Dzisiaj piszę o czymś, co poruszyło mnie do głębi. Ostatnie życzenie skazańca: wzruszające spotkanie z psem, które zakończyło się tajemnicą.
Ostatnim pragnieniem tego człowieka było zobaczyć swojego psa po raz ostatni. Gdy zwierzę weszło do celi, stało się coś niezwykłego.
Zanim zapadł wyrok, który miał zakończyć jego życie, jedyne, o co poprosił, to możliwość pożegnania z owczarkiem niemieckim. Skazany przyjmował swój los z cichą rezygnacją.
Dwanaście lat, dzień po dniu, budził się w zimnej celi B-17. Oskarżono go o zabójstwo, i choć przysięgał, że jest niewinny, nikt mu nie wierzył. Na początku walczył składał odwołania, szukał adwokatów. Z czasem jednak przestał się bronić i tylko czekał na wyrok.
Przez wszystkie te lata martwił się tylko o swoją sukę. Nie miał już rodziny. Ten owczarek niemiecki nie był dla niego zwykłym zwierzęciem była jego towarzyszką, przyjaciółką, jedyną istotą, której ufał. Znalazł ją jako szczenię, drżącą w ciemnej uliczce, i od tamtej pory byli nierozłączni.
Gdy dyrektor więzienia wręczył mu formularz z prośbą o ostatnie życzenie, mężczyzna nie poprosił o specjalny posiłek, papierosy czy księdza, jak robili inni. Cicho powiedział:
Chcę zobaczyć moją sukę. Ostatni raz.
Początkowo personel był podejrzliwy. Czy to jakiś plan ucieczki? Ale w wyznaczonym dniu, przed egzekucją, wyprowadzono go na dziedziniec. Pod czujnym okiem strażników spotkał się ze swoją psem.
Gdy go zobaczyła, wyrwała się ze smyczy i pobiegła w jego stronę. W tej chwili czas zdawał się zatrzymywać.
To, co się stało później, wprawiło wszystkich w osłupienie. Strażnicy nie wiedzieli, jak zareagować.
Suka, uwolniwszy się od opiekuna, rzuciła się na swojego pana z siłą, która zdawała się chcieć wymazać dwanaście lat rozłąki w jednej chwili.
Uderzyła w niego, przewracając go na ziemię, i po raz pierwszy od lat więzień nie czuł chłodu krat ani ciężaru kajdan. Tylko ciepło tego uścisku.
Przytulił ją mocno, wtulając twarz w jej sierść. Łzy, które powstrzymywał przez tyle lat, popłynęły bez opamiętania.
Płakał bez wstydu, jak dziecko, podczas gdy suka cicho skomlała, jakby wiedziała, że czasu zostało niewiele.
Jesteś moją dziewczyną moją wierną szepnął, ściskając ją mocniej. Co się z tobą stanie beze mnie?
Jego dłonie drżały, gdy głaskał ją raz za razem, jakby chciał zapamiętać każdy szczegół. Ona patrzyła na niego oczami pełnymi oddania.
Wybacz mi że zostawiam cię samą głos mu się załamał. Nie potrafiłem udowodnić prawdy ale przynajmniej dla ciebie zawsze coś znaczyłem.
Strażnicy stali nieruchomo; niektórzy odwrócili wzrok. Nawet najtwardsi byli poruszeni przed nimi nie stał przestępca, tylko człowiek trzymający się jedynej rzeczy, która pozostała mu z dawnego życia.
Podniósł wzrok na dyrektora i, z drżącym głosem, błagał:
Zaopiekujcie się nią
Prosił, by zabrali ją do domu, obiecując, że nie będzie stawiał oporu i pogodzi się z losem.
W tej chwili cisza stała się nie do zniesienia. Suka zaszczekała znowu, głośno i ostro, jakby buntując się przeciwko nieuniknionemu.
A skazany po prostu przytulił ją jeszcze raz, przyciskając do piersi tak, jak się to robi, gdy żegna się kogoś na zawsze.
