Przeraźliwy dźwięk dzwonka obwieścił, że ktoś przyszedł. Ludwika zrzuciła fartuch, wytarła ręce i podeszła do drzwi. Na progu stała córka razem z młodym mężczyzną. Kobieta wpuściła ich do mieszkania.
– Cześć, mamo – cmoknęła córka w policzek. – Poznaj, to Kuba, będzie z nami mieszkał.
– Witam – powiedział młody.
– A to moja mama, ciocia Ludwika.
– Ludmiła Władysławowa – poprawiła córkę.
– Mamo, co mamy na kolację?
– Grochówkę i parówki.
– Nie jem grochówki – odparł chłopak, rozzuł się i przeszedł do pokoju.
– No co ty, mamo, Kuba nie je grochu – dziewczyna zrobiła wielkie oczy.
Młody rozsiadł się na kanapie, rzucając plecak na podłogę.
– To w sumie mój pokój – zauważyła Ludmiła.
– Kuba, chodź, pokażę ci, gdzie będziemy mieszkać – zawołała Zosia.
– A mi tu się podoba – mruknął, wstając z kanapy.
– Mamo, wymyśl coś, czym nakarmisz Kubę.
– No nie wiem, mamy jeszcze pół paczki parówek – wzruszyła ramionami Ludwika.
– Spoko, z musztardą i keczupem, i chlebkiem – odparł.
– Oby – tylko tyle powiedziała Ludwika, kierując się do kuchni. – Wcześniej przynosiła do domu koty i szczeniaki, a teraz to… nakarm go sobie.
Nabrała sobie grochówki, rzuciła na talerz parówki, przysunęła sałatkę i zabrała się do jedzenia.
– Mamo, czemu jesz sama? – weszła córka.
– Bo wróciłam z pracy i jestem głodna – Ludwika przeżuwała parówkę. – Kto chce jeść, niech sobie sam nakłada albo gotuje. I mam do ciebie pytanie. Dlaczego Kuba ma z nami mieszkać?
– Jak to dlaczego? To mój mąż.
Ludwika o mało się nie zakrztusiła.
– Jaki mąż?
– No taki. Jestem dorosła i sama decyduję, czy wyjść za mąż. Mam już dziewiętnaście lat, w końcu.
– Nawet mnie nie zaprosiliście na ślub.
– Nie było ślubu, tylko urzędowe papięry. Skoro już jesteśmy małżeństwem, to będziemy razem mieszkać – odpowiedziała Zosia, zerkiem spoglądając na matkę.
– No to gratulacje. A czemu bez ślubu?
– Jak masz kasę na wesele, to możemy ją przyjąć, znajdziemy na co wydać.
– Jasne – Ludwika dalej zajadała kolację. – A czemu akurat u nas?
– Bo w ich jedynce mieszka czwórka.
– Więc wynajem nie wchodził w grę?
– Po co wynajmować, jak jest mój pokój? – zdziwiła się córka.
– Rozumiem.
– To dasz nam coś zjeść?
– Zosiu, garnek z grochówką na kuchni, parówki na patelni. Jak mało, to w lodówce jest jeszcze pół paczki. Nabierajcie i jadłcie.
– Mamo, ty nie rozumiesz, masz teraz ZIĘCIA – podkreśliła ostatnie słowo Zosia.
– I co? Mam zatańczyć krakowiaka na cześć tego wydarzenia? Zosiu, wróciłam z roboty, jestem zmęczona, odpuść te rytualne tańce. Ręce macie, obsługujcie się sami.
– Dlatego właśnie jesteś sama!
Zosia rzuciła matce gniewne spojrzenie i wyszła, trzasnąwszy drzwiami. Ludwika zjadła, pozmywała, przetarła stół i poszła się przebrać. Wzięła torbę z rzeczami i pojechała na siłownię. Była wolna kobietą i kilka wieczorów w tygodniu spędzała na basenie lub ćwicząc.
Około dziesiątej wróciła do domu. W nadziei na gorącą herbatę zastała w kuchni istny armagedon – ktoś tu ewidentnie próbował gotować. Pokrywka od garnka z grochówką zniknęła, więc danie zaschło i popękało. Opakowanie po parówkach leżało na stole, obok zeschły chleb bez opakowania. Patelnia była przypalona, a jej powłokę antyprzywierającą ktoś porysował widelcem. W zlewie stały brudne naczynia, a na podłodze lśniła słodka kałuża. W powietrzu unosił się zapach papierosów.
– Ciekawe, nowa akcja. Zosia nigdy czegoś takiego nie robiła.
Ludwika otworzyła drzwi do pokoju córki. Młodzi pili wino i palili.
– Zosiu, idź posprzątać kuchnię. Jutro kupisz nową patelnię – powiedziała i wyszła, nie zamykając za sobą drzwi.
Zosia zerwała się i pognała za nią.
– Dlaczego my mamy sprzątać? I skąd wezmę pieniądze na patelnię? Nie pracuję, studiuję! Żal ci talerzy?
– Słuchaj, Zosiu, znasz zasady: zjadłeś – posprzątaj, nabałaganiłeś – posprzątaj, coś zepsułeś – kup nowe. Każdy sprząta po sobie. I tak, żal mi patelni, kosztowała krocie, a teraz jest do wyrzucenia.
– Po prostu nie chcesz, żebyśmy tu byli – wybuchnęła córka.
– Nie – spokojnie odrzekła Ludwika.
Nie miała ochoty na kłótnie, a wcześniej Zosia nigdy się tak nie zachowywała.
– Ale ja mam tu swój udział.
– Nie, mieszkanie jest wyłącznie moje. Zarobiłam na nie, kupiłam je. Ty jesteś tylko zameldowana. Nie rozwiązywajcie swoich problemów moim kosztem. Jeśli chcecie tu mieszkać, przestrzegajcie zasad – mówiła spokojnie.
– Całe życie żyłam pod twoimi rządami. Wyszłam za mąż i teraz nie masz prawa mi rozkazywać – zawyła Zosia. – A tak w ogóle, ty już swoje przeżyłaś, musisz nam zostawić mieszkanie.
– Zostawiam wam cały korytarz w klatce i ławkę pod blokiem. Tak, skarbie, wyszłaś za mąż? Bez mojej zgody. Śpisz tu sama albo z mężem, ale gdzie indziej. On tu nie zostanie – twardo odpowiedziała Ludwika.
– To się zadław tym mieszkaniem! Kuba, wyjeżdżamy! – krzyknęła Zosia i zaczęła pakować manatki.
Po pięciu minutach do pokoju Ludmiły wparł nowo upieczony zięć.
– Słuchaj, starucha, nie rób dram i będzie git – powiedział, kołysząc się od alkoholu. – Nie wyjdźmiemy w środku nocy. Jak będziesz grzeczna, to nawet będziemy się cicho kochać.
– Jaka ja ci starucha? – oburzyła się Ludmiła. – Starucha i staruch zostali w twoim domu, więc marsz tam, i żonę zabierajLudmiła zamknęła drzwi, westchnęła głęboko i pomyślała, że choć serce bolało, to czasem najlepszym prezentem dla siebie i dla dziecka jest postawienie granic.
