Ona się nie pomyliła

Ona się nie pomyliła

Zosia kończyła sprzątać mieszkanie, gdy zadzwonił domofon. Szybko opłukała dłonie i ruszyła w stronę drzwi. Na progu pojawiła się jej teściowa, Helena Romanowska. Uśmiech tej kobiety wydawał się Zosi bardziej złośliwy niż serdeczny, ale uprzejmie wpuściła ją do środka.

Dzień dobry, a co takiego sprowadza? zapytała Zofia, starając się brzmieć uprzejmie.

Po prostu wpadłam z wizytą odparła teściowa, nawet nie racząc się przywitać.

Ale ja jestem teraz zajęta! Mogła pani chociaż zadzwonić! Co to za zwyczaj wpadać tak nagle?

Helena Romanowska uśmiechnęła się z wyższością:

A czy ja muszę prosić cię o pozwolenie, żeby wpaść do własnego mieszkania? No chyba nie?

Zofia poczerwieniała, przypominając sobie, że mieszka tutaj z mężem na łasce teściowej. Helena Romanowska pozwoliła im tu mieszkać, ale jasno postawiła warunki i przy każdej okazji lubiła im o tym przypominać.

Stało się tak, że Tomek wpakował się w spore długi i teraz razem z Zofią ciężko pracowali, by wszystko spłacić. O wynajęciu mieszkania nie było mowy, dlatego Helena Romanowska mając dwa mieszkania w Warszawie dała synowi i synowej dach nad głową za darmo, dopóki spłacą zobowiązania. Płacili tylko za media.

Jak tam leci? Helena przeszła do kuchni, wyjmując z szafki kubek jak u siebie.

W porządku mruknęła Zofia, kończąc sprzątanie i przechodząc do pokoju, gdzie siedziała teściowa.

Romanowska spojrzała na Zosię z niezadowoleniem. Dziewczyna wyglądała dziś na bladą i zmęczoną. Helena nigdy nie była specjalnie ciepła wobec synowej zaakceptowała wybór syna, ale z reguły raczej śmiała się z Zosi niż ją wspierała.

Wszystko w porządku? Wyglądasz dziś jakoś blado!

Nic mi nie jest powtórzyła Zosia, wzruszając ramionami.

Dobra, nie powtarzaj w kółko nic mi nie jest. Innych słów nie znasz?

Dziewczyna zamknęła się w sobie naprawdę nie czuła się najlepiej, ale nie zamierzała się zwierzać teściowej.

Co dziś będziesz robić? nie odpuszczała Helena.

Jeszcze nie wiem. Może skoczę do sklepu po parę drobiazgów. Potem muszę popracować.

Helena pokiwała głową wiedziała, że Zofia pracuje jako księgowa zdalnie. Zrobiło się cicho, więc kobieta sięgnęła po kolejną zaczepkę.

Może pójdziemy razem do sklepu? Jestem autem, mogę cię podrzucić! I tak nie mam co robić.

Początkowo Zofia chciała odmówić zakupy z teściową zawsze kończyły się złośliwymi komentarzami. Ale wyobraziwszy sobie siebie wlokącą ciężkie torby przez pół Warszawy, zgodziła się bez entuzjazmu.

Może być, byłoby wygodniej.

No to ruszaj się! Co tak stoisz?

Zofia ubrała się szybciej, niż zwykle, mimo to Helena nie mogła sobie odmówić docinków:

No, gdybyś się jeszcze wolniej zbierała, to bym chyba zdążyła się zdrzemnąć zażartowała.

Dziewczyna przemilczała, bo od rana bolał ją żołądek i nie miała siły wdawać się w utarczki.

No i dokąd jedziemy?

Zofia podała nazwę dwóch ulubionych sklepów i wkrótce ruszyły. Helena szczerze mówiąc nie miała po co samej iść do sklepu, ale w pustym mieszkaniu czuła się samotna jej mąż nie żył już od lat, a Tomek i Zofia wyciągali ją z tej pustki, sama o tym nie wiedząc. Nauczyła się dobrze maskować swoje przywiązanie.

Po co bierzesz te najtańsze produkty? Helena spoglądała z pogardą na koszyk Zofii.

Na razie na coś innego nas nie stać, jak chyba pani wie Zofia starała się odpowiadać spokojnie. Mamy spore długi.

Helena wzruszyła ramionami. Chyba nie pamiętała lub nie przejmowała się tym za bardzo.

Wiesz co pojedźmy na kawę. Ja stawiam.

Teściowa spojrzała na Zofię wtedy dziewczyna złapała się na samochodowe lusterko i zaczęła słabnąć, o mało co nie osunęła się na ziemię. Na szczęście były już blisko auta i Helena szybko posadziła Zofię na siedzeniu.

Co się dzieje? Zosia, odezwij się Matko Boska…

Helena poklepała ją po policzkach, spryskała twarz wodą, a Zosia zaczęła wracać do siebie.

Już dobrze? Co się stało?

Dziewczyna powoli odsunęła się od ręki teściowej, ocierając twarz.

Nic takiego Zmęczyłam się, może za bardzo się stresowałam.

Helena pokręciła głową. Przeczuwała już, w czym rzecz, ale póki co nie mówiła nic na głos.

Wracamy do domu.

Ale jeszcze bym podskoczyła do jednego sklepu próbowała zaprotestować Zofia.

Kobieta nawet nie zamierzała tego słuchać. Szybko podjechała pod blok. Zofia już doszła do siebie i szła właściwie samodzielnie. Helena wzięła wszystkie siatki, mimo prób pomocy ze strony synowej.

Idź już, tylko mi nie przeszkadzaj mruknęła.

W mieszkaniu Zofia poczuła się lepiej, zabrała się do rozpakowywania zakupów, kończyła gotować obiad i zabierała się do pracy.

Zdarza ci się to często? zapytała Helena.

Co? Tamto w sklepie? Zdarza się, czasem Zofia wzruszyła ramionami.

Helena znacząco się zaśmiała, przysiadła do stołu.

Ja tak miałam, jak byłam w ciąży z Tomkiem. Często zemdlałam i było mi niedobrze.

Ależ skąd! Ja nie jestem w ciąży! Zofia się zarumieniła. Teraz dzieci nam nie w głowie. Musimy zarabiać, spłacać długi. Dziecko to nowe wydatki

Helena nagle spoważniała:

Dziecko to nie tylko wydatki, to dar.

Nam nie są teraz potrzebne takie prezenty wymamrotała Zosia. Naprawdę nie czas na to

No, ale jak już jest, to się tego nie cofnie.

Zofia nerwowo westchnęła i odpowiedziała dosadniej:

Pani Heleno, nie jestem w ciąży! Proszę sobie nie wymyślać!

Nie podnoś na mnie głosu! Jak się martwisz, to zrób test, zamiast się na mnie wyżywać.

Po co pani przyszła? Żeby mnie denerwować?

Zosiu, w końcu to ja cię odwiozłam do sklepu i pomogłam, jak ci źle było. Rozmawiaj lepiej z Tomkiem, co zrobicie.

Będziemy dalej pracować mruknęła dziewczyna.

Helena westchnęła ciężko. Zwykle spokojne odpowiedzi Zosi były dziś wyraźnie rozdrażnione. Od razu pomyślała sobie, że widocznie to hormony, czyli sprawa jest jasna. Nie wdawała się już w słowne przepychanki. Przed jej wyobraźnią zaczęły już przewijać się obrazy, jak bawi się z wnukiem.

A co się tak pani uśmiecha pod nosem?

Jakbyś chciała nazwać chłopca? A dziewczynkę?

Zosia aż zaniemówiła, po czym wybuchła:

Nie jestem w ciąży! Teraz nie mogę mieć dzieci! Proszę nie zadawać głupich pytań. Jeśli pani się nudzi, to można już wracać do siebie!

Już idę odpowiedziała Helena z delikatnym uśmiechem. Ale pamiętaj, Zosiu, z wnukami zawsze pomogę.

Nic już nie odpowiedziała, tylko prychnęła i zmarszczyła nos z niezadowoleniem.

Kiedy teściowa wyszła, Zosia podeszła do apteczki. Czy chciała tej ciąży czy nie, życie pisze własne scenariusze. No i zwyczajnie nie chciała, by Helena miała rację. Poza tym bała się.

Bała się wszystkiego. Porodu, bólu, odpowiedzialności. Nie widziała siebie w roli mamy i bardzo się martwiła, że nie podoła.

Wyjęła z apteczki test ciążowy, kupiony miesiące temu na wszelki wypadek, który dotychczas nie był potrzebny. Teraz się przydał.

Zosię przepełniały nerwy, ledwo odczekała wymagany czas, a ręce jej drżały, gdy spojrzała na wynik. Dwie kreski były wyraźne. O pracy momentalnie zapomniała. Wiedziała, że czeka na nią raport, ale w tej chwili liczyło się tylko jedno życie, które nosi pod sercem.

Wieczorem, zanim jeszcze dobrze weszła do mieszkania, podała Tomkowi test.

Co to? spojrzał na nią zdziwiony.

To jestem w ciąży wyszeptała.

Oboje nie byli przygotowani, ale na twarzy Tomka pojawił się niepewny uśmiech:

Naprawdę? Będziemy mieli dziecko?

Tak potwierdziła zdenerwowana Zosia. I co teraz zrobimy?

Tomek zamyślił się na chwilę, po czym pogładził ją po brzuchu.

Wybierzemy imię dla malucha!

A co z pracą? Długami?

Zosiu, damy radę! Mama pomoże. Zresztą, uwielbia dzieci!

Tomek pomału oswajał się z nową sytuacją i posadził żonę na sofie. Zosia niespodziewanie się rozkleiła:

Boję się, Tomku Podobno poród bardzo boli A jak wezmę dziecko źle na ręce? A co jeśli je upuszczę?

Cichutko… Tomek mocno ją przytulił Ja będę przy tobie. Będziemy razem radzić sobie z maluszkiem, zobaczysz.

Zosia uspokoiła się wtulona w jego ramiona. Jeszcze tego samego wieczora zadzwoniła do Heleny, żeby przekazać dobrą wiadomość. Czuła, że teściowa naprawdę się ucieszy. I nie pomyliła sięHelena przez chwilę milczała po usłyszeniu nowiny, a potem jej głos zabrzmiał zaskakująco łagodnie:

A nie mówiłam? Zawsze to matka pierwsza wyczuje. No i wiesz, Zosiu jeśli się boisz, to pamiętaj, że ja też kiedyś się bałam. A mimo to sobie poradziłam. Ty też sobie poradzisz i zrobimy to razem, całą rodziną.

Zosia westchnęła, a z jej ramion powoli opadało napięcie. Przez uchylone okno wpadało wieczorne światło, oświetlając kuchnię. W tej chwili zrozumiała, że nie wszystko zawsze układa się według planu, ale może właśnie to jest recepta na szczęście.

Po raz pierwszy poczuła wdzięczność do Heleny za ten dach nad głową, za wsparcie, nawet jeśli czasem podszyte złośliwością, i za to, że w trudnym momencie nie pozwoliła jej upaść.

Dziękuję, mamo wyszeptała niepewnie. Helena odebrała to słowo jak prezent.

A potem, w cichym mieszkaniu, Zosia poczuła coś dziwnego i ciepłego nie był to strach. To była nadzieja.

Tego wieczoru, podczas kolacji, Helena zadzwoniła jeszcze raz.

Macie ochotę na domowe pierogi? Przyniosę jutro całą blachę. Trzeba świętować! powiedziała, a w tle słychać było dźwięczne la la la, bo już nuciła ulubioną melodię.

Zosia uśmiechnęła się przez łzy, obejmując Tomka. Może nie mieli wiele, może przed nimi trudna droga ale mieli siebie i rodzinę. A w sercu matki, tej biologicznej i tej przyszywanej, jest siła, która wszystko potrafi zmienić.

Helena miała rację. Ona się nie pomyliła.