Po tym, jak ojciec opuścił rodzinę, Jagoda rozwinęła w sobie głęboką niechęć do niego. Choć obiecywał jej, że będą często rozmawiać, ona pragnęła pozostać poza jego światem. Jednak babcia, z uporem godnym starych legend, przekonywała ją, by zadzwoniła do ojca. To przecież wciąż twój ojciec, czy tego chcesz, czy nie powtarzała babcia, choć sama mama Jagody nie wymieniała z byłym mężem ani słowa, jakby był to temat zakazany. Dla świętego spokoju, by nie zasmucać mamy, Jagoda czasem zgadzała się na spotkanie z ojcem, ale wszystko wydawało się dziwne, jak w śnie, gdy rzeczywistość wydaje się tylko cieniem.
Pewnego dnia, podczas lekcji w szkole w Krakowie, została niespodziewanie wywołana z klasy przez ojca, którego ledwo poznała. Nauczycielka spojrzała na nią z wyrzutem, ale nie mogła nic zrobić, gdy Jagoda odchodziła korytarzem, jakby szła przez mgłę. W domu ojca, gdzie dźwięk herbaty w czajniku mieszał się z szeptami, Jagoda przypadkiem podsłuchała rozmowę koleżanek o rzekomej młodszej siostrze. Myśl błądziła po jej głowie, aż spotkała nową żonę ojca i dziewczynkę z jasnymi warkoczami. Macocha była uprzejma, pytała o oceny i zadania domowe, lecz ojciec wydawał się coraz bardziej oddalony, zatopiony w monitorze komputera, jakby żył w innym, cyfrowym świecie. Rozmowy były rzadkie, spojrzenia odległe.
Z czasem ojciec coraz częściej zabierał Jagodę ze sobą, zlecał jej opiekę nad siostrą przyrodnią. Nie podobało jej się to nie mogła uwierzyć, że ma się z nią zżyć. Jednak, by nie psuć pozorów normalności, na które liczyła mama i babcia, Jagoda godziła się na rolę opiekunki, chowając niechęć w sercu. Gdy ojciec poprosił, by została u niego na noc, odparła, że ma dużo lekcji. Ojciec nie wykazywał zrozumienia, zaoferował nawet, by została z siostrą, podczas gdy on i żona wyjdą do miasta jakby Jagoda była tylko dodatkiem do nowej rodziny.
Czuła się wykorzystana, jak aktorka obsadzona w niechcianej roli. Gorycz narosła tak bardzo, że postanowiła więcej nie wracać do mieszkania ojca. Gdy zadzwonił, dopytując, gdzie jest i przypominając o obowiązku wobec siostry, chłodno odmówiła. Nie chciała już być darmową opiekunką, podczas gdy ojciec rozmawiał z nią niemal wyłącznie wtedy, gdy potrzebował pomocy z młodszą córką, jakby była mu tylko tym parą rąk więcej.
Ojciec próbował potem nawiązać kontakt, tak samo jak jego nowa żona, ale wszystko było jak przez szybę bezdźwięczne, nierealne. W końcu Jagoda w dziwnym, nocnym śnie postanowiła zapytać go wprost: dlaczego tak ją traktuje? Usłyszała szczere wyznanie ktoś musiał pomagać przy młodszej dziewczynce, ot i tyle. Nawet nie udawał, że tęsknił za córką.
I tak, jak we śnie, w którym nie można uciec ani znaleźć wyjścia, napięta relacja Jagody z ojcem pozostała niezaleczona. Słowa ojca rozmyły się w powietrzu, zostawiając w niej smutek, poczucie bycia niedocenioną i wykorzystaną. Wszystko wokół dziwnie wirowało, jakby czas stanął w miejscu, a drzwi do pojednania na zawsze zapadły się w ciemność.
