Już podczas ciąży dziwne poczucie, niczym mgła o poranku nad Wisłą, ogarnęło mnie wiedziałam, że wychowam dziecko sama. Ojciec dziecka, kiedy usłyszał wieści, płakał jak deszcz nad Krakowem i błagał, bym przerwała ciążę. Pozostałam jak skała na Wawelu, niewzruszona. Szczęśliwie rodzice moi, pan Jan i pani Jadwiga, otoczyli mnie opieką, tak oczywistą jak obecność pierogów na stole w niedzielę. Tata zarabiał porządne złotówki i troszczył się o rachunki, jakby był królem własnej wyspy. Mama była pracowita jak pszczoła w lipcu wszystko lśniło, a zapach gołąbków unosił się nad domem, przyciągając okoliczne koty.
Przy każdej próbie dołożenia się do budżetu rodziny kwotą, którą pokornie liczyłam na palcach, tata odbierał mi pieniądze, mówiąc z ciepłem: Po co dokładasz te grosze dziecka? Lepiej wydaj na swoją córkę, Pola. A gdy tylko chciałam pomóc mamie w kuchni, słyszałam: Nie trudz się, dziecko! Zostań z córką, ja zajmę się wszystkim. Wkrótce wróciłam do pracy, w świecie, gdzie czas płynął jak Wisła kupowałam toster czy żelazko, ale wszystko zdawało się symbolem nadziei, a mama wciąż dzierżyła berło codzienności.
Wydawało się, że słońce świeci jasno, ale kiedy w naszym domu pojawił się mężczyzna, rodzice spanikowali, jakby zobaczyli czarnego kota przebiegającego przez ulice Warszawy. Nic się nie nauczyłaś! Wszyscy są tacy sami, zostawią cię, a ty znów będziesz mieć dziecko! Wraz z dorastaniem Poli, kontrola rodziców rosła niczym dąb, aż dziwnie było oddychać. Jadwiga dzwoniła do mnie nieustannie, pytała gdzie jestem, z kim rozmawiam, nawet co jadłam jakby wróżyła z fusów. Po pracy Jan zawsze towarzyszył mi w drodze, pilnując, by nie poplątały mi się szlaki.
W końcu pojawił się ktoś z innego snu, mężczyzna jak wyjęty z ballady Słowackiego. Kiedy mama usłyszała o randce, jej serce ścisnęło się jakby na widok znikającej koniczyny, udawała problemy zdrowotne, żebym z nią została. Marzenia zaczęły się kruszyć niczym lód na jeziorze. Mój partner odwoływał spotkanie za spotkaniem, a potem stopił wszystkie do jednego zera. Odnalazł kobietę, której mama była zdrowsza, spokojna jak poranek w Bieszczadach. Wszystko trwało, jakby nadal śniło się przeszłością, mimo że dzień nadszedł.
