Piętnaście lat zajęło mi uświadomienie sobie, że moje małżeństwo przypominało karnet na siłownię wykupiony w styczniu pełen zapału na początku, potem pusty przez resztę czasu.
Wszystko zaczęło się zupełnie zwyczajnym wtorkiem, jak ze snu, z cienistymi oknami. Wróciłam z pracy, a on leżał rozciągnięty na kanapie, ręka głęboko w paczce chrupków, zapatrzony w serial o zombie, który już połykał po raz trzeci.
A kolacja? rzucił, nie odrywając wzroku od migotliwego ekranu.
Coś we mnie kliknęło. Jak wtedy, gdy resetujesz komputer i wracasz do ustawień fabrycznych.
Nie wiem, kochanie. A kolacja? zapytałam, zostawiając torebkę.
Spojrzał na mnie jak na list do nikogo, jakbym mówiła po mongolsku.
Jak to nie wiesz? Przecież zawsze gotujesz.
O, interesująca obserwacja. Wiesz co, wychodzę dziś na kolację z dziewczynami. Do zobaczenia.
Na jego twarzy malowało się coś poetyckiego. Raczej krótka impresja niż wiersz treściwe, lapidarne.
Tego wieczoru jadłam grillowanego sandacza, popijałam schłodzonym białym winem, śmiałam się aż bolał mnie brzuch. Wróciłam koło jedenastej wieczorem. On zamówił pizzę, dzieci były zachwycone.
Mamo, czemu nie jemy tak częściej? zapytała młodsza, z ketchupu utoczonym piegiem na nosie.
Tydzień później poszłam o krok dalej. Dosłownie.
W piątek jadę do Grecji oznajmiłam przy śniadaniu.
Omlety zahaczyły mu w gardle. Do Grecji?! A dzieci?
U ciebie. Jesteś ich ojcem, prawda? Wierzę w ciebie.
Ale ja mam spotkania! Pracę!
Spojrzałam prosto w jego oczy.
Dziwne, też miałam przez 15 lat ważną pracę. I zawsze dawałam radę. Jestem przekonana, że ty z tym twoim wybitnym intelektem, o którym tak lubisz opowiadać też to ogarniesz.
Wyjechałam. Sama. No, technicznie z kuzynką, ale to w tej opowieści jakby nieważne.
Pierwszego dnia senny telefon zatrząsł się od siedemnastu wiadomości:
Gdzie leży strój sportowy?
Jak włączyć pralkę?
Czy makaron gotuje się w zimnej czy gorącej wodzie?
Dzieci mogą zjeść płatki na kolację?
Odpisałam na jedno:
Google twój druh.
Trzeciego dnia wiadomości już były inne:
Dzieci znów chcą nuggetsy.
Czy zawsze jest tyle zadań domowych?
Dlaczego tyle zebran ze szkoły?
Nie odpowiadałam. Byłam zajęta sączyłam mrożoną kawę przy morzu i zagłębiałam się w książkę, nie przerywaną co pięć minut przez nikogo.
Kiedy wróciłam, dom wyglądał jak po apokalipsie. Skarpetki na suficie, do dziś nie wiem jak się tam znalazły. Pies kundelek imieniem Felek dumnie nosił skarpetkę na głowie jak czapkę. Córka Jagoda przemalowała swój pokój na fioletowo za pomocą moich pomadek.
On siedział zgięty na kanapie, w pozycji embrionalno-dżdżowniczej.
Wróciłaś wychrypiał. Dzięki Bogu.
I jak? zapytałam, opalona, spokojna jak jezioro mazurskie o świcie.
Nie rozumiem Jak ty robisz to wszystko codziennie? To jest nieludzkie.
Jakby na pełny etat, prawda?
Zapadła cisza. Zombie w telewizorze wyły. On razem z nimi.
Przepraszam wyszeptał w końcu. Naprawdę przepraszam.
Od tamtej pory coś się zmieniło. Nauczył się robić trzy sensowne dania. No dobrze dwa i pół, bo spaghetti nie zawsze przestaje chrupać. Wie już gdzie jest pralka, potrafi rozpoznać zebranie z rodzicami i wie, że pytanie Co na kolację? nie obowiązuje, jeśli sam jej nie ugotuje.
Ja wyjeżdżam co trzy miesiące. Czasem sama, czasem z koleżankami. Bez cienia wyrzutów sumienia.
Tydzień temu sąsiadka Zofia spytała mnie szeroko otwartymi oczami:
Naprawdę zostawiasz dzieci z mężem i po prostu jedziesz?
Po prostu potwierdziłam. On jest ojcem, nie niańką.
A jeśli coś się stanie?
To się nauczy. Tak jak ja się nauczyłam, kiedy byłam sama z dziećmi, a on miał ważne spotkania, które zwykle kończyły się w pubie U Staszka.
Zamilkła, a w oczach wir i zamyślenie. Miesiąc później spotkałam ją na lotnisku leciała do Włoch.
Karma bywa nie zawsze mści się od razu. Czasem jest jak cierpliwa nauczycielka, która dopisuje cię na dodatkowy, intensywny kurs rzeczywistości, jeśli nie chcesz się uczyć po dobroci.
Teraz nawet chwali się kolegom, że potrafi zaplatać Jagodzie warkocze. Wygląda to bardziej jak supły żeglarskie, ale liczy się wysiłek.
Wczoraj zapytał:
Wybierasz się gdzieś niedługo? Tak psychicznie chcę się przygotować.
Myślę o Portugalii na urodziny.
Westchnął z rezygnacją.
Ile dni?
Dziesięć.
Okej. Już wiem, gdzie jest apteczka.
Pocałowałam go w czoło jak się całuje dzielne dziecko przed zastrzykiem.
Czy tylko ja uważam, że przed ślubem powinno być obowiązkowe Domowe przetrwanie 101, czy was też śnią się takie rzeczy?
