Słuchaj, muszę Ci coś opowiedzieć… Wyobraź sobie, po świątecznej kolacji u rodziny Krawczyków wiesz, taki typowy, pachnący goździkami i rosołem dom, gdzieś pod Warszawą ja, Martyna Maj, czekam na narzeczonego, ukryta pod łóżkiem w pokoju gościnnym. Pachniało tam lawendową saszetką i, nie oszukujmy się, kurzem starszego domu.
Z zewnątrz przez okno widziałam, jak śnieg pada grubymi płatkami prawdziwie filmowe Boże Narodzenie. W środku było ciepło, grała kolęda, a z kuchni dobiegał śmiech i dźwięk tłuczonego szkła.
Leżałam na brzuchu w czerwonej, jedwabnej sukience (z metką jeszcze z Mediolanu, historia na inny dzień), czułam się trochę idiotycznie. Mam dwadzieścia cztery lata, a zachowuję się jak nastolatka ukrywając się pod meblem. Ale wiesz, co mi tam dla miłości człowiek zrobi wszystko.
W ręku ściskałam małe, zamszowe pudełko. W środku złoty zegarek marki Patek Philippe, rocznik 1952. Szukałam go przez kilka miesięcy po całej Europie wymarzony prezent dla Pawła, mojego narzeczonego. Kochał stare rzeczy, twierdził, że mają duszę zupełnie inaczej niż luksusy, w których się wychowałam.
Byłam pewna, że oszaleje z radości!
Powiedziałam mu, że muszę do łazienki i zakradłam się do tego pokoiku, żeby skoczyć na niego z okrzykiem Niespodzianka!, kiedy przyjdzie się przebrać na kolację.
Nagle słyszę ciężkie kroki na korytarzu. To nie był Paweł. Drzwi się otwierają A do środka wchodzi pani Krawczyk klasowe cielaki na nogach, a za nią jej mąż.
Drzwi zamknięte łup, zamek przekręcony.
Nareszcie, wysyczała matka Pawła, już bez tej cukierkowatej miny, jaką zawsze do mnie robiła. Nagle głos jej zjechał o oktawę niżej cały jadowity. Już myślałam, że to to dziecko nigdy nie wyjdzie z salonu. Mam dosyć tego śmiechu.
Zamarłam, czułam, jak zamszowe pudełko wbija mi się w dłoń.
Spokojnie, mamo, powiedział Paweł chłodno. Ale to nie był ten sam głos co zawsze. Zimny, rzeczowy, zupełnie obcy. Mamy dziesięć minut zanim mnie zacznie szukać. Zadzwoniłaś po doktora Łukasza?
Tak, odpowiedziała matka, a jej buty przechadzały się tuż obok mojej głowy. Ale Paweł, jesteś pewny? Ona się uczepiła naszej rodziny jak rzep, patrzy na mnie jak na jakąś świętą. Przysięgam, mam już dość tej udawanej wdzięczności.
Wytrzymaj. Zostały dwa miesiące do ślubu, rzucił Paweł. Potem Malediwy, a na miejscu odstawimy wszystko tak, by wyglądało na załamanie nerwowe. Halucynacje, omamy. Już wszystkim mówię, że jest zestresowana i zapomina rzeczy. Doktor Łukasz załatwi papiery do kliniki w Szwajcarii, a ja, jako mąż, dostanę pełnomocnictwo do majątku. Ona zostanie zamknięta, a my wszystko przejmiemy.
I już stamtąd nigdy nie wyjdzie? zapytała matka, ściszając głos.
Nie przy lekach, które dostanie. Światła dziennego już nie zobaczy! Paweł się zaśmiał.
Leżałam nieruchomo miałam ochotę wrzeszczeć, ale ugryzłam się w nadgarstek, żeby żaden dźwięk nie uciekł. Poczułam metaliczny smak krwi.
No chodźmy, muszę jeszcze pocałować moją bankomatkę na dobranoc. Mam nadzieję, że kupiła mi porządny zegarek, jak drogi, to sprzedam i wpłacę zaliczkę na Ferrari.
Wyszli, zamykając za sobą drzwi.
Leżałam pod tym łóżkiem chyba z pół godziny, dygocząc jak ocet pod wpływem zimna i emocji. Nie byłam głupia, wiedziałam, że jeśli wyjdę i zacznę ich teraz szantażować, mogę nie przeżyć nawet do końca świąt Paweł silny, matka zawistna, a my gdzieś na odludziu.
W końcu wyczołgałam się spod łóżka. Spojrzałam w lustro rozmazany makijaż i kurz na policzku. Nie mogłam dać się zbić z tropu.
Wyciągnęłam telefon, nagrałam wiadomość: Nazywam się Martyna Maj. Jeśli mi się coś stanie, Paweł Krawczyk i jego matka są winni. Oto co usłyszałam Wszystko opisałam i wrzuciłam do chmury, z zabezpieczeniem dla szefa ochrony mojego taty.
Strzepałam kurz, przykleiłam szeroki uśmiech i zeszłam na dół.
No wreszcie! Paweł już czekał z kieliszkiem ajerkoniaku przy kominku. Objął mnie jego ramiona na plecach aż mnie odrzuciły, wiedząc, do czego są zdolne.
Robiłam poprawki w makijażu, chcę wyglądać pięknie dla Ciebie! udawałam.
Jesteś przepiękna całował w czoło.
Podałam mu pudełko. Otworzył. Patek? Martynko, to niemożliwe
Podoba Ci się? zapytałam, uśmiechając się szeroko.
Jest wspaniały. Ty jesteś wspaniała. zachłannie wpatrzony w złoto.
Zrobiłabym dla Ciebie wszystko, Pawle. Wszystko.
I wtedy wiedziałam, co mam robić. Przez dwa miesiące grałam rolę jak z serialu rozmarzona panna młoda, sama słodycz. W tajemnicy wynajęłam prywatnego detektywa, przeszukałam przeszłość doktora Łukasza (uzależniony od hazardu, długi, a Paweł je spłacił). Znalazłam korespondencję z kliniką w Szwajcarii. Wszystko dokumentowałam. Ale domyślałam się, że to za mało…
Na tydzień przed ślubem siedzieliśmy u najlepszej organizatorki wesel w Warszawie, podliczając koszty ponad 2 000 000 złotych.
To stanowczo za dużo Paweł udawał zatroskanego. Może jednak zmniejszymy skalę?
Nie, nie ma opcji! Tata nie przebaczy mi, jeśli nie zrobię wesela z rozmachem. Ale… spojrzałam niewinnie mam malutką, malutką prośbę.
O co chodzi? zapytała czujnie mama Pawła.
Tata twierdzi, że źle wygląda, jeśli rodzina pana młodego nie dokłada się ani złotówki. Ludzie będą gadać może byście podpisali umowy jako gospodarze? Oficjalnie? Nic wielkiego Ja rano, przed samym ślubem, przesyłam całość na konto z premią 200 tys. dla pani, Pani Krawczyk, za trud. Wy wszystko rozliczacie i wygląda, że to Paweł sponsoruje wesele. Tata jest szczęśliwy, wszyscy wygrywamy.
Paweł spojrzał na matkę, na ich twarzach chciwość i pewność siebie. Podpisał wszystko umowę na katering, salę, florystykę, zespół… Był odpowiedzialny za każdy grosz.
I nadszedł TEN dzień. Sala balowa w hotelu Bristol, maj. Suknia od warszawskiego projektanta wyglądała jak chmurka. Odbieram smsa od Pawła: Przelałaś? Menedżer sali czeka.
Odpisuję: Bank mówi, że jest w trakcie realizacji! W soboty takie kwoty idą powoli, spokojnie, za chwilę będzie! Kocham Cię.
Ale kasy nie będzie. Rano przelałam całą gotówkę do trustu zarządzanego przez mojego tatę nawet Paweł o nim nie słyszał.
Poszłam do didżeja, wręczyłam mu 2 000 zł: Mam nagranie od zmarłej babci Pawła, niech pan puści w momencie czy ktoś wnosi sprzeciw, to taki żart rodzinny.
Facet zdziwiony, ale zrobi, co każę gestykuluję mu dyskretnie, że dam znak.
Wchodzę do sali 300 osób: elita biznesu, rodzina Paweł wygląda elegancko, choć lekko spanikowany.
Rozpoczyna się ceremonia. Kapłan mówi o miłości, zaufaniu, wierności. Mama Pawła w pierwszym rzędzie, teatralnie ociera oczy.
Czy ktoś zebranych zna powód, dla którego ci dwoje nie powinni zostać małżeństwem? Proszę teraz powiedzieć lub zamilknąć na zawsze.
Cisza.
Dotykam naszyjnika.
Didżej puszcza nagranie. Z głośników, donośnym echem, leci głos pani Krawczyk: Nie cierpię jej. Ten sposób, w jaki patrzyła na mój obrusuik jakby to była ścierka. Rozpuszczona księżniczka.
Sala zamiera. Paweł blady, zdezorientowany.
Nagranie leci dalej głos Pawła: Nie bierz tego do siebie, mamo. Ona to bankomat, taki bardzo bogaty bankomat.
Goście szepczą głośno, tata czerwieńszy niż barszcz.
Paweł rzuca się do mikrofonu Wyłączyć! Wyłączyć!
Ale leci dalej: Zarzucimy jej załamanie nerwowe… zamkniemy w szwajcarskiej klinice… światła nie zobaczy.
Już nikt nie próbuje udawać. Patrzę Pawłowi w oczy, stojąc bardzo spokojna.
Paweł szarpie mnie za ramię: Ty… Ty suko! To pułapka!
W tym momencie tata zrywa się z miejsca, ochroniarze rzucają się na Pawła i przygważdżają do marmurowej posadzki. Pani Krawczyk próbuje przemknąć bokiem, ale druhny zastępują jej drogę z triumfem na twarzach.
Podchodzę do mikrofonu: Nie powiedziałam tak. Powiedziałam wiem. Odkładam mikrofon. Ruszam do wyjścia, ciągnąc suknię po parkiecie.
Ale jeszcze nie koniec.
Przy drzwiach zatrzymują mnie menedżer sali, szef kateringu i florystka. Pani Maj! Prosimy o 2 miliony! Teraz!
Uśmiecham się: To nie ja jestem gospodynią. Sprawdźcie umowy. Podpisał Paweł Krawczyk i pani Krawczyk jako poręczycielka. To oni za wszystko odpowiadają.
Menedżer sprawdza papiery wszystko się zgadza.
Ale oni mówili, że czeka przelew od Pani!
Kłamią. Radzę sprawdzić portfel, słyszałam, że miał odkładać na Ferrari.
Odchodzę, zostawiając za sobą zamieszanie wszyscy rzucają się na Pawła i jego mamę.
Wyciągam telefon i wysyłam Pawłowi smsa: Nie ukradłam Ci pieniędzy, Pawle, po prostu je przekierowałam 2 miliony przelałam na wsparcie psychiatrii dziecięcej w Instytucie na Sobieskiego. Masz fundację na swoim imieniu. Proszę bardzo.
Na zewnątrz czekają już radiowozy. Tata patrzy na mnie z niedowierzaniem i dumą. Wiedziałaś od dwóch miesięcy?
Musiałam zebrać dowody, tata. Bez kontraktów o nic ich nie oskarżą a teraz będą jeszcze bankrutami.
Patrzy na mnie: Nigdy się na Ciebie nie narażę, córeczko.
Dobry wybór, tato.
Pakuję się do limuzyny. Na lotnisko.
Trzy godziny później siedzę w samolocie Gulfstream, wygodniejszy niż niejedno mieszkanie. Lecę na Malediwy na tę samą wyspę, gdzie miałam mieć załamanie nerwowe. Tym razem jadę się opalić.
Wyciągam z torby zegarek. Piękny. Zakładam go duży, męski, a taki mocny. Miała pani rację, pani Krawczyk, mówię do pustego miejsca obok mnie. Jestem rozpieszczona.
Ale dodaję: Tyle że córeczki z dobrych domów stać na najlepszych adwokatów w kraju. Skończycie nie w szwajcarskiej klinice, a w celi w Radomiu z rumianym współlokatorem.
Upijam łyk szampana. Usuwam Pawła z kontaktów. Kasuję wszystkie wspólne zdjęcia.
Patrzę przez okno. Chmury pod skrzydłami wyglądają jak pierzyna. Przez dwa miesiące żyłam skulona jak pod łóżkiem, trzymając oddech.
A teraz? Oddycham pełną piersią.
I wiesz, co? Nie jestem ofiarą. Nie jestem księżniczką. Jestem królową szachownicy. I nigdy nie smakowało mi to zwycięstwo tak bardzo.
