Ojciec Sary postanowił wychować córkę jak chłopca, bo spodziewał się syna, lecz na świecie pojawiła się dziewczynka. Sama Sara długo nie była pewna, czy czuje się chłopcem, czy dziewczyną – aż do dnia, w którym wszystko się zmieniło!

Ojciec Zofii postanowił wychować swoją córkę jak chłopca w dniu, w którym się urodziła spodziewał się syna, ale los sprawił, że pojawiła się ona. Dorastając otoczona chłopakami, Zofia czuła się jednym z nich, a jej rodzice często żartowali z jej wybitnie kobiecego imienia. Najchętniej ubierała luźne dżinsy i obszerne koszulki, a długie włosy zawsze związywała w prosty kucyk. Gdyby ktoś nie dostrzegł jej końskiego ogona, patrząc tylko na zakurzoną postać powracającą z podwórka, uznałby ją za chłopaka.

Mimo nietypowego wychowania, podczas studiów Zofia zaczęła się zmieniać stała się kobietą pewną siebie, dojrzałą, ze smakiem. Pewnego wieczoru dostała zaproszenie na urodzinową imprezę swojej koleżanki z roku. Mama Zofii długo wahała się, czy pozwolić jej wyjść tak późno z domu, lecz ostatecznie uległa, pod warunkiem że córka regularnie będzie do niej dzwonić w trakcie nocy.

Zofia postanowiła tym razem przyjść na przyjęcie jak należy. Założyła krótką czerwoną sukienkę i delikatne szpilki, wyglądając olśniewająco kobieco. Gdy ojciec zobaczył ją idącą przez korytarz, nie potrafił powstrzymać łez bo zawsze widział w niej silnego, twardego chłopaka, a nie taką kruchą, uroczą pannę.

Wracając do domu z imprezy, Zofia natknęła się na trzech pijanych mężczyzn, którzy zaczęli ją zaczepiać. Zanim zdołali jej zrobić krzywdę, pojawił się nieoczekiwany wybawca wysoki chłopak trzymający w rękach coś, co do złudzenia przypominało kij do baseballu. Mężczyźni natychmiast uciekli, a Zofię ogarnęła fala ulgi i wdzięczności wobec swojego ratownika, Jakuba.

Zofia i Jakub szybko się zaprzyjaźnili, a wkrótce potem zaczęli być razem. Po kilku latach pobrali się ona została nauczycielką wychowania fizycznego, on zaś zdobył poważaną posadę w energetyce w Warszawie. Związek Zofii i Jakuba budowany był na wzajemnym zrozumieniu i szacunku. Doczekali się córeczki. Mimo że Jakub trzymał się tradycyjnych wyobrażeń o kobiecości, dbał, by ich córka rosła na odważną i pewną siebie kobietę, a on sam zawsze był jej podporą i opiekunem. Zofia cieszyła się, mogąc wspólnie tworzyć taką rodzinę, a jej ojciec patrząc na Jakuba wreszcie odnalazł syna, którego kiedyś tak bardzo pragnął.