**Zapiski z życia – oszustwo**
Losy ludzi bywają różne. Jedni mają szczęście spotkać miłość swojego życia już za młodu, inni muszą przejść przez zdrady i rozstania, zanim los da im drugą szansę.
Jarek należał do tych drugich. Poznał swoją przyszłą żonę jeszcze na studiach. Skromna i ładna Kinga przyjechała do Krakowa z małej miejscowości na Podkarpaciu. Od razu mu się spodobała, choć on sam był zwyczajnym chłopakiem bez szczególnych zalet. Kinga długo nie odwzajemniała jego uczuć.
Ale na ostatnim roku, gdy większość studentów znalazła już swoje „drugie połówki”, a niektórzy nawet założyli rodziny, Kinga nagle spojrzała na niego przychylniej. Jarek był w siódmym niebie i niemal natychmiast oświadczył się. Ku jego radości, przyjęła jego propozycję.
Matka Jarka od początku rozumiała, że dziewczyna nie chce wracać na prowincję. Małżeństwo z synem dawało jej mieszkanie w centrum Katowic, dobrą pracę i stabilizację. Widząc jednak, jak Jarek jest szczęśliwy, postanowiła nie psuć mu iluzji.
Wesele odbyło się zaraz po zdobyciu dyplomów. W restauracji pod miastem zebrała się głównie studencka brać. Rodzice Kingi nie przyjechali – tłumaczyła, że ojciec jest ciężko chory, a matka nie może go zostawić. Na dalsze pytania odpowiadała wymijająco, a w jej oczach błyszczały łzy. Rodzice Jarka uznali, że lepiej nie drążyć tematu.
Żyli razem w zgodzie. Kinga szybko zaszła w ciążę, nie szukając pracy – i tak zaraz miałaby urlop macierzyński. Po dziewięciu miesiącach urodziła syna. Na życzenie teściów chłopca nazwano po dziadku – Stanisławem.
Drugie dziecko przyszło na świat dopiero po ośmiu latach. Poród był trudny, przedwczesny. Urodziła się drobna, wątła dziewczynka – Marysia, na cześć matki Jarka.
Rodzice Kingi nigdy nie poznali wnuków. Ojciec zmarł rok po narodzinach Stasia, a matka odeszła osiem miesięcy później.
Gdy Marysia poszła do szkoły, Kinga postanowiła wrócić do pracy. Rodzice Jarka pomogli jej znaleźć posadę asystentki dyrektora w dużej firmie – w praktyce sekretarki.
Kinga zaczęła więcej czasu spędzać na siłowni, elegancko się ubierać, dbać o siebie. Przyjaciele mówili Jarkowi, że trzymał taką piękność w domu jak skarb.
Dzieci poszły w odstawkę. Staś kończył szkołę, Marysia większość czasu spędzała u dziadków, którzy rozpieszczali ją, rekompensując brak matki.
Coraz częściej Kinga krytykowała Jarka: że brzuch mu urósł, że powinien zapisać się na siłownię, że nie dba o siebie. I coraz częściej porównywała go do swojego szefa – starszego mężczyzny, który wyglądał jak trzydziestolatek.
Jarek domyślił się, o co chodzi. Pewnego dnia postanowił zajrzeć do pracy żony, pod pretekstem wspólnego wyboru prezentu na jubileusz ojca.
Wszedł do recepcji – pusto. Zapukał do gabinetu dyrektora, a gdy nie było odpowiedzi, otworzył drzwi. Biuro też było puste, ale zauważył drugie drzwi. Gdy się zbliżył, usłyszał charakterystyczne odgłosy.
Otworzył je bez zastanowienia. Jego skromna Kinga siedziała na dyrektorze z podwiniętą spódnicą. Poznał ją od razu – przecież byli razem siedemnaście lat.
Jarek stał jak wryty, potem zamknął drzwi i wyszedł. Nie wiedział, dlaczego nie rzucił się na nich, nie uderzył tego aroganckiego faceta.
Kinga wróciła do domu jak gdyby nigdy nic, uśmiechnięta jak kot, który zjadł śmietanę. Wszystko stało się jasne – dlatego odmawiała mu ostatnio bliskości, zawsze miała powód. A okazało się, że po prostu „męczyła się” w pracy.
Jarek powiedział jej, że widział wszystko na własne oczy. Kinga szybko opanowała strach.
– Skoro wiesz… To nawet lepiej. Odchodzę od ciebie.
– A dzieci?
– Staś jest dorosły, a Marysia niech sama zdecyduje.
Marysia wybrała dziadków – bo z nowym mężem matki żyć nie chciała, a ojciec mógł znaleźć sobie kogoś nowego.
I tak Jarek został sam. Mężczyzna w sile wieku, bez żony, bez dzieci. Kinga zabrała auto – nie protestował. Niech bierze, co chce.
Po jakimś czasie poznał Jadwigę. Jej też mąż odszedł, ale dzieci nie miała – w młodości zachorowała i nie mogła mieć potomstwa. Po prostu byli razem.
Staś skończył studia i się ożenił, Marysia porzuciła naukę. Niespodziewanie zmarł ojciec Jarka, matka odeszła dwa lata później. Marysia została sama w ich mieszkaniu.
Pieniądze szybko się skończyły, a Marysia nie paliła się do pracy. Często wpadała do ojca. Jadwiga zawsze szykowała jej coś do jedzenia, pakowała na wynos.
– Za bardzo ją rozpieszczasz – warczał Jarek. – Dorosła dziewczyna, powinna radzić sobie sama.
– Twoi rodzice ją rozpuścili, ale nie możemy jej zostawić samej – odpowiadała Jadwiga. – A dla mnie to radość.
Kingi Jarek nie widywał. Mieszkała z dyrektorem w luksusowej willi, robiła zakupy w innych sklepach.
Pewnego dnia Marysia przyszła zapłakana.
– Co się stało? Brakuje ci na nową sukienkę? – spytał Jarek.
– Jarek, nie widzisz, że coś ją gryzie? – upomniała go Jadwiga.
– Umieram – wykrztusiła Marysia.
– Co takiego?!
– Mam guza mózgu. W Polsce nie operują. Trzeba jechać do Niemiec albo Izraela…
Jarek sprzedał samochód, pożyczył pieniądze od znajomych. Dał córce gotówkę, myśląc, że ratuje jej życie.
Minął tydzień, dwa – cisza. W końcu spotkali Kingę w kawiarni – wyglądała świetnie, siedziała z młodym mężczyzną.
– Z Marysią wszystko w porządku? – spytał Jarek.
– Jasne, leci z chłopakiem na Malediwy. Jaka operacja? – zdziwiła się Kinga.
Jarek zrozumiał, że córka ich oszukała. Wykorzystała jego strach, by wyłudzić pieniądze.
– Głupia, rozpuszczona dziewczyna – mówiła Jadwiga. – Ważne, że jest zdrowa.
Jarek długo nie mógł się pogodzić z tym, że własna córka mogła go tak okłamać. Ale z czasem emocje opadły. Marysia nigdy nie przyszła, nie przeprosiła.
Pewnego dnia Staś przyszedł z wiadomością – Kinga umiera na raka. Jadwiga namJarek odwiedził ją w szpitalu, patrząc na tę samą kobietę, która kiedyś złamała mu serce, i zrozumiał, że żadne pieniądze nie są warte goryczy, która zostaje, gdy odchodzi się bez wybaczenia.
