Anna zdecydowała się na wspólne życie, ale rzeczywistość zniszczyła jej marzenia.
Anna zawsze była kobietą, którą wszyscy darzyli sympatią, lecz los sprawił, że pozostała samotna. W młodości poświęciła się książkom i wiedzy, które jej rodzice, a zwłaszcza matka, cenili jak skarb. Dorastała w małym miasteczku pod Kielcami, otoczona ciszą i stronami starych powieści, z dala od zgiełku i ziemskich żądz.
Pewnego dnia w jej życie wkroczył mężczyzna — przystojny, zamożny, o zniewalającym uśmiechu. Zabiegał o nią z pasją, a ślub wydawał się nieunikniony jak wschód słońca po nocy. Jednak los zadał okrutny cios: nagła śmierć ojca i ciężka choroba matki zniszczyły wszystkie plany. Anna została przy chorej, a narzeczony, nie wytrzymując próby, zniknął z jej życia jak duch, pozostawiając jedynie gorzkie poczucie zdrady.
Lata później, po odejściu matki, Anna nagle zdała sobie sprawę, jak bardzo brakuje jej ciepła drugiego człowieka. Widziała, jak jej przyjaciółki odzyskują wolność po rozwodach, jak rozpościerają skrzydła, a jednak w jej sercu tliła się tęsknota za bliskością, za kimś, kto podzieli jej samotność. I wtedy przypadek połączył ją z wdowcem Sergiuszem. Był człowiekiem jej pokroju — kochał literaturę XIX wieku, cytował Dostojewskiego i Turgieniewa, a ich rozmowy przy kominku stały się iskrą, z której rozgorzał romans. Mimo ostrzeżeń bliskich — „Po co ci to w twoim wieku? Żyj dla siebie!” — Anna i Sergiusz zdecydowali się na małżeństwo, wierząc, że miłość pokona wszystko.
Jednak rzeczywistość okazała się chłodna i bezlitosna. Wspólne życie stało się nie sielanką, a codzienną próbą. Sergiusz, z jego nawykiem rozrzucania rzeczy i życia w chaosie, stał się dla Anny prawdziwym koszmarem. Jej świat, gdzie wszystko miało swoje miejsce, gdzie każda książka stała równo na półce, a każda filiżanka znała swoje miejsce, rozpadał się pod naporem jego bałaganu. Każdy dzień zamieniał się w walkę o cierpliwość, próbę znalezienia choć kropli harmonii w tym chaosie.
Próbowała z nim rozmawiać, otwierała duszę, błagała o podzielenie odpowiedzialności za wspólny dom. Ale jej słowa tonęły w pustce — Sergiusz nie reagował na jej prośby, na jej ból. Po kolejnym razie, gdy znalazła swoje ukochane książki niechlujnie rzucone w kąt, a kuchnię zawaloną brudnymi naczyniami, Anna nie wytrzymała. Łzy dusiły ją, gdy powiedziała: „Chcę odejść. Odzyskać spokój”. Marzyła o spokojnym, samotnym życiu, gdzie nikt nie wkraczał w jej świat, gdzie była panią własnego losu.
Lecz Sergiusz, zasłaniając się swoimi sprawami, poprosił o czas, aby się „zorientować”. Został w jej domu, co jeszcze bardziej wzmogło jej cierpienie. Każdy jego krok, każdy dźwięk jego obecności ranił jej serce jak nóż. Dziewięć miesięcy — tyle trwała ta agonia, to małżeństwo, które stało się dla niej klatką. W końcu rozwód został sfinalizowany i Anna odzyskała wolność.
Powracając do swojej samotności, poczuła, jak jej płuca napełniają się powietrzem, a dusza — dawno zapomnianą radością. Ściany jej małego mieszkania znów stały się jej schronieniem, jej fortecą. Siedziała z filiżanką herbaty, patrząc przez okno na jesienny deszcz, i po raz pierwszy od długiego czasu uśmiechnęła się — szczerze, od serca. Wolność, którą odzyskała, była cenniejsza od wszelkich złudzeń o szczęściu we dwoje. Anna zrozumiała: jej życie należy tylko do niej, i nie pozwoli już nikomu naruszyć tego kruchego, lecz tak cennego spokoju.
