Ojciec odszedł, gdy odkrył romans matki z kolegą z pracy. W domu wybuchł straszliwy skandal.
Czego chcesz? Zawsze jestem sama! Ty nieustannie w pracy, dzień i noc. Jestem kobietą, potrzebuję uwagi! krzyczała matka.
A co powiesz, jeśli tego twojego “troskliwego” Romana wsadzę za kraty? Podrzucę mu coś i zamknę, co? ojciec pytał z lodowatą wściekłością. Był oficerem policji.
Nie odważysz się! Zniszczyłeś wszystko!
Matka osunęła się na kanapę, zalewając się łzami. Ojciec spakował swoje skromne rzeczy i skierował się ku drzwiom. Ja stałem na granicy przedpokoju i jadalni, gotowy rzucić się na podłogę, by go zatrzymać. Co za głupota! Zawsze byliśmy zgraną, szczęśliwą rodziną. Rodzice nigdy się nie kłócili, śmiali się z tych samych żartów. Tak, tata spędzał długie godziny w pracy, wracał wyczerpany, marząc tylko o śnie. Ale chwile, gdy byliśmy razem, pokazywały, że wszystko jest w porządku. Jak mogło jej przyjść do głowy, by to zniszczyć? I czy ojciec kiedykolwiek wybaczy?
Henryku, nie odchodź szlochała matka, odsłaniając twarz. Wybacz mi! Witek, czego stoisz i podsłuchujesz?
Ale nie ruszyłem się. Zablokowałem mu drogę. Dwunastoletni, wierzyłem, że powstrzymam koniec naszej rodziny.
Wicu, zejdź mi z drogi rzekł ojciec surowym tonem. Taki głos miał tylko w pracy. Nigdy w domu.
Nie odchodź! wyszeptałem.
Puść mnie!
Tym samym zimnym głosem.
Tato a ja?
Odtrącił mnie jak przedmiot i wyszedł. Wydawało mi się, że spieszył się, by nie zrobić czegoś szalonego. Nie tylko, by nie uderzyć matki miał przy sobie służbowy pistolet. Jego oczy pałały taką wściekłością, że teraz rozumiem, iż dobrze zrobił, odchodząc. Tamtego dnia stał się dla mnie człowiekiem, który odtrącił mnie jak krzesło. A matka tą, która stworzyła ten koszmar.
Roman okazał się, oczywiście, łajdakiem i porzucił matkę zaraz po odejściu ojca. Została sama, w strasznej sytuacji. Mąż odszedł, kochanek uciekł, syn obwinia ją za rozpad rodziny. A ja
Zacząłem włóczyć się nocą, wpadłem w złe towarzystwo. Najpierw kradłem drobiazgi, potem stałem się coraz śmielszy. Złapano nas, gdy okradaliśmy dziecko nie całkowicie. Miał ochroniarza, i schwytano mnie oraz Darka. Tata, już wtedy szef wydziału kryminalnego, przyjechał na komisariat. Nasze nazwisko Kowalik było rzadkie, a patronimik brzmiał nie Pietrowicz, lecz Henrykiewicz. Ktoś znał ojca, więc go wezwano.
Wyjdź rzucił sucho.
Spadaj! syknąłem przez zęby.
Wyciągnął mnie z celi.
A Darek? wrzeszczałem, wyrywając się.
Wepchnął mnie do pokoju przesłuchań i uderzył dwa razy mocno. Z twarzą zalana krwią i łzami, nienawidziłem go coraz bardziej.
Ile masz lat?
Co? nie zrozumiałem.
Piętnaście?
To absurd.
Gratulacje! Nie wiesz, ile lat ma twój własny syn!
Bo nie jesteś mój! wrzasnął. Wziąłem Grażynę w ciąży. Myślałem, że będzie dobrą żoną. Ale pozostała użył brzydkiego słowa.
Więc kto jest moim ojcem? zapytałem oszołomiony.
Podarł mi chusteczkę i dał wodę. Henryk usiadł naprzeciwko i powiedział:
Przepraszam, że cię uderzyłem. Zawiodłeś mnie. Myślisz, że nie mam swoich problemów?
To sobie je rozwiąż burknąłem.
Wicu na papierze jesteś moim synem. Płacę alimenty rzetelnie. Ale jeśli tak dalej pójdzie wyrzeknę się ciebie. Areszt? Co mnie to obchodzi?
A teraz?
Co teraz?
Zamkną mnie?
Pokręcił głową.
A Darek?
Słuchaj, Darek ma swojego ojca. Oni mają pieniądze, dadzą radę. Ty pomyśl o sobie. Nie rozumiem, ciągnie cię do więzienia? To piekło! Zwłaszcza dla nieletnich piekło do potęgi.
Nie chciałem do więzienia. Ale moje życie było pełne bólu, patrząc na matkę. Więc bawiłem się, jak mogłem. Powiedziałem to Henrykowi.
NikW końcu, po latach wysiłków, udało mi się odbudować więź z ojcem, a łzy matki dawno już wyschły, choć ślad tamtych dni pozostał w nas na zawsze.
