Planujemy przywitać Nowy Rok w waszym domu letnim powiedziała siostra mojego męża, podchodząc po klucze.
Po co jechać na wieś? W dwójkę i w domu pięknie się powita nowy rok. A my mamy dużą rodzinę: troje dzieci, które trzeba jakoś zająć w ferie! wykrzyknęła Klara, nie ukrywając irytacji. Ty wiesz, co to znaczy żyć z trójką maluchów?
Nie, nie mam pojęcia odpowiedziała spokojnie Lidia. Michał i ja jeszcze nie myśleliśmy o dzieciach. Najpierw trzeba mieć mieszkanie i stałą pracę, a dopiero potem planować rodzinę.
Tyła! My z Grzegorzem nic nie planowaliśmy! odparła Klara.
No to żyjecie z zasiłkiem rodzinnym zauważyła Lidia. Grzegorz przeskakuje z jednej roboty na drugą, nie ma stabilności. Ja tak już nie chcę żyć!
To nasza sprawa. Nie liczyć cudze pieniądze! ryknęła Klara. Więc daj klucze od domu!
Nie odpowiedziała stanowczo Lidia. Już zaplanowaliśmy tam noworoczne spotkanie z przyjaciółmi.
No to się dogadajcie! Jeśli nie oddasz kluczy po ludzku, zadzwonię do Michała i powiem mu, jak mnie obrażasz zagroziła Klara.
Proszę, ile chcesz uśmiechnęła się Lidia.
Klara zmarszczyła brwi i wyszła z mieszkania.
***
Dom letni, na który patrzyła szwagierka, odziedziczyła Lidia po babci. Babcia Walentyna Janina była już w podeszłym wieku, więc rodzice dziewczyny nalegali, by Walentyna Janina mieszkała w mieście pod ich opieką.
Dach to jedynie nazwa w rzeczywistości był to tradycyjny wiejski dom z pełnym wyposażeniem. Pięć lat temu rodzice Lidii rozbudowali go, tworząc nową łazienkę dla babci oraz montując klimatyzację.
Babcia Walentyna nie chciała wyjeżdżać do miasta, ale gdy zaczęła odczuwać problemy z nogami, coraz częściej myślała o przeprowadzce. Namówiła ich, by nie sprzedawali domu i dbali o ogród, żeby żadne drzewko nie ucierpiało na mrozie.
Lidia poprosiła rodziców, by powierzyli jej opiekę nad domem. Pamiętała, jak latem spędzała wakacje u babci to były jedne z najpiękniejszych wspomnień dzieciństwa.
Po namyśle z Michałem podjęła decyzję o kosmetycznym remoncie: nowe tapety, pomalowanie sufitów, wymiana kinkietów i kilku mebli na nowoczesne. Inwestycja nie była mała, ale odwdzięczyła się komfortem, który pozwalał spędzać weekendy w każdej porze roku. Dlatego para bez wahania zaprosiła przyjaciół na sylwestrowe spotkanie.
Nagle pojawiła się Klara, domagając się, by Lidia oddała jej dom. Co za zuchwalstwo! Argumentowała, że Michał jest młodszy i powinien ustąpić starszej siostrze. Lidia nie rozumiała, po co jej dom babci, i nie czuła się winna za odrzucenie.
Klara zarumieniła się z gniewu i zamiast dzwonić do brata, postanowiła przyjść do jego pracy. Michał początkowo nie wiedział, co się dzieje, gdy w połowie dnia zobaczył, jak siostra wdziera się do jego działu.
Michał! wykrzyknęła, przyciągając uwagę kolegów. Musimy natychmiast porozmawiać!
Cisza! przerwał ją brat. Tu pracują ludzie. Chodźmy do strefy papierosowej.
Michał zapalił papierosa, czując, że wizyta siostry nie wróży nic dobrego.
Czego chcesz? zapytał krótko.
Żądam kluczy od waszego domu letniego! wrzaśnięła Klara.
Jaki dom? nie od razu zrozumiał Michał. A! Masz na myśli domek na wsi?
Tak, dokładnie odpowiedziała, marszcząc usta w pyz. Już mam plany na nowy rok! Musisz porozmawiać z żoną i odebrać od niej klucze.
Nawet gdybym mógł, nie zrobiłbym tego. Skąd wzięłaś taką bezczelność? zapytał oburzony Michał. Dzisiaj jest dwudziesty piąty grudnia, a normalni ludzie informują o planach z wyprzedzeniem!
Nie ucz mnie życiem, drobnostka! ryknęła siostra.
Mamy zaledwie pięć lat różnicy! Jeśli w dzieciństwie coś było widoczne, teraz już nie próbował pouczyć Michała. Mój przerwa się skończyła, czas iść do domu.
Klara odeszła jeszcze bardziej niezadowolona, ale nie zamierzała się poddawać.
***
Rano, trzydziestego pierwszego grudnia, Lidia w pośpiechu biegała po sklepach, a Michał kończył ostatni dzień pracy przed końcem roku. Obiecywał, że po obiedzie będzie wolny i zdążą wszystko załatwić, lecz Lidia wciąż się martwiła.
Na szczęście wszystko poszło zgodnie z planem i już o szóstej wieczorem para przybyła na wieś. Trochę musieli się pomęczyć, by doprowadzić dom do użyteczności. Do dziewiątej wieczorem zaczęli przybywać goście, by wspólnie nakryć stół, upiec kiełbaski i pożegnać mijający rok.
Michał, wydaje się, że ktoś podjechał zauważyła Lidia. Pewnie Irena z Piotrem przyjechali wcześniej, żeby pomóc. Są najpunktualniejsi! dodała z uśmiechem.
Pójdę ich przywitać i pomogę z bagażami odpowiedział Michał.
Oczywiście Lidia była w siódmym niebie, emocje ją przytłaczały. W końcu nowy rok miał się odbyć dokładnie tak, jak zawsze marzyła: na świeżym powietrzu, wśród ukochanych przyjaciół.
Michał w pośpiechu założył kurtkę puchową i wyszedł na podwórze. Otwierając furtkę, zamarł ze zdumienia.
Cześć, bratku! wykrzyknęła Klara i pospieszyła pocałować go w oba policzki. Szczęśliwego nowego roku!
Michał potrzebował chwili, by się otrząsnąć. Gdy Grzegorz wyciągał rzeczy z samochodu, Klara gadała o przygotowaniach, ale Michał już nie słuchał, wciąż przetrawiając fakt, że siostra pojawiła się pod ich furtką.
W końcu otrząsnął się i powiedział:
Co wy tu robicie? Omówiliśmy to tydzień temu!
No wiesz uniosła brew Klara. To ty zdecydowałeś, a ja nie powiedziałam, że się zgadzam.
Michał, co wy tu robicie? zapytała Lidia, zaskoczona widząc siostrę męża.
Tak! odparła z dumą. Nie wszystko idzie po twojej myśli.
Gdy Grzegorz próbował wnieść pierwszą paczkę do domu, Michał chwycił go za rękę.
Nie wejdziesz do środka powiedział szorstko.
Klara, pomagając dzieciom odpiąć pasy, usłyszała surowość wobec męża i natychmiast podeszła do brata.
Natychmiast go puść! ryknęła.
Nie puszczę. Zbierzcie się i odjeżdżajcie natychmiast! podniósł głos Michał.
Co ty mówisz? zapytała Klara z pogardą, odrywając mu rękę.
Co słyszałaś!
Nie wyjedziemy odpowiedziała wyniosło. Mamy całą maszynę z dziećmi.
Kocham siostrzeńców, ale dziś muszą świętować nowy rok gdzie indziej wyjaśnił Michał. Nie wpuścicie się do domu.
Może jeszcze policję wezwiesz? zapytała sarkastycznie Klara.
Zrobiłabym to, gdyby nie sylwester wtrąciła Lidia. Lepiej odejdźcie, bo zaraz przyjedzie moja przyjaciółka z mężem bokserem, on nie zostawi was przejść.
Grozisz mi? drwiła Klara.
Nie, ale grożę. Wyruszajcie! rozkazała Lidia.
Wraz z Michałem zamknęli furtkę, nie wpuszczając nieproszonego gościa. Klara i Grzegorz nie mieli wyboru, jak tylko wrócić do domu. Po drodze Klara zdołała jeszcze jedną razę wymierzyć Grzegorzowi.
Nie mogłaś go po prostu odsunąć? krzyczała. Co za niezdara!
Wrócili do domu, w którym mieszkali od kilku lat razem z matką Klary i Michała, Ewą Łucjewską, która nie miała z synem kontaktu od pięciu lat po jego ślubie.
Teraz też przestanę rozmawiać z Michałem rzekła matka, rzucając płaszcz w róg pokoju.
Co? zapytała zaskoczona Ewa.
Wypędzili nas z domu. Rozumiesz? To nie do przyjęcia! A jego żona jeszcze gorzej! Chciała wezwać policję, jakbyśmy byli złodziejami.
Dlatego nie rozmawiam z nim. Pamiętasz, jak chciałam się do nich wprowadzić, a oni się przeciwstawili? Mówili, że mamy małe mieszkanie, nie ma miejsca dla nas i dzieci.
O nie, nie mów, mamo! Ta Lidia zupełnie zepsuła naszego Michała.
Dzieci w tym czasie szaleją, a Klara z Ewą popijały szampana, oglądając Ironię losu, podczas gdy Grzegorz w kuchni nie przestawał coś poruszać.
W końcu Lidia i Michał przywitali gości i przygotowywali się do sylwestrowej zabawy. Wokół panowało wesołe śmiechy i uśmiechy. Lidia po cichu przyciągnęła Michała z dala od tłumu i szepnęła:
Muszę ci coś powiedzieć.
Wyciągnęła zdjęcie z USG.
Naprawdę? zdziwił się Michał. Będziemy mieć dziecko?
Tak odpowiedziała radośnie.
Michał objął żonę w ramiona i pocałował ją.
To najlepszy prezent! uśmiechnął się.
