Po pięciu latach małżeństwa żona mojego brata wciąż była dla nas zupełnie obca, aż do ich ostatniej wizyty, która naprawdę otworzyła nam oczy. Mój brat, Piotr, zaraz po ukończeniu studiów przeprowadził się do Gdańska, z zamiarem powrotu do rodzinnego Krakowa po roku. Los jednak postanowił inaczej. Poznał tam dziewczynę, Zuzannę rodowitą gdańszczankę i postanowili się pobrać. Na zawsze osiadł więc nad morzem. Z różnych powodów nie mogłem pojechać na ich ślub, a tylko moja mama miała okazję poznać Zuzannę, i to zaledwie na chwilę.
Lata mijały, a nam nigdy nie udało się ich odwiedzić. W tym roku Piotr zapowiedział, że podczas ich letniej podróży będą przejazdem w Krakowie i chcieliby zostać u nas przez dwa dni. Z entuzjazmem szykowałem się, by ich gościć w naszym niewielkim mieszkaniu lub w razie potrzeby u rodziny w domku na przedmieściach, gdzie byłoby im wygodniej. Jednak moje oczekiwanie szybko zamieniło się w rozczarowanie już podczas spotkania na lotnisku. Zuzanna od razu zaczęła narzekać na lot, na obsługę, na warunki wszystko, co mogło się jej nie spodobać, rzeczywiście jej nie odpowiadało.
Po dotarciu do domku tylko się pogorszyło. Zuzanna demonstracyjnie kręciła nosem na łazienkę i toaletę, jakby to była kara boska. Zrzędzenie sprawiło, że Piotr zabrał ją do miasta, a ja z żoną patrzyliśmy na siebie bezradnie, nie rozumiejąc, o co jej chodzi. Po powrocie Zuzanna zaczęła wybrzydzać na jedzenie, a potrawy, które przygotowałem specjalnie z myślą o nich, odsuwała od siebie. Jedyne, co jadła, to warzywa, na które patrzyła, jakby podejrzewała je o najgorsze.
Na koniec, podczas naszej wspólnej wycieczki po Krakowie następnego dnia, Zuzanna robiła sceny, jak rozkapryszona nastolatka. Atmosfera była gęsta od niezręczności i niecierpliwie odliczałem godziny do ich wyjazdu, marząc tylko o odprowadzeniu ich na lotnisko. Do dziś nie wiem, jak Piotr znosił jej humory przez te pięć lat, bo prawdziwe oblicze Zuzanny ujawniło się nam już po zaledwie dwóch dniach.
Ta wizyta nauczyła mnie, że czasem najlepiej poznaje się człowieka, kiedy wreszcie zamieszka on pod jednym dachem, choćby tylko na chwilę i lepiej nie budować sobie złudnych wyobrażeń na podstawie opowieści rodzinnych.
