Poranek zapowiadał się zwyczajnie. Odpaliłem silnik, sprawdziłem lusterka i spojrzałem na moją złocistą piękność na fotelu pasażera. Luna zawsze uwielbiała przejażdżki siedziała cicho, wpatrując się przez okno, czasem kładąc łeb na moich kolanach. Grzeczna, bystra, nigdy nie sprawiała kłopotów.
No to co, Lunka, jedziemy załatwić sprawy? uśmiechnąłem się, ruszając z miejsca.
Odpowiedziała merdnięciem ogona, lecz zamiast odwrócić się do okna, wpatrywała się we mnie uparcie.
Po pięciu minutach jej wzrok stał się niemal przeszywający. Siedziała z lekko przechyloną głową i nie odrywała ode mnie oczu, jakby próbowała coś przekazać.
Hej, o co chodzi? zaśmiałem się nerwowo. Zapomniałem włączyć kierunkowskaz?
W odpowiedzi głośno zaszczekała. Nie było to zwykłe hau, ale serię gwałtownych, natarczywych odgłosów, jakby prowadziła ze mną awanturę.
Cicho, Lunka syknąłem, zerkając na drogę. Co cię ugryzło?
Nie uspokoiła się. Szczekanie stało się jeszcze głośniejsze, bardziej nerwowe, aż w końcu zaczęło mnie irytować. Zazwyczaj w samochodzie zachowywała się jak woskowa figurka, a teraz jakby dostała ataku histerii.
Może jesteś głodna? zgadywałem. A może po prostu chce ci się spać?
Luna ignorowała moje pytania. Tylko pochyliła się do przodu, nie przestając mnie obserwować. I w jej oczach było coś, co sprawiło, że zrobiło mi się nieswojo.
Słuchaj, zaczynasz mnie już straszyć powiedziałem, jedną ręką trzymając kierownicę, drugą gładząc ją po pysku.
Wtedy to zauważyłem. Jej wzrok nie był skierowany na mnie Patrzyła na coś innego. Coś bardzo niepokojącego. Gwałtownie zahamowałem i w końcu to zobaczyłem
Ostrożnie położyłem dłoń z powrotem na kierownicy, ale niepokój nie mijał. Luna wciąż siedziała nieruchomo, raz wpatrując się we mnie, raz rzucając szybkie spojrzenie w dół, w okolice pedałów.
Co? Tam coś jest? automatycznie spojrzałem pod nogi, choć niewiele mogłem stamtąd zobaczyć.
Zaszczekała ponownie, głośno i stanowczo, po czym spojrzała na drogę przed nami, jakby nalegała, żebym w końcu podjął decyzję. Nigdy wcześniej nie widziałem jej tak zdeterminowanej.
No dobra, dobra mruknąłem i zjechałem na pobocze.
Po zatrzymaniu wysiadłem i otworzyłem maskę, ale na pierwszy rzut oka wszystko wyglądało w porządku. Wtedy zajrzałem pod podwozie. Tam, pod przednim kołem, na asfalt powoli kapała mętna ciecz.
Płyn hamulcowy wydusiłem z siebie.
Przysiadłem, dotknąłem palcem kropli zapach potwierdził moje obawy. Jeden z przewodów hamulcowych był naderwany, a płyn wyciekał prosto na jezdnię.
Przez głowę przemknęła myśl: gdybym jechał dalej, zwłaszcza na autostradzie, hamulce mogłyby odmówić posłuszeństwa.
Podniosłem wzrok i spojrzałem na Lunę. Siedziała na swoim fotelu, lekko wysunięta w moją stronę, i spokojnie, ale uważnie mnie obserwowała.
No cóż, dziewczynko, dziś jesteś moim aniołem stróżem powiedziałem, głaszcząc ją po głowie.
I dopiero wtedy zrozumiałem, że ten dziwny szczek i uporczywe wpatrywanie się wcale nie były kaprysem po prostu ratowała nam życie.
