Przemierzaliśmy trasę S7, gdy nagle na jezdnię wyskoczył olbrzymi niedźwiedź brunatny i powoli zaczął zbliżać się do naszego samochodu. Przez moment byliśmy pewni, że zwierzę zaatakuje. W kabinie naszego auta zawisł ciężki strach wydawało się, że nic już nie uchroni nas od nadchodzącego niebezpieczeństwa
Jechałam z mężem Pawłem na Mazurach, ruch był niewielki, mokra nawierzchnia odbijała światło reflektorów, a wokół panowała przejmująca cisza. Rozmawialiśmy spokojnie, myśląc już o ciepłym domu w Olsztynie.
Wtem, bez ostrzeżenia, na jezdnię wskoczył ogromny niedźwiedź. Paweł z całej siły wcisnął hamulec; auto zatrzęsło się, a mi serce zamarło. Zwierz stanął może metr od maski, dźwignął się na tylne łapy i spojrzał prosto w oczy nie mrugał ani na sekundę. Wyglądał przerażająco, a ja byłam przekonana, że za chwilę rzuci się na nas.
Patrzył na nas twardym, zmęczonym wzrokiem. Potem ruszył łapą w stronę drzwi pasażera. Każdy jego ruch wydawał się przemyślany, spokojny, jakby wiedział, że budzi grozę. Siedziałam jak sparaliżowana, nie mogąc choćby poruszyć dłonią; drżąca trzymałam się za oparcie.
Paweł zdecydował się wrzucić bieg wsteczny i powoli ruszać do tyłu. Objeżdżaliśmy przeszkodę, ale ja czułam, że cienka szyba nie ochroni nas, jeśli niedźwiedź się rozzłości.
I wtedy, bez żadnego ostrzeżenia, wydarzyło się coś, czego żadne z nas się nie spodziewało.
Wzdłuż drogi, dosłownie kilka metrów dalej, rosła stara, olbrzymia sosna. W jednym momencie rozległ się ogłuszający trzask drzewo runęło na ziemię z hukiem tak potężnym, że na chwilę zamarło mi serce. Gdyby spadło choćby kawałek bliżej, rozgniotłoby nasze auto niczym puszkę po napoju.
W jednej chwili cały krajobraz zatrzymał się w ciszy i zawieszeniu. Niedźwiedź podskoczył ze strachu, obejrzał się i już po sekundzie zniknął gdzieś w gęstwinie lasu. Tak szybko, jak się pojawił, tak niepozornie zniknął.
Po wszystkim nastała dziwna, nierzeczywista cisza, jakby nic się nie stało. Światła auta odbijały się w kałużach, a ja dławiłam się powietrzem, próbując uwierzyć, że żyjemy.
Zastanawiam się nad tym do dziś czy niedźwiedź chciał nas zaatakować, czy to może próbował nas ostrzec? A może to zwykły zbieg okoliczności? Odpowiedź chyba pozostanie tajemnicą… Ale jego hipnotyzującego spojrzenia nie zapomnę nigdy.
