Ostatnio córka się rozstała i z malutkim dzieckiem wprowadziła się do naszego ciasnego mieszkania.
Niedawno moja córka się rozwiódła i teraz mieszka z wnuczkiem u nas. Mieszkamy w małym mieszkaniu z mężem. Myślałam, że skoro córka jest na urlopie macierzyńskim, mogłaby trochę pomieszkać z dzieckiem u mojej mamy. Ale teraz to niemożliwe, bo mama, choć ma już 68 lat, wyszła za mąż i zamieszkała z nowym mężem.
Kiedy mama zadzwoniła i powiedziała, że się żeni, na początku myślałam, że żartuje w jej wieku! Niestety, to była prawda. Mama długo żyła sama, jej mąż zmarł dwadzieścia lat temu. Miałam 35 lat, kiedy wyprowadziłam się z domu. Teraz żyję z mężem i dziećmi w mieście, odwiedzam mamę kilka razy w miesiącu i na święta.
Mama, dzięki Bogu, czuje się dobrze i sama radzi sobie z domem. Ja z mężem pomagamy tylko w ogrodzie czy przy rąbaniu drewna, resztę mama załatwia sama.
A teraz postanowiła sprowadzić do domu męża! To po prostu zdrada z jej strony! Nie powinna nam tego robić. Jej narzeczony to jej rówieśnik, stary znajomy z młodości, z którym znów się zeszli parę lat temu. Na początku lipca wzięli ślub w urzędzie stanu cywilnego, a potem była skromna impreza tylko dla najbliższych.
Z mężem i dziećmi nie poszliśmy na wesele moim zdaniem to wstyd! Po co jej to było? Mogła żyć bez tego. Jestem stanowczo przeciwko temu małżeństwu i wciąż nie mogę się z tym pogodzić. Mama ma duży dom, w którym teraz mieszkają razem.
Jej mąż nie ma żadnego majątku, tylko troje dzieci i gromadkę wnuków. Dlaczego to zrobiła? Jak mogła nam tak postąpić? Teraz, gdy są oficjalnie małżeństwem, jej mąż może rościć pretensje do naszego spadku. A my tkwimy w małym mieszkaniu.
Niedawno córka się rozstała i z maluszkiem zamieszkała u nas. Teraz pomagam jej zajmować się dzieckiem. Syn żyje z dziewczyną w wynajętym mieszkaniu. Myślałam, że córka na urlopie macierzyńskim mogłaby trochę pomieszkać u mamy, ale teraz to niemożliwe mama zaczęła nowe życie.
Przez jakiś czas w ogóle nie rozmawiałyśmy. Niedawno zadzwoniła ciotka ze wsi, siostra mamy, i zaczęła nas pouczać. Mówiła, że źle się zachowujemy, że mama też ma prawo do szczęścia. Powinniśmy się cieszyć jej radością. Myśleć o spadku, kiedy mama jeszcze żyje, to nieładnie. Ale mogliby i mnie zrozumieć.
Może się okazać, że zamiast domu po mamie odziedziczymy nieznanego staruszka z mnóstwem problemów i jego biedną rodziną, która na pewno nie zrezygnuje ze swojej części majątku. Dlatego uważam, że w tej sytuacji racja jest po mojej stronie, a mama postąpiła źle.
