Ojciec opuścił rodzinę dla innej kobiety, gdy jego córka miała zaledwie cztery lata.
Odszedł z domu zaraz po Nowym Roku. W progu powiedział do Anielki tylko przepraszam i zatrzasnął drzwi. Matka przyjęła to ze spokojem, jakby była to nieunikniona konieczność. W jej rodzinie żadna kobieta nie zaznała trwałego związku. Lecz kilka tygodni później, pewnej nocy, zażyła wszystkie tabletki diazepamu i paracetamolu, jakie znalazła w domu, i zasnęła na zawsze.
Rankiem Anielka długo próbowała obudzić matkę, krzycząc i szarpiąc ją. W końcu zjadła prowizoryczne śniadanie z resztek znalezionych w lodówce i wróciła, by znów próbować. Zmęczona, zasnęła wtulona w jej zimne ramiona.
Dni stycznia mkną szybko gdy dziewczynka otworzyła oczy, zmierzch już zapadał. Obudził ją chłód; ściągnęła kołdrę bliżej, przytuliła się mocniej, lecz to tylko spotęgowało lodowate uczucie. Wtedy zrozumiała ten przejmujący mróz wydzielał się od matki. Gorące łzy popłynęły po jej twarzy.
W drzwiach rozległ się szelest. Anielka pomknęła jak wicher to była Elżbieta, młodsza siostra matki.
Anielko, jesteś w domu? Gdzie mama? Dzwoniłam cały dzień, czemu nie odbiera? Strasznie się martwiłam!
Dziewczynka uczepiła się płaszcza Elżbiety i ciągnęła ją rozpaczliwie. Wskazywała palcem w stronę sypialni, jej usta otwierały się w niemym krzyku, twarz wykrzywiała ból, lecz żaden dźwięk nie wydobywał się z gardła.
Elżbieta nie mogła mieć dzieci, więc mąż zostawił ją po pięciu latach małżeństwa. Z całego serca pokochała siostrzenicę jak własną córkę. Gdy stało się nieszczęście, od razu zajęła się formalnościami, by zostać opiekunką Anielki. Otoczyła ją troską, ale przez trzy lata żadna terapia nie przywróciła dziewczynce głosu.
Tej zimy mróz nadszedł wraz z wigilią św. Andrzeja, przynosząc prawdziwy, skrzypiący śnieg. Anielka z przyjaciółkami cały dzień zjeżdżały na sankach w Parku Łazienkowskim, ulepiły całą rodzinę bałwanów, tarzały się w zaspach i robiły aniołki.
Czas do domu. Ubrania masz jak lodowe pancerze, a rękawiczki to już bryły lodu. Chodź, wstąpimy po mleko i makaron nagliła Elżbieta.
Ludzie wchodzili i wychodzili, drzwi sklepu otwierały się i zamykały, a przy wejściu, niczym strażnik, siedział rudy kot. Miał minę mędrca, przymrużone oc
