Co to jest? głos teściowej rozlega się po całej kuchni. Trzyma w rękach popękaną porcelanową filiżankę z serwisu, który dostała od zmarłego męża. Czy ty ją rozbiłaś?
Anna zastyga, nie wiedząc co odpowiedzieć. Oczywiście to nie była ona. Najprawdopodobniej mała Zosia, pięcioletnia wnuczka teściowej, bawiła się rano w kuchni. Ale prawda mogłaby wywołać gniew babci wobec dziecka.
Nie wiem, Antonino Pawłowno, szepcze Anna. Może przypadkiem uderzyłam, kiedy myłam naczynia.
Teściowa zaciska usta, w jej oczach pojawia się blask triumfu.
Oczywiście! Znowu to samo. Dwadzieścia lat mieszkacie w moim domu, a ja nie dostaję ani grosza szacunku. Wiesz, ile ten serwis dla mnie znaczył!
Mogę go sklecić, proponuje Anna. Będzie prawie niewidoczny.
Nie dotykaj! Zrobisz jeszcze gorzej.
Do kuchni wchodzi Wiktor, mąż Anny. Zmęczony, opiera czoło ręką zapewne znów boli go głowa po zmianie. Wiktor jest szefem ochrony w centrum handlowym, a ciągły hałas wywołuje u niego migreny.
Co się stało? pyta, spoglądając na teściową i żonę.
Twoja kochana żona właśnie rozbiła mój serwis, Antonina ostrożnie owijając popękaną filiżankę ręcznikiem. Ten sam, co tata podarował.
Anna liczy na to, że mąż jej zażyczy lub przynajmniej powie, że to tylko filiżanka. Wiktor wzdycha:
Anno, ile można? Ile razy matka prosiła, żebyś była ostrożniejsza z jej rzeczami?
Ale ja nawet nie zaczyna Anna, ale przerywa. Kłótnia i tak nie ma sensu.
Wiktor sięga po butelkę kefiru w lodówce i rusza do pokoju. Anna zostaje sama z teściową, która demonstracyjnie ociera łzę.
A po co mi to wszystko? jęczy Antonina Pawłowna. Całe życie poświęciłam rodzinie. Dom utrzymywałam, syn wychowywałam. A teraz to
Anna milcząco wyciera ręce w ręczniku. Chciałaby płakać, ale wie, że łzy tylko uszczęśliwią teściową. Po dwudziestu latach pod jednym dachem nauczyła się tłumić emocje. Tu, w domu Antoniny, jej łzy nikogo nie ruszają.
Idę rozwiesić pranie, mówi Anna i spieszy na podwórze.
Wieczorem, gdy córka Jadwiga wraca z uczelni, Anna siedzi na werandzie i przegląda fasolkę. Jadwiga rzuca torbę na ławkę i siada obok.
Mamo, czemu jesteś taka ponura?
Wszystko w porządku, po prostu zmęczona odpowiada Anna, próbując się uśmiechnąć.
Jadwiga jest bystrą dziewczyną. W osiemnastu latach już rozumie skomplikowane relacje w rodzinie.
Znowu babcia? pyta prosto.
Anna milczy, a to wystarczy.
Mamo, ile można to znosić? Dlaczego nigdy nie stoisz w swoim miejscu? Wiesz, że Zosia bawiła się tym serwisem. Widziałam to rano.
Cisza, Anna przerażona odwraca się. Nie wywołujmy konfliktu. Zosia jest mała, nie potrzebuje babciowych uwag.
A ty, co powinnaś słuchać? córka zrzuca długie rude włosy z czoła. Czasem mam wrażenie, że jesteś tu obca, jak służąca.
Anna drży. Dziecko wypowiedziało to, o czym myślała od lat: obca, nie własna, mimo dwudziestu lat małżeństwa.
Nie mów bzdur, mówi surowo. Jesteśmy rodziną. Po prostu mieszkamy w domu Antoniny. To starsza osoba, potrzebuje uwagi i opieki.
A ty nie potrzebujesz? Jadwiga wstaje. Idę się przebrać.
Gdy córka odchodzi, Anna odkłada fasolkę i patrzy na swoje dłonie, popękane od codziennych prac domowych. Kiedyś była pielęgniarką w szpitalu rejonowym i marzyła o studiach medycznych. Potem poznała Wiktora, zakochała się, zaszła w ciążę Po porodzie teściowa nalegała, by nieść domowe obowiązki zamiast zmian w szpitalu. Syn ma dobrą pracę, po co ci ta szpitalna kariera? Dom pełen obowiązków, a dziecko potrzebuje czujnego oka mawiała. Wiktor się zgadzał. Gdy urodził się mały Alek, pytanie o pracę samo zniknęło.
Pod wieczorem panuje cisza. Jedynie Zosia, wnuczka Antoniny i córka młodszego syna Władka, Irka, gadają nieprzerwanie. Władek z żoną Irą mieszka osobno, ale Zosię często zostawiają u babci.
Dziś Irka kupiła nową sukienkę, chwali się dziewczynka. Różową, z koronką! Czuję się jak księżniczka!
Oczywiście, kochana, uśmiecha się teściowa. Jesteś naszą najpiękniejszą księżniczką.
Babciu, dlaczego ciocia Anna nigdy nie nosi pięknych sukienek? Zawsze w tym samym stroju chodzi.
Anna zastyga ze łyżką w ustach. W gardle czai się guzek.
Zosia, przerywa teściowa. To nieprzyzwoite mówić tak.
W głosie nie było prawdziwej dezaprobaty, raczej zadowolenie.
U cioci Anny po prostu inne troski, mówi Antonina. Nie ma czasu na ubr
