— Jak mogłaś?! — krzyczała Kasia, wymachując pomiętym papierem. — Jak mogłaś podpisać tę szmatę?
Agnieszka drgnęła, odstawiła filiżankę z herbatą i powoli odwróciła się do siostry. Na jej twarzy nie było śladu skruchy, tylko zmęczenie.
— Podpisałam i już. Co w tym złego? — wzruszyła ramionami. — Dom i tak trzeba sprzedać, sama mówiłaś…
— Mówiłam?! — głos Kasi drżał z oburzenia. — Mówiłam, że mamy decydować razem! Razem, Aga! A ty za moimi plecami, w sekrecie, dogadałaś się z agentem! I jeszcze cenę ustawiłaś dwa razy niższą!
— Nie dwa razy, tylko… — zaczęła Agnieszka, lecz Kasia jej przerwała.
— Półtora raza! I co z tego? To niby mała różnica?! Ten dom zostawiła nam mama, rozumiesz? Nam obu! A ty uznałaś, że to ty tu rządzisz!
W kuchni zapanowała cisza. Tylko stare zegary na ścianie tykały, te same, które mama przywiozła kiedyś z Niemiec. Agnieszka stała przy oknie, wpatrując się w podwórko, gdzie w dzieciństwie grały w klasy.
— W ogóle rozumiesz, co robisz? — ciągnęła Kasia, ale już ciszej. — Mój syn zdaje na studia, potrzebuję pieniędzy. Twoja córka wychodzi za mąż, trzeba zorganizować wesele. Obie ich potrzebujemy jak powietrza!
— Właśnie dlatego — odwróciła się Agnieszka. — Potrzebujemy jak powietrza. Więc się pospieszyłam. Dopóki są kupcy, dopóki nasza dzielnica jest w cenie. Później nikt nie zechce tego domu.
— Ale miałyśmy umowę! — w głosie Kasi zadrżały łzy. — Obiecałaś, że zdecydujemy razem!
— Umowa, umowa… — machnęła ręką Agnieszka. — A ty pojechałaś na tydzień, telefonu nie odbierałaś. Kupcy nie będą czekać, mają wybór.
Kasia opadła na krzesło, ukrywając twarz w dłoniach. Papier z umową leżał na stole, jakby się z niej naśmiewał.
— Musiałam jechać do chorej ciotki na wieś — szepnęła. — Była zupełnie sama. Mówiłam ci…
— Mówiłaś, nie mówiłaś… — Agnieszka wzruszyła ramionami. — Sprawa załatwiona. Za miesiąc dostaniemy pieniądze, podzielimy po połowie i koniec.
— Koniec?! — Kasia podniosła głowę. — Myślisz, że to koniec?
Agnieszka nalała sobie herbaty, usiadła naprzeciw siostry. Jej twarz była spokojna, niemal obojętna.
— A co jeszcze? Dom sprzedany, pieniądze podzielone. Sprawiedliwie.
— Sprawiedliwie… — gorzko się uśmiechnęła Kasia. — A sprawiedliwe było nie zapytać mnie? Nie poczekać, aż wrócę?
— Kasia, nie rób dramatu! — skrzywiła się Agnieszka. — Dom do sprzedania, i tak nikt z nas tu nie miał zamiaru mieszkać.
— Nie miał zamiaru?! — oczy Kasi zabłysły. — A kto przyjeżdżał tu co weekend? Kto kopał w ogrodzie, naprawiał dach? Kto pomagał sąsiadom pilnować posesji?
— No i co z tego? — wzruszyła ramionami Agnieszka. — Twoje hobby. A ja przez te lata płaciłam rachunki.
— Rachunki… — Kasia podeszła do okna. — Aga, pamiętasz w ogóle, jak tu żyłyśmy? Jak mama nas wychowywała? Pamiętasz, jak odrabiałyśmy lekcje w tej kuchni?
— Pamiętam — krótko odparła Agnieszka. — I co?
— Jak to co?! — Kasia się odwróciła. — To nasza pamięć! Nasze dzieciństwo! A ty sprzedajesz to jakiemuś wujkowi Zbyszkowi za grosze!
— Nie za grosze, tylko za uczciwą kwotę. I nie wujkowi, tylko rodzinie z dziećmi. Oni potrzebują domu, my pieniędzy. Wszystko fair.
Kasia wzięła umowę, przewertowała ją, a jej twarz stawała się coraz bledsza.
— Aga, a co to za punkt? — wskazała na środek dokumentu. — Tu jest napisane, że sprzedająca to Agnieszka Nowak. A gdzie ja?
Agnieszka spojrzała w bok.
— To… szczegół techniczny. Załatwiali to na mnie, bo mieszkam w mieście, a ty na przedmieściach. Notariuszowi tak wygodniej.
— Notariuszowi wygodniej?! — Kasia prawie krzyczała. — Aga, co ty wyprawiasz?! Z papierów wychodzi, że to mój dom! A ty mi potem z łaski dasz połowę?!
— Nie krzycz! — skrzywiła się Agnieszka. — Sąsiedzi usłys— Nie krzycz! — skrzywiła się Agnieszka. — Sąsiedzi usłyszą, zaczną plotkować. Mówiłam ci, to tylko formalność.
— Formalność… — Kasia opadła na krzesło, ciężko oddychając. — Aga, jesteśmy siostrami. Urodziłyśmy się z tej samej matki. Jak mogłaś mi to zrobić?
— Nic ci nie zrobiłam! — uniosła się Agnieszka. — Sprzedałam dom, dostanę pieniądze, podzielę się z tobą. O co ci chodzi?
— O to, że mi nie ufasz! — Kasia uderzyła pięścią w stół. — O to, że wszystko za mnie zdecydowałaś! O to, że traktujesz mnie jak głupią!
— Nie traktuję cię jak głupią! — machnęła ręką Agnieszka. — Po prostu jestem praktyczniejsza. Zawsze byłam.
— Praktyczniejsza… — Kasia uśmiechnęła się gorzko. — A pamiętasz, jak mama chorowała? Kto jeździł z nią do lekarzy? Kto dyżurował w szpitalu? Kto kupował leki?
— No i co? — warknęła Agnieszka. — Ja wtedy pracowałam na dwóch etatach! Zarabiałam na jej leczenie! A ty miałeś wolne, więc siedziałaś w szpitalach.
— Wolne?! — Kasia zerwała się z miejsca. — Aga, właśnie wtedy straciłam męża! Zmarł! Zostałam sama z dzieckiem! A i tak codziennie jeździłam do mamy!
— A ja zarabiałam na jej leczenie! — podniosła głos Agnieszka. — Kiedy ty siedziałaś w szpitalach, ja harowałam jak wół!
— Harowałaś… — szepnęła Kasia. — A gdzie byłaś, gdy mama umierała? Pamiętasz?
Agnieszka zamilkła, patrząc w okno.
— Byłam w delegacji. Ważnej delegacji.
— W delegacji! — Kasia zaśmiała się, ale jej śmiech brzmiał strasznie. — A mama wołała twoje imię. Przez ostatnie dni pytała: “Gdzie Agnieszka? Dlaczego Agnieszka nie przychodzi?”
— Przestań — cicho powiedziała Agnieszka. — Nie mów o tym.
— Muszę! — Kasia uderzyła dłonią w stół. — Musisz pamiętać! Mówiłam jej, że jesteś w delegacji, że niedługo wrócisz. A ona wciąż czekała, wciąż spoglądała na drzwi…
— Zamknij się! — krzyknęła Agnieszka. — Natychmiast!
— Nie zamknę się! — Kasia podeszła do siostry. — Nie zamknę się, bo to prawda! Mama umarła, a ty wróciłaś dopiero na pogrzeb! A teraz sprzedajesz dom, jakby nic dla ciebie nie znaczył!
— Znaczy! — łzy popłynęły po policzkach Agnieszki. — Oczywiście, że znaczy! Ale nie mogę… nie mogę tu przyjeżdżać! To boli! Wszędzie czuć mamę, wszystko przypomina!
— A mnie nie boli? — cicho zapytała Kasia. — Myślisz, że mi łatwo tu przychodzić? Myślisz, że nie płaczę, gdy słyszę jej głos?
Agnieszka otarła łzy rękawem, odwróciła się.
— Więc dlaczego nie chcesz sprzedać?
— Bo to nasz dom! — Kasia usiadła obok. — Bo tu jest nasza historia! Bo mama chciała, żebyśmy decydowały razem!
— Mama chciała… — szepnęła Agnieszka. — A czego chciała mama, gdy pisała testament? Pamiętasz?
Kasia zmarszczyła brwi.
— Co masz na myśli?
— Chodzi mi o to, że dom zapisała nam obu, ale działkę tylko tobie. Pamiętasz?
— Działkę? — Kasia zbladła. — Tak, pamiętam. No i co?
— To, że działka jest warta więcej niż dom! — Agnieszka wstała. — Ziemia w tej dzielnicy jest droga! A mama zostawiła ją tylko tobie!
— Aga, o czym ty mówisz? — Kasia pokręciła głową. — Co za różnica, komu co zapisała? Jesteśmy siostrami!
— Siostrami, siostrami… — Agnieszka się skrzywiła. — A gdy sprzedamy dom, działka też pójdzie. I tylko ty dostaniesz za nią pieniądze!
Kasia milczała, próbując zrozumieć.
— Myślisz, że… że cię oszukałam?
— Nie myślę, tylko wiem! — powiedziała Agnieszka. — Ukrywałaś to! Nie powiedziałaś, że działka jest więcej warta! Chciałaś wszystko zagarnąć!
— Ja nawet nie wiedziałam, że jest droższa! — zawołała Kasia. — Skąd miałam wiedzieć? Nie jestem agentem nieruchomości!
— Nie wiedziałaś… — Agnieszka pokręciła głową. — A w internecie nie mogłaś sprawdzić? Albo pójść do rzeczoznawcy?
— Aga, co się z tobą dzieje? — Kasia wstała. — Skąd takie myśli? Nigdy bym cię nie oszukała!
— Nigdy, nigdy… — machnęła ręką Agnieszka. — A jednak tak wyszło. Mama specjalnie zapisała działkę tylko tobie. Wiedziała, że więcej przy niej byłeś, więcej pomagałeś…
— Mama nikogo nie chciała skrzywdzić! — przerwała Kasia. — Po prostu… uznała, że tak będzie sprawiedliwe!
— Sprawiedliwe dla ciebie! — Agnieszka podniosła głos. — A dla mnie co jest sprawiedliwe? Ja też jestem córką mamy! Też mam prawo do spadku!
— Masz! — Kasia skinęła głową. — Oczywiście, że masz! Aga, uspokójmy się. Usiądźmy, przeliczmy, ile co jest warte…
— Już przeliczyłam! — przerwała Agnieszka. — Dom wart trzysta tysięcy, a działka – pięćset! Wychodzi, że ty dostajesz czterysta, a ja tylko sto pięćdziesiąt!
— Skąd te liczby? — zmarszczyła brwi Kasia.
— Od agenta! — odparła Agnieszka. — Od tego, z którym podpisałam umowę. Wszystko wyliczył, wszystko wyjaśnił.
Kasia usiadła, zamyśliła się.
— Aga, a co jeśli… podzielimy inaczej? Dorzucę ci coś z mojej części…
— Nie potrzebuję twoich ochłapów! — odcięła się Agnieszka. — Dlatego pospieszyłam się ze sprzedażą. Żeby było sprawiedliwie. Dom sprzedany, pieniądze po połowie. Działka twoja, więc kasę też bierzesz ty.
— Ale wtedy to niesprawiedliwe! — wybuchnęła Kasia. — Samą mówisz, że działka jest więcej warta!
— Za to ja sprzedałam dom bez pytania! — uśmiechnęła się gorzko Agnieszka. — Więc mamy wyrównane rachunki.
Kasia patrzyła na siostrę, nie rozumiejąc.
— Aga, co się z tobą dzieje? Zawsze decydowałyśmy razem! Zawsze sobie pomagałyśmy!
— Pomagałyśmy… — Agnieszka pokręciła głową. — A gdy ja potrzebowałam pomocy, gdzie ty byłaś?
— Kiedy? — Kasia spojrzała zdezorientowana.
— Gdy się rozwodziłam! — wybuchnęła Agnieszka.Kasia podeszła do Agnieszki, objęła ją mocno i szepnęła: “Jesteśmy rodziną i żadne pieniądze nie są ważniejsze od naszej siostrzanej miłości”.
