On nie jest moim synem

To nie jest mój syn powiedział lodowato milioner, a jego głos odbijał się echem w marmurowym holu. Weź swoje rzeczy i wyjedź. Oboje. Wskazał w stronę drzwi. Jego żona objęła dziecko w ramionach, łzy napłynęły jej do oczu. Gdyby przynajmniej on o tym wiedział
Burza na zewnątrz konkurowała z tą wewnątrz. Eleonora stała nieruchomo, jej białe palce ściskały małego Liviu przy piersi. Mąż, Grigore Bădărău, multimiliarder i głowa rodu Bădărău, patrzył na nią z gniewem, którego nie widział od dziesięciu lat małżeństwa.
Grigore, proszę wyszeptała Eleonora, drżącym głosem. Nie rozumiesz, co mówisz.
Doskonale rozumiem przerwał. Ten chłopiec nie jest mój. Zrobiłem test DNA w zeszłym tygodniu. Wyniki są jednoznaczne.
Oskarżenie uderzyło ją mocniej niż pięść. Kolana Eleonory zdawały się wiotczeć.
Zrobiłeś test nie mówiąc mi?
Musiałem. Nie wygląda na moje. Nie zachowuje się jak ja. Nie mogłem dłużej ignorować plotek.
Plotki? Grigore, to dziecko! I jest twoje! Przysięgam na wszystko, co mam!
Jednak Grigore już podjął decyzję.
Twoje rzeczy zostaną przekazane do domu twojego ojca. Nie wracaj tu już nigdy.
Eleonora stała jeszcze chwilę, licząc, że to kolejny z jego impulsywnych pomysłów, które mijają po kilku dniach. Lecz chłodny ton nie zostawiał wątpliwości. Odwrócił się i wyszedł, a stukot jej obuwia rozbrzmiewał po marmurze, podczas gdy grzmoty huczały nad rezydencją.
Eleonora dorastała w skromnym gospodarstwie, jednak wkroczyła do świata uprzywilejowanych po ślubie z Grigorem. Była elegancka, spokojna i inteligentna wszystko, co chwalą magazyny i czym zazdrości arystokracja. Teraz nic już nie miało znaczenia.
Gdy Dacia zawoziła Eleonorę i Liviu powrotem do domu jej ojca w wiosce Vărzărești, jej myśli szalejące. Była wierna. Kochała Grigora, stała przy nim, gdy upadały giełdy, kiedy media go niszczyły, nawet gdy jej matka ją odrzuciła. A teraz była wyrzucona jak obca.
Ojciec, Marin Crângu, otworzył drzwi, oczy szeroko otwarte.
Eli? Co się stało?
Padła w jego ramiona. Powiedział, że Liviu nie jest jego Wyrzucił nas.
Dłoń Mariana zacisnęła się. Wejdź, kochana.
W kolejnych dniach Eleonora przyzwyczaiła się do nowej rzeczywistości. Dom był mały, jej dawny pokój prawie nie zmienił się. Liviu, niewinny, bawił się i tupotał, przynosząc chwilę wytchnienia pośród bólu.
Jednak coś ją niepokoiło: test DNA. Czy mógł być pomyłkowy?
Zdesperowana, udała się do laboratorium, w którym Grigore wykonał badanie. Wiedziała, jak tam się dostać i miała kilka przysług na wymianę. Odkrycie, które poznała, zamroziło jej krew w żyłach.
Test był sfabrykowany.
W tym czasie Grigore siedział samotnie w swojej rezydencji w Bukareszcie, dręczony ciszą. Powtarzał sobie, że zrobił to, co musiał nie mógł przyjąć dziecka nie swojego. Lecz wątpliwości dręczyły go nieustannie. Unikał wchodzenia do starego pokoju Liviu, aż pewnego dnia ciekawość wzięła górę. Gdy zobaczył pusty łóżeczko, pluszowego żyrafę i ciasno ułożone żabki na półce, coś w nim pękło.
Nawet matka, pani Agatha, nie potrafiła pomóc.
Przewidziałam to, Grigore rzekła, popijając drogi herbata. Ten Crângu nigdy nie był twój.
Jednak i ona była zdziwiona, gdy Grigore nie odpowiedział.
Minął dzień, potem tydzień.
A potem dotarł list.
Bez nadawcy. Tylko kartka i zdjęcie.
Ręce Grigora drżąc, przeczytał go.
Grigore,
Popełniłeś błąd. To straszne.
Chciałeś dowodów proszę, oto one. Znalazłem oryginalne wyniki. Test został sfałszowany, aby pasował do twojej wersji. A zdjęcie, które cię zdradza znalazłem je w gabinecie twojej matki Wiesz, co to oznacza.
Eleonora.
Grigore upadł na krzesło, papier rozszczepił się w palcach. Fotografia spadła twarzą w dół na wypolerowaną podłogę: pani Agatha bez wstydu zrywała włosy z poduszki dziecka, z zimnym, triumfalnym uśmiechem. Wszystko się rozbłysło. Oto dowód. Matka zabrała próbki, zniszczyła wszystko.
Wstał gwałtownie, szokowany szalejącą wściekłością. Jak mogła się ośmielić? Co za potwór!
Grigore nagle pojął prawdę zdjęcie ukazywało jego ojca o tych samych niebieskich oczach co Oliver, dowodząc, że ciotka Agatha sfałszowała test DNA w szaleńczym zamachu na małżeństwo, a kartka kurczyła się w jego drżących dłoniach. Teraz, sam w zimnym holu, nie liczyła się już fortunę w lei; liczyły się jedynie łzy kapanące na list i desperacka chęć powrotu do Eleonory i dziecka, którego tak bardzo się bał.