Rozstanie pod południowym słońcem: dramat w Nowogrodzie
Kasia wracała do domu z wakacji, a serce ściskało jej się z tęsknoty. Jej mąż, Marek, przez cały ten czas nawet do niej nie napisał. Na dworcu w Nowogrodzie nikt na nią nie czekał… W domu było ciemno, kolacji nie było, a w mieszkaniu panował chaos. „Pewnie Marek spędzał czas u swojej mamy” – pomyślała z goryczą. Wyciągnęła drugą torbę i zaczęła pakować rzeczy. Właśnie w tym momencie zastał ją mąż, wracając do domu.
– Wróciłaś? – rzucił, stojąc w drzwiach. – A ja nawet na ciebie nie czekałem! Nacieszyłaś się, myślisz, że ujdzie ci to na sucho?
Kasia roześmiała się nagle – gorzko, niemal histerycznie.
– Nie martw się, nie zostanę długo – odpowiedziała, a głos drżał jej od powstrzymywanych emocji.
– Co to ma znaczyć?! – zmarszczył brwi Marek. I nagle olśniło go…
– Marku, jak mogłeś? Tak długo planowaliśmy ten wyjazd! – Kasia była na granicy łez.
Cały rok marzyła o tej podróży. Razem z Markiem oszczędzali, wybierali wycieczkę, dyskutowali, jak będą wylegiwać się na plaży.
– No i co ja mogę zrobić? Mama zachorowała, muszę zostać – burknął Marek, odwracając wzrok.
– A kiedy później? Rozumiałabym, gdyby twoją mamę zabrali do szpitala albo leżała w łóżku. Ale przecież nic poważnego się nie stało! – oburzyła się Kasia.
– Wczoraj miała gorączkę! Wzywała karetkę! – wybuchnął Marek.
– Gorączka była niewielka, spadła, jak tylko wzięła tabletki. Marek, to last minute! Jeśli nie skorzystamy, cena już tak niska nie będzie!
– Wiesz co? Wkurza mnie twoje egoistyczne upieranie się! Powiedziałem – nigdzie nie jedziemy. Mamie może się pogorszyć! – ucinał.
– Swoją drogą, ma też córkę – zauważyła Kasia. – Czyżby nie mogła się nią zająć?
– Wiesz, że Lidka jest zajęta. Dość tego gadania. Pojedziemy innym razem. A w tym roku zostaniemy w domu. Obiecałem mamie pomóc z remontem. Ty też pomożesz.
Marek wyszedł z pokoju, jakby rozmowa była skończona. A Kasia wybuchnęła płaczem.
Nie dość, że pracuje w nielubianej pracy, by tylko zarabiać na dom, to teraz odbiera się jej wymarzony wypoczynek. Znosiła pretensje szefa, nadgodziny, wszystko zniosła dla jednego marzenia – o ciepłym morzu i gorącym słońcu.
Kasia od dawna chciała zmienić pracę, ale Marek zabronił. Mówił, że tu dobrze zarabia. Wymienili samochód, zrobili remont. A jego pensja zawsze idzie na zachcianki matki – to naprawy, to zakupy. I tego ciągle mało!
Pewnie to ona namówiła go, by odwołali wakacje. Przywykła, że wszyscy wokół niej tańczą. Choć co to „wszyscy”? Tylko jej ukochany synek! Córka Marka, Lidka, dawno zrozumiała, że z matką lepiej się nie wdawać. Dlatego nie prosi jej o pomoc. A żonie łatwiej odmówić niż matce…
Marzenia o morzu oddalały się. Kasia wyobraziła sobie, jak zamiast plaży będzie kleić tapety w dusznym mieszkaniu teściowej, i zrozumiała – nie wytrzyma tego. Potrzebuje odpoczynku.
Po pół godzinie podeszła do męża i stanowczo oznajmiła:
– Jadę na wakacje. Z tobą albo bez.
– Co?! Oszalałaś?!
– To ty oszalałeś! Czekałam na ten urlop jak na cud. A ty postanowiłeś mnie go pozbawić. Jeśli tak bardzo martwisz się o mamę – zostań. Ja jadę.
– I z kim niby? – zmrużył oczy Marek.
– Sama.
On prychnął, potem zaczął nerwowo chodzić po kuchni.
– Wiem, po co ci ten wyjazd! Chciałaś sobie znaleźć jakiegoś wakacyjnego romansika? Szukasz przygód na własną zgubę?
Kasia milczała, bojąc się, że wybuchnie. Na języku miała tyle słów…
– Milczysz? Bo wiesz, że mam rację!
– Jeśli mi nie ufasz – pojedź ze mną – powiedziała przez zęby.
– Nie zostawię mamy – odpowiedział twardo.
– No to nie zostawiaj…
Kasia wyszła z kuchni, dusząc się z żalu i złości. Nie dość, że mąż zawsze wybiera matkę zamiast niej, to jeszcze oskarża ją o wymyślone rzeczy! Nigdy nie dała mu powodów do podejrzeń. Wcale nie chodziło jej o żadne romanse – tylko o spokój i relaks.
Marek myślał, że Kasia go tylko straszy.
Nazajutrz spytała jeszcze raz, czy jedzie. Marek warknął, nazywając ją głupią. A po obiedzie Kasia wróciła do domu z biletem w ręce.
Marek urządził awanturę. Nigdy jeszcze nie było między nimi takiej sceny. Kasia zaproponowała, żeby kupił sobie wycieczkę, mając nadzieję, że się rozmyśli. Ale on, widocznie, uparł się. Choć Kasia nie rozumiała, o co chodzi, skoro jego matka już nawet gorączki nie miała.
Gdy jechała na dworzec, Marek rzucił:
– Możesz nie wracać! Taka żona jest mi niepotrzebna!
Kasia wsiadała do pociągu ze łzami w oczach, nie wiedząc, że ten wyjazd zmieni jej życie na zawsze…
Na wczasach od razu zapomniała o problemach. Ciepłe morze, łagodne słońce, pyszne jedzenie i przytulny pokój wciągnęły ją. Pierwszego wieczoru napisała Markowi, że dojechała, że jest cudownie, i że szkoda, że go nie ma. Ale on nie odpowiedział.
Wtedy Kasia postanowiła więcej nie pisać. Jeśli zechce, sam zapyta. Ale Marek, widocznie, uznał, że milczeniem „ukarze” ją za nieposłuszeństwo.
Kasia martwiła się tylko jeden dzień. Potem wakacje ją pochłonęły. Nie zdawała sobie sprawy, jak świetnie jest być samej. Z Markiem byłby ciągle niezadowolony, i pewnie nie ruszyli by się poza basen i kawiarnię. A Kasia pojechała na wycieczki, zwiedzała miasto, dużo pływała.
I dużo myślała. Przeżywała swoje życie na nowo. Gdy w duszy zapanował spokój, wszystko stało się jasne. Pracuje w nielubianej pracy nie dlatego, że nie może znaleźć lepszej, ale dlatego, że Marek boi się stracić jej zarobki. Ale ona nawet nie czuje radości z tych pieniędzy – bo to on decyduje, na co je wydać.
Na ten wyjazd długo go namawiała. A pieniądze zbiera– A sam nawet złotówki nie dołożyłeś – dodała cicho, zamykając ostatnią walizkę.
