Jeszcze zanim urodziła się moja córka, wiedziałem, że będę wychowywał ją sam. Gdy ojciec mojego dziecka dowiedział się o ciąży, błagał mnie ze łzami w oczach, żebym ją usunął. Nie ustąpiłem. Na szczęście moi rodzice stanęli za mną murem, wspierali mnie i zapewnili, że zajmą się wszystkim. I rzeczywiście, dotrzymali słowa. Mój znajomy zniknął bez śladu, ale mama i tata byli przeszczęśliwi, że mają wnuczkę. Tata dobrze zarabiał i wziął na siebie wszystkie finansowe obowiązki w naszym domu. Mama była niezwykle sumienną gospodynią, dbała o czystość, gotowała dla nas każdego dnia. Gdy próbowałem dołożyć własne pieniądze do domowego budżetu, tata natychmiast oddawał mi je z powrotem, mówiąc:
Po co wkładasz tu pieniądze dziecka? Lepiej wydaj je na swoją córkę. Gdy próbowałem pomóc mamie w kuchni, ona zawsze powtarzała: Nie męcz się, masz być z Martą, a ja zajmę się gotowaniem. Z czasem, kiedy wróciłem do pracy, zacząłem kupować potrzebne rzeczy do domu. Mimo wszystko, był to raczej symboliczny wkład, bo mama całkowicie przejęła obowiązki domowe i opiekę nad wnuczką. Niby wszystko układało się dobrze, jednak kiedy w naszym domu pojawił się jakiś mężczyzna, rodzice od razu zaczynali się niepokoić. Nic się nie nauczyłeś? Oni wszyscy są tacy sami. Odejdziesz i znów zostaniesz sam z dzieckiem!
Im starsza była Marta, tym bardziej rodzice kontrolowali ją i mnie. Traktowali mnie jak dziecko ze szkoły podstawowej. Mama dzwoniła nawet po kilka razy dziennie, pytała gdzie jestem, kiedy wracam, kto rozmawia ze mną w tle, kogo spotkałem, co jadłem. Po pracy tata zawsze nalegał, żeby odprowadzić mnie do domu. W końcu pojawił się w moim życiu mężczyzna. Gdy mama dowiedziała się, że idę na randkę, natychmiast zaczęła się skarżyć na serce i prosiła, żebym nie zostawiał jej samej. To wpłynęło na moje relacje. Partner najpierw odwołał jedno spotkanie, potem drugie, potem trzecie. Za dziesiątym razem po prostu zerwał wszystkie kontakty. Znalazł kogoś, której mama była zdrowsza i mniej wtrącająca się.
