Kiedy moja biologiczna mama przegrała walkę z rakiem, mój tata doszedł do wniosku, że musi sprowadzić do naszego domu nową kobietę, która będzie pełnić rolę matki dla mnie i mojego rodzeństwa. Przez długi czas buntowałam się przeciwko mówieniu do niej mamo, ale z biegiem lat zrozumiałam, że ta kobieta naprawdę na to zasługuje.
Po śmierci mamy byłam maluchem, a tata z dnia na dzień został rzucony na głęboką wodę opieki nad trójką rozbrykanych dzieciaków. Widząc, że sam nie ogarnie, zwrócił się do znajomej, pani Zofii, prosząc, by została naszą mamą. Pani Zofia zgodziła się bez wahania i z miejsca wzięła się za porządki, gotowanie i pilnowanie, by wszystkim niczego nie brakowało. Gdy przyszło do szkolnych mundurków, nie czekała na cud z nieba, tylko wyjęła z portfela kilka złotych i własnymi rękami uszyła nam wszystkim eleganckie stroje.
Starszaki bez problemu zaakceptowały Zofię jako nową mamę, ale ja upierałam się, że żadnej innej mamy mieć nie będę. Długo musiała czekać na to słowo ode mnie. Z tamtych czasów niewiele pamiętam, ale zapadła mi w głowie rozmowa, jak kiedyś wymamrotałam, że moja prawdziwa mama zawsze nosiła niski kok. Od tego momentu pani Zofia codziennie upinała włosy dokładnie tak samo na cześć mojej mamy.
Chociaż pani Zofia robiła wszystko, by zdobyć moje zaufanie, ja dalej się zapierałam i tytuł mamy omijałam szerokim łukiem. Tata wtedy postanowił się posłużyć podstępem i urządził rodzinne spotkanie z moim ulubionym sernikiem na stole. Warunek był jasny sernik tylko dla tych, którzy do Zofii powiedzą mamo. Głód (albo chciwość na sernik) zwyciężył i w końcu z moich ust padło to upragnione słowo. Od tej pory była już jedną z nas.
Życie nie szczędziło naszej rodzinie wyzwań. Rodzice zmagali się z problemami zdrowotnymi, a moja mama niestety zachorowała na tę samą chorobę, która zabrała moją biologiczną mamę. Tym razem jednak choroba dostała prztyczka w nos; mama wygrała. Przez dom przetoczyła się też tragedia najstarszy syn rodziców zaginął w przeddzień ślubu, po czym został znaleziony i pochowany. Mimo tych wszystkich ciężkich doświadczeń, nasza mama pozostała nieugiętym filarem: dobra, czuła i kochająca, niezależnie od okoliczności.
Mimo burz i smutków mama wychowała piątkę dzieci, jeszcze znalazła siłę, by doglądać wnuków, a teraz rozpieszcza prawnuki. Codziennie rano, zanim kogut zapieje, ona już krząta się po domu z mopem, a w wolnej chwili dzierga na drutach czapeczki dla najmłodszych. Pomimo swojego wieku nadal zaskakuje energią, opowiada najlepsze historie i roztacza wokół siebie ciepło, które skleja całą rodzinę. Jej zdolność do kochania zdaje się nie mieć końca my, jej dzieci i cała rodzina, możemy się tylko cieszyć, że los dał nam właśnie taką mamę.
