W małej wsi na południu Polski, gdzie życie toczyło się powoli, a ludzie utrzymywali się z kilku zagonów ziemi i ciężkiej pracy na budowach, mieszkał Władysław Nowak samotny ojciec, którego serce wypełniały marzenia o lepszym życiu dla córek. Choć sam ledwo umiał czytać, nauczywszy się tego z wolna w wiejskiej świetlicy, miał jedno pragnienie: by jego córki, Zosia i Jadzia, dzięki nauce uniknęły losu, który był jego udziałem.
Gdy dziewczynki skończyły dziesięć lat, Władysław podjął decyzję, która zmieniła ich życie. Sprzedał wszystko, co miał: stary dom z dziurawą strzechą, kawałek pola, a nawet swój rower jedyny środek, którym woził towary na targ. Zebrawszy ostatnie grosze, zabrał Zosię i Jadzię do Warszawy, gdzie chciał, by dostały szansę, o której on mógł tylko marzyć.
Przyjechali z niczym. Władysław brał każdą pracę, jaka się nawinęła: nosił cegły na budowach, rozładowywał skrzynie na bazarze, zbierał makulaturę. Pracował dzień i noc, by opłacić szkołę i jedzenie dla córek. Choć często spał na dworcu, owinięty w starą płachtę, zawsze pilnował, by im niczego nie brakowało.
Niech będzie ze mną, jak chce, byle one miały przyszłość myślał, gdy odmrażał palce w lodowatej wodzie, piorąc ich mundurki.
Życie w mieście nie było łaskawe. Wiele nocy Władysław szedł spać głodny, by dziewczynki mogły zjeśćć choćby ziemniaki z kapustą. Gdy tęskniły za matką, przyciskał je mocno do piersi, szepcząc przez łzy:
Nie zastąpię wam mamy ale dam wam wszystko, co w mojej mocy.
Lata męczyły go. Pewnego dnia upadł na budowie, ale myśl o oczach Zosi i Jadzi, pełnych nadziei, kazała mu wstać. Nigdy nie pokazywał im zmęczenia zawsze się uśmiechał. Wieczorami, przy świetle latarni, próbował czytać ich podręczniki, ucząc się literek po to, by móc pomóc w zadaniach.
Gdy chorowały, biegał po lekarzy, wydając ostatnie złotówki na leki nawet jeśli musiał się zadłużyć.
Miłość, którą im dawał, była jak płomień ogrzewający ich ubogie mieszkanie.
Zosia i Jadzia uczyły się znakomicie, zawsze w czołówce klasy. Choć bieda nie odstępowała ich na krok, Władysław powtarzał:
Uczcie się, córki. Wasza przyszłość to moje jedyne marzenie.
Minęło dwadzieścia pięć lat. Władysław, już siwy i słaby, z drżącymi dłońmi, nigdy nie przestał wierzyć.
Aż pewnego dnia, gdy leżał na wąskim łóżku w wynajętym pokoju, Zosia i Jadzia wróciły pewne siebie, promienne, w nienagannych mundurach pilotów.
Tato rzekły, biorąc go za ręce zabierzemy cię w podróż.
Zaskoczony, Władysław pozwolił się zaprowadzić do samochodu a potem na lotnisko to samo, które pokazywał im kiedyś zza zardzewiałej bramy, mówiąc:
Gdy pewnego dnia włożycie taki mundur będę najszczęśliwszym człowiekiem na świecie.
I oto stał teraz przed ogromnym samolotem, trzymając się ramion córek teraz pilotów Polskich Linii Lotniczych.
Łzy spływały po jego pooranych bruzdami policzkach, gdy je obejmował.
Tato szepnęły dziękujemy. Za wszystkie poświęcenia dziś wzlatujemy.
Świadkowie na lotnisku patrzyli ze wzruszeniem na skromnego człowieka w zniszczonych butach, prowadzonego dumnie po pasie startowym przez córki. Później Zosia i Jadzia wyznały, że kupiły ojcu dom. Ufundowały też stypendium jego imienia, by pomóc młodym dziewczynom z wielkimi marzeniami tak jak one.
Choć oczy Władysława z wiekiem przygasły, jego uśmiech nigdy nie był tak jasny. Stał wyprostowany, patrząc na córki w lśniących mundurach.
Jego historia stała się legendą. Z prostego robotnika, cerującego mundurki przy świetle latarni, wychował kobiety, które dziś przecinają niebo. A na końcu tej drogi miłość wyniosła go tam, gdzie nie śmiał nawet marzyć.
