Ile jeszcze chcesz maszerować po salonie i podrygiwać, Jadzia? Przepraszam za szczerość, ale mam już dosyć nerwów! To właśnie wernek! Rozumiesz to słowo? Kacper nerwowo przechadza się po przestronnym pokoju, co chwilę poprawiając idealnie ułożony kokardkowy kucyk. Wiktor daje nam szansę wejść w udział na etapie wykopu. Za rok te mieszkania podwoją swoją cenę! Włóżmy dziesięć milionów złotych, a wyciągniemy dwadzieścia!
Jadzia siedzi w głębokim fotelu, trzymając w dłoniach przestudzony kubek herbaty. Chciałaby zamknąć oczy i wsłuchać się w ciszę, ale mąż od dwóch tygodni nie daje jej takiej przyjemności.
Kacprze, dziesięć milionów to wszystkie moje wolne środki. To nasza poduszka bezpieczeństwa firmy. Jeśli coś pójdzie nie tak, nie będę mogła płacić pensji pracownikom, nie kupię tkanin. Wiesz, teraz sezon na mundurki szkolne, potem świąteczne przyjęcia
Znowu te twoje szmatki! Kacper przewraca oczami. Jadzia, jesteś inteligentną kobietą, bizneswoman, a myślisz jak krawcowaszwaczka. Twój warsztat nie zniknie. A taka okazja zdarza się raz w życiu. Wiktor mój najlepszy kumpel, nie podrzuciłby ci nic fałszywego. On sam tego podąża.
Jadzia wzdycha. Kocha Kacpra jego młodą energię, płonące oczy, sztukę pięknych słów i miłego traktowania. Trzy lata temu miała czterdzieści pięć, on trzydzieści siedem. Prowadziła sieć atelier i małą fabrykę krawiecką, zawsze wszystko brała na siebie. Pierwszy mąż odszedł do młodszej, zostawiając ją z nastolatkiem i górami długów. Wydostała się, zbudowała biznes, wychowała syna. Kiedy pojawił się Kacper przystojny, wesoły, nie wymagający od niej bycia żelazną damą rozpuściła się.
On pracuje jako menedżer sprzedaży w firmie budowlanej, nie wyciąga gwiazd z nieba, ale Jadzia tego nie liczy. Liczy się to, że przychodzi z gorącym obiadem, przynosi kwiaty bez okazji i wozi ją na wakacje nad Bałtyk.
Ostatnio jego projekty stają się coraz nachalne. Najpierw chciał drogi samochód, by pasować do statusu męża właściciela biznesu, potem kryptowaluty, a teraz budowa.
Kacprze, daj mi chwilę, proszę. Muszę sprawdzić dokumenty, skonsultować się z prawnikiem.
Z jakim prawnikiem? Z tym twoim starym Borysem Ignacjowym? Ten żyje w zeszłym stuleciu! Powie ci trzymać pieniądze pod materacem. Jadzia, trzeba działać szybko. Jutro ostatni dzień, kiedy możemy wpaść po tę cenę. Wiktor już trzyma dla nas rezerwację.
Kacper podchodzi do fotela, klęka przed nią i chwyta jej dłonie. Jego dłonie są ciepłe i miękkie.
Jadzia, uwierz mi. Działam dla nas. Chcę, żebyśmy żyli lepiej, żebyś nie musiała pracować cały dzień, tylko odpoczywała. Zbudujemy dom, będziemy podróżować. Dobrze? Dla naszej przyszłości.
Jadzia patrzy w jego piękne brązowe oczy. Chciałaby uwierzyć, że naprawdę dba o nią, a nie tylko szuka łatwego zysku.
Dobrze mówi cicho. Jutro rano jadę do banku, ale potrzebuję czasu, by przygotować przelew.
Jesteś najfajniejsza! Kacper podskakuje, podnosi ją na ręce i wiruje po pokoju, mimo jej słabych protestów. Zobaczysz, zostaniemy milionerami! Zaraz zadzwonię do Wiktora, rozweselę go!
Następnego dnia Jadzia rzeczywiście jedzie do banku, nie po wypłatę, a po sprawdzenie kont. Wewnętrzny głos, który kiedyś podpowiedział jej, by nie podpisywać umowy z niepewnym dostawcą, szepcze stanowczo: Nie pośpiesz się.
Dzień jest chaotyczny. Najpierw psuje się maszyna w głównym warsztacie, potem przyjeżdża kontrola skarbowa. Jadzia kręci się jak wiewiórka w biegu, podpisuje akty, uspokaja krawców. Wieczorem głowa wali jak młot.
Postanawia wrócić do domu wcześniej, nie wjeżdżając do biura po laptopa. Chce gorącą kąpiel i po prostu położyć się.
Gdy podjeżdża pod dom, widzi przy wejściu czarny jeep. Pewnie gość do sąsiadów myśli, podjeżdżając własnym autem.
W mieszkaniu jest cicho. Jadzia delikatnie otwiera drzwi kluczem. Z salonu dochodzą przytłumione głosy i stukot kieliszków.
Dziwne, Kacper nie wspominał o gościach przelatuje przez jej myśl. Chciała krzyknąć Jestem w domu!», ale coś ją powstrzymało. Ton rozmowy nie brzmiał jak gościnny, lecz zbyt swobodny i głośny.
Jadzia zdejmuje buty, starając się nie hałasować, i na palcach przechodzi korytarzem. Drzwi do salonu jest lekko uchylona.
No nieźle, bracie! W końcu to dopiąłeś? rozbrzmiewa chrapliwy, szorstki śmiech. Jadzia rozpoznaje głos Wiktora, przyjacielabiznesmena.
No tak! odpowiada Kacper z samozadowoleniem, zupełnie nie tak, jak zwykle. Mówiłem ci, że klucz to odpowiednie podejście. Trochę narzekania o naszej przyszłości, parę komplementów, kilka razy na kolana i klient gotowy. Jutro przelewa pieniądze.
Jadzia przyciska się plecami do ściany. Serce wali w gardle, odbijając się w skronie.
Dziesięć milionów? pyta Wiktor.
Tak. Powiedziała, że wszystko wyrzuci czysto. Głupia starsza. Naprawdę wierzy, że wspólnie zbudujemy jakąś elitarną nieruchomość.
No, tę nieruchomość zbudujemy w naszych marzeniach ryczy Wiktor. A ona nie przejrzy? Dokumenty, wszystko?
Jakie dokumenty! Ona w tym nic nie rozumie. Podsunę jej umowę pożyczki na jednofirmę, a ona podpisze. Wierzy mi jak w Boga. Zakochana po uszy. Widziałbyś, jak patrzy na mnie. Kacperek, Kacperek. Psiak!
Brzmi wdech płynu.
Za twój talent aktorski! woła Wiktor. A ci nie jest wstyd? Przynajmniej że to nie jest jakaś szara kobieta.
Szara Krzywi się Kacper. Spójrz na jej szyję, na ręce. Mimo kremów, wciąż skórka. Codziennie kładę się do łóżka, wyobrażam sobie Swietę. A Swieta już pakują walizki. Gdy pieniądze wpłyną, jedziemy na Bali. Powiem Jadzi, że jadę w delegację, a sam… adios. A potem niech szuka.
Twardy jesteś mówi Wiktor, a w jego głosie przeważa podziw, nie potępienie. A jeśli ona nas złapie?
Nie złapie. Jest dumna. Nie przyzna się, że jej młody alfons ją oszukał. Będzie milczeć. Umowa pożyczki jest prawdziwa, po prostu firma bankrutuje. Ryzyko biznesu, kochanie. Po prostu pech.
Jadzia spływa po ścianie na podłogę. Nogi odmówiły podtrzymania. Wewnątrz zimno jakby krew przeszła w lodowatą wodę. Stara głupka. Jak do pracy. Swieta.
Każde słowo Kacpra, który wczoraj całował jej dłonie, wbijane jest w mózg jak rozgrzany gwóźdź. Trzy lata w iluzji. Myślała, że to szczęście, późniejsze, wytracone szczęście. To był tylko projekt biznesowy, długoterminowa inwestycja z końcowym rozliczeniem aktywów.
Chciała rzucić się do pokoju, przewrócić stół, wbić mu twarz, podrapać tę zarozumiałą minę i krzyknąć tak, by okna pękły.
Ale nie ruszyła się. Lata kierowania firmą, rozwiązywania problemów z mafią lat 90. i urzędnikami w 2000tych wykuły jej stalowy rdzeń. Histeria to dar wroga. Histeria pokazuje słabość. A ona nie jest słaba.
Powoli, kontrolując każdy oddech, wstaje. Bierze buty w ręce. Tak cicho, jak weszła, wychodzi z mieszkania.
Na klatce schodzi, wzywa windę. Zjeżdża na dół, wsiada do samochodu. Ręce drżą, ale głowa jest przeraźliwie czysta.
Bali. Swieta. Jednofirmowa myśli, patrząc na okna swojego mieszkania, gdzie dwa srogi dzielą jej skórę.
Uruchamia silnik i jedzie nie do mamy, by płakać, nie do przyjaciółki, a do biura. Tam w sejfie leży jej paszport, dokumenty i pieczęć.
Po dwóch godzinach wraca do domu z pełnymi torbami jedzenia i butelką drogiego koniaku. Otwiera drzwi głośno, podrzuca klucze, hałasuje torbami.
Kacprze! Jestem w domu! woła z progu. Głos jej rozbrzmiewa radością.
Z salonu wystaje podniesiona głowa Kacpra. Zakłada wymowny uśmiech, w oczach błysk strachu.
Jadzia! Wstałaś wcześnie. Mamy spotkanie z Wiktorem. Postanowiliśmy uczcić twoją mądrą decyzję.
Jadzia wchodzi, promienieje.
Wiktorze, witam! Cieszę się, że pan jest. Właśnie kupiłam pyszności, podajmy!
Wiktor, duży mężczyzna z rozbieganymi oczami, podchodzi.
Pani Jadzia, zaszczyt! Cieszę się, że zgodziła się pani. Duże pieniądze lubią zdecydowanych.
Tak, przemyślałam wszystko zaczyna rozkładać na stole pojemniki z jedzeniem. Czas przestać się wahać. Kacper otworzył mi oczy.
Podchodzi do męża i całuje go w policzek. On lekko się napina, po czym rozluźnia się.
Jesteś moją mądraliną mruczy, obejmując ją w talii. Wiedziałem, że mnie wesprzesz.
Oczywiście, kochanie. Jutro jedziemy do banku. Zamówiłam gotówkę, bo tak bezpieczniej niż przelewy i prowizje. Wypłacę wszystko i od razu przekażę Wiktorowi pod notę.
Wiktor patrzy na nią łapczywie.
Gotówka idealnie! Po naszym! Szanuję.
Wieczór miga jak mgła. Jadzia uśmiecha się, leje koniak, słucha toastów o jasnej przyszłości. Patrzy na Kacpra i zastanawia się, jak mogła nie dostrzec tej sztuczności w uśmiechu, tego zimnego liczenia w oczach. Miłość naprawdę ślepa, ale zdrada to najlepszy okulist.
Gdy Wiktor odchodzi, lekko śpiewając, Kacper obejmuje Jadzię.
Idziemy spać? Jutro ważny dzień.
Tak, kochanie. Idź pod prysznic, ja posprzątam stół.
Leżąc obok człowieka, który planował ją zrujnować, Jadzia nie zamyka oczu. Słyszy jego równomierny oddech i mentalnie żegna się. Żegna nie go wszystko skończyło się w momencie, gdy usłyszała jego śmiech za drzwiami. Żegna swoją naiwność.
Rano budzi go pocałunkiem.
Wstawaj, milionerze! Czekają pieniądze.
Kacper podskakuje jak nigdy. Zakłada najlepszy garnitur, perfumy.
Gotowy! Jadzia, masz paszport?
Oczywiście. Wszystko mam.
Jedą do banku. Kacper gada cały czas, kreśli plany, opisuje dom, który zbudują. Jadzia kiwa głową, patrząc przez okno.
W banku prowadzą ich do VIPsalonu. Menedżerka, znajoma Jadzi, podaje stosy pieniędzy. Dziesięć milionów złotych. Pięć grubych teczek.
Kacper patrzy na hajs jak zahipnotyzowany. Jego ręce nieświadomie sięgają po stół.
Okej, wydajmy? pyta menedżerka.
Tak odpowiada Jadzia. Proszę wydać.
Podpisuje dyspozycję. Pieniądze lądują w jej torbie.
To jedziemy do Wiktora do biura! pędzi Kacper, gdy wychodzą na ulicę. Czeka z notariuszem.
Poczekaj, Kacprze zatrzymuje Jadzia przy swoim samochodzie. Mam dla ciebie niespodziankę.
Niespodziankę? Co to? drży z niecierpliwości. Jadzia, nie mamy czasu!
To szybko. Siadaj.
Otwiera bagażnik, wyciąga duży sportowy walizek i kładzie go na asfalt przed nim.
Co to? Kacper patrzy zdziwiony. Jedziemy gdzieś? Na Bali? Natychmiast?
Jadzia śmieje się krótko, zimno.
Nie. Jedziesz dokąd? Do Swiety? Czy od razu do mamy?
Twarz Kacpra blednie.
Jadzia, co robisz? Jaka Swieta? O co chodzi?
O tej, z którą planowałeś Bali na mój koszt. O tej, którą wyobrażasz sobie, gdy leżysz przy mnie jak do pracy. Słyszałam wszystko, Kacprze. Wczoraj, gdy wróciłam wcześniej.
Kacper otwiera usta, ale nie wydaje dźwięku. Wygląda jak ryba wypuszczona na brzeg.
Słyszałam każde słowo. O starej głupce. O jednofirmie. O tym,Jadzia wsiadła do swojego samochodu, zamknęła drzwi na dźwięk kluczyka i odjechała, zostawiając Kacpra z pustymi rękami i przerażeniem, które nie miało już odwrotu.
