Moja rodzina skupia się wokół mojego taty, który mnie wychował, troszczył się o mnie i dawał mi niezmienne wsparcie. Zaraz po moim narodzeniu, mama nas opuściła, a tata postanowił się nie żenić ponownie, prawdopodobnie z obawy przed kolejnym cierpieniem. Los nie rozpieszczał mojego taty i chciałam szybciej dorosnąć, żeby móc go wspomóc we wszystkich obowiązkach, jakie miał jako odpowiedzialny człowiek.
Biorąc pod uwagę nasze trudności materialne, zaczęłam pracować już w wieku 15 lat. Pisałam artykuły do lokalnych gazet, a po trzech latach udało mi się zdobyć lepszą pracę. Po kilku kolejnych latach znalazłam posadę w biurze, która pozwala mi być niezależna i utrzymywać zarówno siebie, jak i mojego tatę. Któregoś dnia tata zawołał mnie na poważną rozmowę, przynajmniej tak powiedział. Poczułam się lekko zaniepokojona. W salonie czekała na mnie kobieta, która według taty była moją mamą.
Gdy mnie zobaczyła, rozkleiła się, płakała i przepraszała, próbując mnie objąć, ale nie potrafiłam jej odpowiedzieć tym samym. Delikatnie wyswobodziłam się z jej ramion i wyszłam, nie powiedziawszy ani słowa, zostawiając starszych samych sobie. Postanowiłam, że pozwolę tacie zająć się tą sytuacją tak, jak on uważa za słuszne. Nie mogę wybaczyć komuś, kto bez skrupułów porzucił mnie i tatę, nawet nie racząc złożyć mi życzeń urodzinowych przez tyle lat.
