W pewnym mieście mieszkała kobieta o imieniu Zofia Nowak. Sądziła, że jej życie układa się bardzo dobrze. Prawda, że nie założyła rodziny i nie miała dzieci, ale miała własne mieszkanie, gdzie zawsze panował porządek. Pracowała jako księgowa w fabryce mebli.
Zofia spokojnie doczekała swoich 50. urodzin i bardzo doceniała własne życie, zwłaszcza w porównaniu do życia swoich sąsiadów. Myślała z przyjemnością, że dobrze się jej wszystko ułożyło, bo była przyzwoitą osobą.
Sąsiedzi byli jednak dość barwni. Na jej piętrze mieszkała kobieta po sześćdziesiątce, która przefarbowała włosy na niebiesko, co Zofia uważała za niewłaściwe. Nosiła też obcisłe sukienki i jeansy, co wzbudzało śmiech innych. Była postrzegana jako trochę ekscentryczna.
Zofia była zadowolona, że sama prezentuje się stosownie do swojego wieku. Inna sąsiadka miała tylko 21 lat, a już wychowywała dziecko około pięcioletnie. Bez rodziców mieszkała z córką, zaprzyjaźniona z niebieskowłosą sąsiadką. Kiedy ta młoda mama była w pracy, starsza sąsiadka opiekowała się dzieckiem.
– “Podobnie się przyciągają” – myślała Zofia. – “A mnie unikają. Widzą przyzwoitą osobę — i wstydzą się spojrzeć w oczy. Mówimy sobie dzień dobry w windzie i na tym rozmowy się kończą”.
Ostatnim sąsiadem był około trzydziestoletni mężczyzna pokryty tatuażami. Zofia była w szoku, widząc go. Sądziła, że normalni ludzie tak nie robią. Już w młodości krytykowała osoby takie jak on.
Z takimi myślami wracała codziennie do domu i czasem rozmawiała o sąsiadach przez telefon z jedyną przyjaciółką. “Facet z tatuażami”, “młoda mama” i “szalona starsza pani” były głównymi tematami jej rozmów.
Pewnego wieczoru Zofia wracała do domu z pracy w złym humorze. W pracy wykryto niedobór w dokumentacji, więc jako księgowa zaczęła się martwić. Czuła, jak boli ją głowa, a teraz jeszcze zaczęło jej się kręcić w uszach, a nogi stały się ciężkie.
Z trudem dotarła do swojego bloku, opadła na ławkę. Nagle poczuła delikatny dotyk na ręce. Ku swojemu zdumieniu zauważyła “starszą panią” z niebieskimi włosami.
– Jak się Pani czuje? Źle coś? – zapytała troskliwie.
– Głowa… boli… – wyszeptała Zofia.
– Chodźmy do Jacka, on dzisiaj jest w domu. Pani strasznie blada.
– Do jakiego Jacka? – zapytała Zofia.
– No przecież on mieszka na tym samym piętrze. Jest kardiologiem. Naprawdę Pani nie wiedziała?
Gdy dotarły na piętro, starsza pani zadzwoniła do drzwi Jacka. Zofia była zaskoczona, kiedy zobaczyła mężczyznę z tatuażami, który okazał się być lekarzem.
Zmierzył jej ciśnienie, położył na kanapie i podał tabletkę. Wkrótce ból głowy ustąpił, a szumy w uszach zniknęły.
– Proszę się umówić na wizytę! Trzeba dbać o ciśnienie, nawet w młodym wieku – uśmiechnął się lekarz.
– Dziękuję – Zofia czuła się nieswojo, przypominając sobie, jak wcześniej rozmawiała o mężczyźnie z tatuażami. „Zwraca uwagę wyglądem, nie intelektem” – mówiła o nim. A teraz, jak się okazało, to doktor, który każdego dnia ratuje życie.
Kiedy sąsiadka wyszła, Zofia chwilę siedziała w kuchni i patrzyła w przestrzeń. Powinna zaproponować Ani pomoc — mogłaby czasem posiedzieć z Janką. Od zawsze chciała zafarbować włosy na rudy, ale zastanawiała się, czy to stosowne w jej wieku. Interesująca rozmowa z sąsiadką, konsultacja jak to zrobić! I trzeba pamiętać, żeby zaprosić Jacka na ciasto, by podziękować za jego pomoc.
