Nigdy by do mojej głowy nie wpadło, że przyjdzie dzień, w którym z rodzicami i bratem będziemy dzielić się majątkiem, a wszystko zacznie przypominać burzliwą sprzeczkę, gdzie każdy krzyczy i przekrzykuje własne racje. Jestem już dość dorosłym mężczyzną, mam dwadzieścia lat i pragnę niezależności, natomiast mój brat ma zaledwie czternaście. Po co mu w ogóle mieszkanie? Przecież nawet jeszcze nie ukończył szkoły, ledwo odrosnął od ziemi i wciąż pachnie dzieciństwem.
Rodzice też uważają go za dziecko, ale mnie traktują podobnie. Studiuję na uniwersytecie i pracuję, lecz wciąż mieszkam w mieszkaniu po ojcu, które on odziedziczył po swoich rodzicach. Zaproponował mi to mieszkanie, kiedy powiedziałem mu, że chcę mieszkać na własny rachunek i jestem gotowy wynająć coś swojego.
To był od nich niezwykły prezent: stopniowo zacząłem remontować kawalerkę z nadzieją, że kiedyś stanie się ona moja. Te utarczki i podziały zaczęły się dopiero wtedy, gdy pokłóciłem się z ojcem. Nie pamiętam już konkretnie, o co poszło, ale dotkliwie zraniło go, gdy powiedziałem, że dam sobie radę sam.
Potem zorganizowano rodzinne spotkanie przy stoliku z sernikiem i kawą, gdzie rodzice oznajmili, że skoro jestem taki samodzielny, to muszę się wyprowadzić; oni wynajmą to mieszkanie, a w ogóle to nie jest tylko moje, bo brat też na nie liczy.
Szkoda nawet pytać, gdzie tkwi problem: ja mogę dostać to mieszkanie, a brat drugie, to gdzie mieszkają rodzice. Są gotowi sprzedać oba mieszkania, żebyśmy obaj ja i mój młodszy brat dostali jakieś porządne pieniądze, za które każdy z nas kupi coś własnego, może nawet w Krakowie lub Gdańsku.
Jestem zupełnie przeciwny takiemu rozwiązaniu. Po co te wszystkie nerwy, opłaty agencji nieruchomości, podatki, zameldowania, skoro już są dwa mieszkania, warte zamieszkania, gotowe jak dwa równoległe sny.
Jeszcze bardziej zadziwia mnie fakt, że moi rodzice gotowi są wyrzucić mnie z domu tylko dlatego, że jestem samodzielny.
Może ochłoną i przemyślą swoje decyzje, może znów usiądziemy przy pierogach i kisielu, śmiejąc się z dzisiejszych kłótni. Na razie jednak nie mam ochoty robić pierwszego kroku w ich stronę. Ich stanowisko wydaje mi się absurdalne, a brat chętnie im przytakuje, bo przecież w jego oczach wszystko wydaje się być takie proste. Rodzice stawiają nas po przeciwnych stronach, jakby w rzeczywistości, która co noc rozpływa się senną mgłą, szykowali grunt pod przyszłe rodzinne wojny, po których cały dobytek i tak wróci w ich ręce.
