Minęło już tyle lat aż trudno uwierzyć, jak szybko upływa czas. Pamiętam dobrze tamten okres, kiedy po pięciu latach małżeństwa żona mojego brata wciąż była dla nas zupełnie obcą osobą. Tak naprawdę dopiero niedawna wizyta rozjaśniła mi wiele spraw i pozwoliła inaczej na nią spojrzeć.
Mój brat, Michał, po ukończeniu studiów przeniósł się do dalekiego miasta, z zamiarem powrotu do rodzinnego Gdańska po roku los jednak miał inne plany. Tam poznał dziewczynę, Zdzisławę, szybko się zaręczyli i Michał zdecydował zostać tam na zawsze. Z różnych powodów nie mogłam być obecna na ich ślubie, okazję do poznania świeżo upieczonej żony miał tylko nasza mama, i to wyłącznie przez krótką chwilę.
Lata przemykały jeden za drugim, a my nie znaleźliśmy czasu, by ich odwiedzić. W tym roku jednak nadeszła wiadomość od Michała o wspólnej podróży przez pół Polski, podczas której na dwa dni planowali zatrzymać się u nas. Byłam wtedy przepełniona nadzieją i ochoczo szykowałam miejsca dla nich w naszym skromnym mieszkanku, z opcją jego zamiany na przytulną chałupę mojej ciotki, jeśli zabrakłoby nam przestrzeni.
Radość jednak szybko ustąpiła rozczarowaniu, które pojawiło się już na lotnisku, gdy po raz pierwszy spotkałam Zdzisławę. Niemal od razu zaczęła narzekać na całą podróż, nie ukrywając niezadowolenia z żadnego jej szczegółu.
Kiedy dotarliśmy do naszej rodzinnej chaty, jej niechęć do prostych wygód, jak prysznic czy toaleta, była wręcz przesadna. Marudzenie trwało bez końca, a Michał ostatecznie zabrał ją z powrotem do miasta, nie kryjąc zażenowania. Mój mąż i ja wymieniliśmy spojrzenia pełne zdziwienia nie wiedzieliśmy, jak odbierać taką postawę.
Po powrocie była kapryśna i wybredna podczas posiłku. Chociaż z troską przygotowywałam dla nich obiady, ona odmawiała większości dań. Jadła wyłącznie warzywa, i nawet wtedy patrzyła na nie z podejrzliwością.
Jakby tego było mało, podczas spaceru po Toruniu następnego dnia, stała się nadpobudliwa i nieprzyjemnie zachowywała się niczym rozpieszczone dziecko. W duchu odliczałam już godziny do ich wyjazdu z ulgą odprowadziłam ich na lotnisko. Nie mogłam pojąć, jak mój brat wytrzymał z nią tych pięć lat małżeństwa, skoro po dwóch dniach jej prawdziwe oblicze stało się aż nadto jasne.
