cisza. Słyszałem tylko jego cichy oddech. W końcu wypalił: Przepraszam, poniosło mnie. Masz rację. Nigdy bym sam tego nie ogarnął. Dzięki za pomoc, serio.
Rozłączyłem się z uczuciem wszechobecnego spokoju. Przez moment patrzyłem na swoje dłonie, z których każda blizna była świadectwem wiedzy i doświadczenia zdobywanego latami. Materialne rzeczy przemijają, ale uczciwość i wzajemny szacunek zostają z człowiekiem najdłużej. Tego dnia zrozumiałem, że warto czasem powiedzieć nie nawet najbliższym, jeśli gra toczy się o zasady.
A panele, kafelki? Po kilku tygodniach przydały się sąsiadce na naprawę podłogi w kuchni. Za darmo, oczywiście. Bo w tych sprawach wierzę, że dobro wraca nawet jeśli czasem trzeba na nie trochę poczekać.
