Pamiętam, że po dwudziestupierwszych latach małżeństwa, pewnego wieczoru moja żona, Ania, spojrzała na mnie i powiedziała:
Powinieneś zaprosić inną kobietę na kolację i do kina.
Byłem zaskoczony.
Uśmiechnęła się lekko i dodała cicho:
Kocham cię, ale wiem, że jest jeszcze jedna pani, która też cię kocha i od dawna czeka choćby odrobinę twojego czasu.
To była moja mama, Helena. Od dziewiętnastu lat żyła sama po śmierci ojca. Praca i troska o troje dzieci pochłaniały tyle sił, że rzadko miałem z nią okazję się spotkać.
Tego wieczoru zadzwoniłem i rzekłem:
Mamo, chodźmy jutro na kolację i do kina. Tylko my dwoje.
Co się stało, synku? Wszystko w porządku? zapytała z niepokojem.
Mama zawsze wierzyła, że niespodziewany telefon oznacza złe wieści.
Wszystko dobrze, mamo. Po prostu chcę spędzić z tobą wieczór.
Zamilkła na chwilę, po czym łagodnie odparła:
Z przyjemnością.
W piątek po pracy przyjechałem po nią do domu w Warszawie. Stała już przy drzwiach przyozdobiona, uśmiechnięta, w tej samej sukni, którą nosiła kiedyś na rocznicę ślubu.
Powiedziałam koleżankom, że mam randkę z synem, zakrzyknęła, śmiejąc się. Wszyscy czekają, by potem usłyszeć, jak wszystko się potoczyło.
Poszliśmy do małej, przytulnej karczmy przy Krakowskim Przedmieściu. Helena wzięła mnie za rękę tak delikatnie, jak kiedyś w dzieciństwie. Gdy przynieśli menu, odczytałem je na głos, bo i tak trudno jej było zobaczyć drobny druk.
Kiedyś czytałam ci menu, uśmiechnęła się.
Teraz moja kolej, mamo, odparłem.
Rozmawialiśmy długo o życiu, o wspomnieniach, o wszystkim, co nagromadziło się między nami przez lata. Film niestety przegapiliśmy, ale nie żałowaliśmy.
Kiedy odwoziłem ją do domu, Helena powiedziała:
Chciałabym powtórzyć to spotkanie, ale następnym razem zaproszę ja.
Uśmiechnąłem się i przytaknąłem.
Kilka dni później mama nagle zmarła z zawału serca. Nie zdążyłem się pożegnać. Po pewnym czasie otrzymałem kopertę. W środku wydruk z rachunku z restauracji i list:
Zapłaciłam z góry. Nie wiedziałam, czy będę mogła być przy tobie, ale chciałam opłacić kolację dla dwojga dla ciebie i twojej żony. Nigdy nie dowiesz się, ile ten wieczór dla mnie znaczył. Kocham cię, synu.
Wtedy pojąłem, że nie warto odkładać słów Kocham cię. Dajcie czas tym, na których wam zależy. Bo rodzina to nie później. Rodzina to teraz.
