Przez pięć lat moją sąsiadką była pani Zofia, która po stracie męża Stefana, weterana wojennego, została całkiem sama. Nie mieli dzieci, a pani Zofia często wspominała swojego ukochanego Stefana.
Pobrali się tuż przed wybuchem wojny. Stefan poszedł na front, a wierna Zosia czekała na niego. Wrócił ranny, bez lewej dłoni, ale pełen miłości do żony, obiecując, że zawsze będzie jej bronić. Niestety, los nie pozwolił mu dotrzymać tych obietnic. Zmarł i pozostawił ją samotną.
W rocznicę jego śmierci do jej drzwi przybłąkał się duży czarny kot. Noc była burzowa, wiatr wył za oknem, a mimo to Zofia usłyszała żałosne miauczenie. Otworzyła drzwi i zobaczyła nieznajomego kota. Przez współczucie wpuściła go do domu i dała miseczkę z mlekiem. Jednak kot nie zainteresował się posiłkiem, z dumą obszedł pokoje, po czym położył się na poduszce i zasnął.
Zofia nie miała serca go wyrzucić, więc sama zasnęła obok niego. Rano zobaczyła, że kot nie wygląda na bezdomnego – miał czarne jak smoła futro, ogromne zielone oczy i brakowało mu palców w lewej przedniej łapie, tak jak Stefanowi.
„Jak mój Stefan!” – wzruszyła się. Kot wskoczył jej na kolana i zaczął mruczeć.
„Musisz mieć jakieś imię… Może będziesz Mietek?” – zapytała, głaszcząc go za uchem.
Kot popatrzył na nią tak, że aż straciła mowę. JEGO OCZY BYŁY LUDZKIE!
„Rozumiem, Mietek ci się nie podoba. Może Staszek?” – dodała szybko. Kot niezadowolony zeskoczył z kolan i zaczął drapać kanapę.
„Dobrze, dobrze. Nie będę ci teraz nadawała imienia, będziesz po prostu Kotem. Tylko zostaw kanapę w spokoju” – poprosiła Zofia. Kot przestał i odszedł z dumą.
Tak razem żyli: Zofia i Kot. Odwiedzałam ją często, a ona opowiadała mi o swoim kocie cuda.
Kot jakby miał uzdrawiające moce. Po śmierci Stefana Zofia miała zawał i często bolało ją serce. Wystarczyło, że położyła się, a Kot przy niej zaraz zasypiał, mrucząc na jej piersi – ból mijał.
Pewnego razu stało się coś niezwykłego. Kiedy Zofia odpoczywała, Kot spał obok niej. Do drzwi zapukał Mietek, miejscowy awanturnik. Zaczął żądać od Zofii pieniędzy na wódkę. Odmówiła, ale on zaczął ją obrażać i upokarzać pamięć Stefana.
Kot nagle zaczął warczeć i rzucił się na niego. Mietek próbował go odpędzić, ale Kot był nieustępliwy i Mietek w końcu ustąpił.
Pewnego dnia Zofia miała sprawę w urzędzie i poprosiła mnie, żeby jej towarzyszyć. Zgodziłam się, ale rano zobaczyłam, że siedzi na łóżku w szlafroku i wygląda na zdezorientowaną.
„Pani Zofio, dlaczego nie jest pani gotowa? Ruszamy, może zdążymy na autostop” – powiedziałam stanowczo.
„Nie jadę, Joasiu. Kot mi nie pozwala…” – odpowiedziała cicho.
„Co za absurd! Odwołałam się z pracy na cały dzień, a pani mówi o kocie! Proszę się zbierać!” – zawołałam wzburzona.
„Joasiu, przygotowałam wszystko wieczorem. A potem śnił mi się Kot, który przemawiał ludzkim głosem, jak Stefan. Powiedział: ‘Zostań w domu, Zosiu. Nie powinnaś tam jechać.’ Zosiu! Tak mówił do mnie tylko Stefan! I głos KOTA BYŁ JAK STEFANA!
Później zagrał swoją ulubioną piosenkę: ‘Na skraju lasu wznosi się chatka…’, którą Stefan zawsze śpiewał. ‘Zosiu, pamiętasz, jak to śpiewałem przed wyjściem na front?’
Zapytałam: ‘Stefan, to ty?!’ ‘A kto inny?! Widziałem, jak trudno ci samej, więc wróciłem…’
Byłam zdumiona. Zrezygnowałam z wyjścia. Dzień później autobus, którym miałyśmy jechać, omal nie uległ wypadkowi. Był lód na drodze i autobus wpadł w poślizg. Na szczęście nikomu nic się nie stało, choć rannych było wielu.
Zofia poprosiła mnie o przekazanie wiadomości kuzynce Stefana, żeby zrezygnowała z operacji. Niestety nie posłuchała i zmarła na stole operacyjnym.
Czy to były przypadki? Nie sądzę. Zofia wierzyła, że w kocie mieszka dusza Stefana, który wrócił, by ją chronić. Była z nim do końca swoich dni. Zofia dożyła 94 lat. Zmarła spokojnie we śnie w zeszłym roku. Do końca życia troszczyła się o swojego Stefana, prosiła, abym się nim zaopiekowała.
Pamiętam, jak kot Stefan opłakiwał swoją panią. Był już stary, a jego czarne futro posiwiało. Przez trzy dni czuwania przy trumnie płakał. Próbowałam go zabrać do siebie, ale wracał na cmentarz, na grób Zofii i Stefana.
Zima była sroga, ale Stefan przetrwał. Zmarł wczesną wiosną. Znalazłam go skulonego na grobie Zofii. Tak jakby strzegł jej spokoju…
Czy Stefan był zwykłym kotem, czy to rzeczywiście była dusza Stefana? Trudno powiedzieć, ale wierzę, że w kocie mieszkała dusza Stefana, który wrócił do swojej ukochanej Zofii, by jej towarzyszyć i chronić do końca, jak obiecał…
