Joanna i jej “mama” siedzą razem na starym łóżku w niewielkim domu. Obie ciepło ubrane za oknami prawdziwa polska zima, a piec dopiero co został napalony.
Nic się nie martw, mamusiu. Poradzimy sobie. Wszystko się ułoży. Zaraz dam ci lekarstwa Joanna stara się uspokoić swoją towarzyszkę. W rzeczywistości nie jest ona jej biologiczną matką, to była teściowa prawie już była teściowa…
Tak się życie potoczyło, że została ich trójka: matka, syn i Joanna, żona syna.
Joanna wyszła za mąż dość późno, w wieku trzydziestu lat. Była drugą żoną Andrzeja. Nie rozbiła żadnej rodziny Andrzej był już po rozwodzie, kiedy się spotkali.
Już na początku spodobała się swojej teściowej Marii Antoninie. Z wzajemnością natychmiast poczuła się przy niej jak przy matce. Czuła, serdeczna kobieta. Przytuli, wysłucha, zrozumie. Joanna wcześnie została sierotą, więc Maria Antonina była dla niej najbliższą osobą.
Zmówiłyście się! żartował czasem Andrzej.
Pięć lat małżeństwa przeleciało jak z bicza strzelił. Potem Andrzej zmienił się nie do poznania: stał się opryskliwy, wybuchowy, krzyczał na obie kobiety. Pojawił się ktoś trzeci kochanka. Coraz rzadziej wracał do domu, a gdy już wrócił, był dobrze na gazie.
Pewnego dnia oznajmił, że się rozwodzi. Dał Joannie dwa dni na spakowanie rzeczy. Joanna nawet nie zdążyła wyjechać, gdy nowa ukochana pojawiła się z walizką.
Pewnie specjalnie chciała spotkać poprzedniczkę i powiedzieć kilka miłych słów. Jednak nie wyszło jej długonoga blondyna z wielkimi ustami i wachlarzem sztucznych rzęs ledwo mrugała oczami.
Joannie nawet wyrwał się śmiech:
Zamieniłeś mnie na stracha z rzęsami jak u krowy? Powodzenia, nie żałuję ani trochę.
Bo ona jest wesoła! Wy z mamą to dwie babcie-kury.
Mnie możesz obrażać, ale swoją matkę?
A co, mamusia z nami zostaje? zafalowała rzęsami nowa wybranka. Niech Joanna ją zabierze, nie potrzebujemy jej
Tak, mamo, i dla ciebie już czas. Za długo tu mieszkasz.
Gdzie ja pójdę, synku? Oddałam ci wszystkie pieniądze z mieszkania na budowę tego domu stara kobieta aż chwyciła się za serce.
Bez scen proszę! Możesz jeszcze pomieszkać, ale z pokoju się nie ruszaj. Od dziś to Albina jest panią domu.
Kocie, niech się obie wynoszą!
Ale to moja matka!
Twoja matka? Ja mam mieć taką teściową? O nie
Joanna nie miała już ochoty tego słuchać.
Mamusiu, pojedziesz ze mną na wieś?
Już wolę wieś niż ten dom z takim synem i tą
Siadaj, zaraz wszystko spakuję.
Nie zapomnij lekarstw i kuferka I torebki!
Złapała walizkę, upchnęła wszystko po kolei: kufer, torebkę, leki, dokumenty, bieliznę, ubrania.
Bierzcie wszystko. Niczego waszego nam nie trzeba posłała ostatnią złośliwość Albina prawda, mój misiczku?
Andrzej nie powiedział już ani słowa. Rozumiał, że matka mu tego nie wybaczy. Choć przecież to matka.
Po pół godzinie stały przy samochodzie. Maria Antonina siedziała już na tylnym siedzeniu, cicho ocierając łzy. Nawet nie spojrzała na syna, tylko wzdychała ciężko.
Jak trudno zaakceptować, że dało się wszystko dziecku, a ono i tak nas nie chce.
Co dalej z nami, córeczko?
Damy radę. Mam trochę oszczędności, wystarczy do czasu, aż znajdę pracę. Ty masz emeryturę. Jakoś przeżyjemy na chleb i masło starczy.
Pojechały do wsi, w której Joanna spędziła dzieciństwo. Dobrze, że była jeszcze godzina dzienna. W domu zimno, ale Joanna zaraz napaliła w piecu, przyniosła wody, nastawiła czajnik.
Jak sprawnie sobie radzisz. Jakbyś tu mieszkała zawsze.
Dziadek mnie nauczył. Dobrze, że mamy jedzenie, nie trzeba iść do sklepu i słuchać wiejskich plotek.
Z każdym kwadransem w domu robiło się cieplej.
Jutro wszystko wysprzątam.
Zapukał ktoś do drzwi.
Sąsiadka już przyjechała? Dawno cię nie było. Patrzę, że auto stoi. Co ty zimą tutaj? Problemy jakieś?
Dzień dobry, panie Stanisławie, wszystko w porządku, potem panu opowiem. Może herbaty z nami?
Właściwie chciałem was zaprosić. A ty nie sama? dopiero teraz zauważył drugą osobę.
To Maria Antonina. Pan Stanisław, sąsiad.
W razie czego proszę przyjść.
Dziękujemy, na razie nic nie trzeba.
Minął tydzień. W domu zrobiło się przytulnie.
Wiesz, Joanna, ja też jestem ze wsi. Wyszłam za męża do miasta, ale został mi tylko syn. Gdy miał 23 lata, zginął mój mąż, sprzedałam mieszkanie, żeby on miał dom. Obiecał, że zawsze będę u niego A wyszło jak wyszło.
Już nie płacz. Wiem, że to boli. Mi też jest źle. Może kiedyś pojawią się wnuki.
Po tej? Broń Boże. A pan Stanisław z kim mieszka?
Sam. Żona utonęła, gdy ratowała sąsiada. To było dawno. Dzieci nie mieli. Przyjaźnił się z moim dziadkiem, choć był od niego młodszy. Jest w pani wieku.
Mija miesiąc. Ani widu, ani słychu od Andrzeja. Nawet do matki nie dzwonił. W końcu na telefon Joanny przyszedł nieznany numer.
Joanna?
Tak.
Pani mąż nie żyje.
To chyba pomyłka.
Nie. Andrzej miał wypadek samochodowy pod wpływem alkoholu. Jechał z dziewczyną. Ona żyje, jemu się nie udało. Proszę przyjechać na rozpoznanie.
Boże, biedna Maria Antonina. Jak jej to powiedzieć? Co robić? Trzeba zawołać pana Stanisława, on na pewno pomoże.
Joasiu, co się stało, jesteś blada!
Mamusiu, usiądź. Andrzeja już nie ma.
O, Jezu… zapłakała Maria Antonina. To przeze mnie, zostawiłam go!
On ciebie wygnał, mamo.
Tak, ale przecież jestem matką… Kara go dogoniła…
Muszę jechać na identyfikację. Pan Stanisław z tobą zostanie.
Jadę z tobą.
Pojadę z wami powiedział sąsiad. Zabiorę was swoją skodą, nie ma dyskusji.
Pogrzeb się odbył. Joanna i Maria Antonina postanawiają odwiedzić dom Andrzeja powinien przypadkiem przejść na nie w spadku. Andrzej nie załatwił sprawy rozwodowej, wszystko utknęło w pół kroku miłość, imprezy, hulanki…
Pan Stanisław towarzyszył im wszędzie.
Pojadę z wami, wiadomo, kobiety. Pomogę, gdyby coś się działo.
Dom… Jak wszystko się tu zmieniło w ciągu miesiąca! Brudne gary stały nawet na podłodze, wszędzie porozrzucane ciuchy, nakładył się zapach piwa i zgniłych rzeczy.
To mój syn tak zrujnował dom? Kiedyś nie był taki
Czego tu szukacie? To mój dom, wynoście się! Wyszedł z pokoju ten sam cud z rzęsami i ustami. Zaraz za nią pojawił się prawie nagi, kudłaty facet.
Proszę pokazać dokumenty na dom! zagrzmiał pan Stanisław.
Jakie dokumenty? Mąż zginął, nawet mieliśmy wesele!
Przecież nie miał jeszcze rozwodu!
Ale wesele już było, więc dom mój!
Przestań opowiadać bzdury! Proszę się wynosić! Ktoś tu jeszcze jest?
Facet po cichu czmychnął. Pan Stanisław dopilnował, żeby dziewczyna nic nie zabrała ze sobą.
Trzeba sprawdzić dokumenty. Może Andrzej coś przepisał, różnie bywa. I zmienić zamki ta noga może mieć jeszcze klucze.
Na szczęście z papierami wszystko było w porządku. Zamki wymienili.
Wiele rzeczy trzeba było wyrzucić. Pan Stanisław wszędzie był z nimi.
Szkoda, że będziecie musiały tu wrócić. Tak się do was przywiązałem
Będziemy przyjeżdżać. A pan, panie Stasiu, niech też wpada!
Znów poczułem się jak młody. Maria Antonina bardzo przypomina mi moją świętej pamięci żonę.
Widziałam, jak pan na nią patrzy! I ona na pana też! Czyżby rodziło się tu jakieś uczucie?
Co tam, gadaj dalej zawstydził się mężczyzna.
Ależ tak!
Rok później Stanisław i Maria Antonina wzięli ślub. Dobrze im razem, a Joannę traktują jak własną córkę. A to jeszcze nie koniec rodziny pojawili się wnukowie!
Joanna została matką. Nigdy nie wyszła już za mąż, ale zaopiekowała się dwójką dzieci z domu dziecka bratem i siostrą. Nie mogła ich rozdzielić. Marzyła o jednym dziecku, została matką dwójki.
Rodzinę ludzi naprawdę bliskich można odnaleźć nie tylko po urodzeniu czy w dzieciństwie. Czasem wszystko układa się dzięki życiu, choć w sposób nieoczekiwany.
