Oj, dziewczyno, na próżno go witasz, nie ożeni się z tobą Wari dopiero co skończyła szesnaście lat, gdy straciła mamę. Ojciec wyjechał do miasta na zarobek siedem lat temu i słuch o nim zaginął, żadnych wieści ani pieniędzy. Niemal całe wiejskie społeczność pomagała w pogrzebie, każdy na swój sposób. Ciotka Maria, matka chrzestna Wari, często ją odwiedzała, doradzała, co i jak robić. Po ukończeniu podstawówki Waria dostała pracę na poczcie w sąsiedniej wsi. Waria – dziewczyna silna, o której mówi się: “krew z mlekiem”. Twarz okrągła, rumiana, nos jak ziemniak, za to oczy szare, błyszczące, a gruby jasnoblond warkocz aż do pasa. Najprzystojniejszym chłopakiem we wsi był Nikodem. Dwa lata temu wrócił z wojska i nie miał się od dziewczyn opędzić. Nawet dziewczyny z miasta, które przyjeżdżały na wakacje, zwracały na niego uwagę. Nikodemowi zamiast kierowcą zostać na wsi, to lepiej w filmach grać – tak go dziewczyny oceniały. Ale nie spieszył się z wyborem narzeczonej. Ciotka Maria zagadnęła go, żeby pomógł Wari naprawić płot – bez męskiej ręki ciężko na wsi. Z ogrodem Waria dawała radę, ale domowe roboty były ponad jej siły. Nikodem, bez zbędnej gadki, zgodził się. Przyszedł, obejrzał, zaczął dowodzić: to przynieś, tam podaj, to zrób. Waria spełniała jego polecenia, policzki jej płonęły coraz mocniej, a warkocz latał za plecami. Gdy zmęczył się, karmiła go gęstym barszczem i mocną herbatą, a sama patrzyła, jak chrupie czarny chleb mocnymi zębami. Trzy dni Nikodem stawiał płot, a czwartego dnia po prostu wpadł z wizytą. Zjadł kolację, rozmowa się przeciągnęła i został na noc. Od wtedy zaczął tak bywać częściej, wychodził przed świtem, żeby nikt nie widział. Ale na wsi i tak nic nie ukryjesz. – Oj, dziewczyno, na próżno go witasz, nie ożeni się. A jak się ożeni, to się tylko namęczysz. Przyjadą latem miejskie piękności – co wtedy zrobisz? Ugotujesz się z zazdrości. Nie takiego ci chłopaka trzeba – mówiła Wari ciotka Maria. Ale czy zakochana młodość słucha mądrych rad starszych? Potem Waria zrozumiała, że jest przy nadziei. Najpierw myślała, że się przeziębiła, że się zatruła. Osłabiona i niedobrze jej było. A potem przyszło gorzkie uświadomienie – nosi w sobie dziecko Nikodema. Pojawiła się pokusa, by się go pozbyć – przecież jeszcze za wcześnie na dziecko. Ale później uznała, że jednak będzie lepiej – nie będzie już sama. Mama ją wychowała, to i ona sobie poradzi. Ojciec też jej specjalnie nigdy nie pomógł, wiecznie zły. Ludzie pogadają, ale i tak zapomną. Na wiosnę, gdy zdjęła kożuch, wszyscy zobaczyli ciążowy brzuch. Kręcili głowami – niedola spotkała dziewczynę. Nikodem oczywiście przyszedł dowiedzieć się, co zamierza zrobić. – A co innego? Urodzę. Nie martw się, sama wychowam dziecko. Żyj jak dotąd – odpowiedziała i krzątała się przy piecu, a na jej policzkach i oczach tańczyły czerwone iskry ognia. Nikodem się zadumał i wyszedł. Sama zdecydowała. Jak z gęsi woda. Nadeszło lato, przyjechały miejskie dziewczyny. Nikodem stracił dla Wari zainteresowanie. A ona powoli doglądała ogródka, ciotka Maria pomagała pielić grządki, bo z brzuchatym ciężko się schylać, z krwianki wody taszczyła po pół wiadra. Brzuch wielki – babki wróżyły jej mocnego syna. – Co Bóg da – żartowała Waria. W połowie września obudził ją nagły ból, jakby brzuch miała rozerwany. Pobiegła do ciotki Marii, ta od razu zrozumiała, co się dzieje. – Już? Siedź, zaraz wracam – wybiegła. Pobiegła do Nikodema. Jego ciężarówka stała przed domem. Letnicy już wyjechali, a on dzień wcześniej się upił. Maria go obudziła. Nikodem rozkojarzony nie rozumiał, co się dzieje, gdzie jechać. Kiedy dotarło, krzyknął: – Do szpitala dziesięć kilometrów! Zanim wrócimy z lekarzem, Waria już urodzi. Od razu ją zabiorę! Szykuj ją. – Ciężarówką? Roztrzęsiesz ją całą, jeszcze po drodze dziecko będziesz łapać – załamała ręce Maria. – Więc jedź z nami, tak na wszelki wypadek – uciął. Dwa kilometry po wyboistej drodze jechał ostrożnie. Kanawa za kanawą. Maria siedziała w skrzyni na worku. Gdy dotarli do asfaltu, ruszyli szybciej. Waria wiła się na siedzeniu, zaciskała usta, brzuch obejmowała rękami. Nikodem momentalnie wytrzeźwiał. Spojrzał na dziewczynę, a sam żuł policzek i kurczowo ściskał kierownicę – myślał o swoim. Zdążyli. Zostawili Warię w szpitalu i ruszyli z powrotem. Maria przez całą drogę beształa Nikodema: – Po co życie dziewczynie zrujnowałeś?! Sierota, sama dziecko, a ty jej dołożyłeś trosk. Jak ona da sobie radę? Jeszcze nie dojechali do wsi, a Waria już została mamą zdrowego, silnego chłopca. Następnego ranka przynieśli jej go do karmienia. Nie wie, jak wziąć go na ręce, jak przyłożyć do piersi. Patrzy na pomarszczoną, czerwoną twarzyczkę syna przestraszonymi oczami. Znów zaciska usta, robi, co każą. A jej serce z radości drży, ogląda, dmucha mu na czoło z cienkimi włoskami, cieszy się – niezdarna, ale szczęśliwa. – Przyjadą po ciebie? – zapytał srogi, starszy lekarz przed wypisem. Waria wzruszyła ramionami i głową pokręciła: – raczej nie. Lekarz westchnął i poszedł. Położna owinęła synka w szpitalny koc, aby tylko do domu go dowieźć, kazała oddać potem koc. – Fedor zawiezie was szpitalnym busem, nie będziecie jechać z niemowlęciem zwykłym autobusem – rzekła surowo, oceniająco. Waria podziękowała. Szedła korytarzem z głową spuszczoną, cała czerwona ze wstydu. Waria jedzie w aucie, przytula synka do piersi, martwi się, jak teraz będą żyć. Zasiłki niewielkie, kot by zapłakał. Żal jej siebie i niewinnego syna. Spojrzała na pomarszczone, śpiące oblicze malca i serce zalała fala miękkości, odsunęła ciężkie myśli. Nagle auto się zatrzymało. Waria spojrzała niepewnie na Fedora, niezbyt wysokiego mężczyznę około pięćdziesiątki. – Co się stało? – Dwa dni lały deszcze. Zobacz, jakie kałuże, nie przejedziesz, nie ominiesz. Utknę. Tylko ciężarówką albo traktorem można się przebić. – Przepraszam. Niedaleko, ze dwa kilometry zostało. Dasz radę przejść? – wskazał drogę, gdzie kałuża rozlała się jak bezkresne jezioro. Dziecko śpi na rękach. Siedząc już się zmęczyła trzymać go. Prawdziwy siłacz. Ale jak iść taką drogą? Waria ostrożnie wysiadła, przejęła lepiej synka i ruszyła skrajem wielkiej kałuży. Nogi ugrzęzły w błocie po kostki, ledwie nie upadła. Stare rozchodzone trzewiki chlupotały. Lepiej by w kaloszach jechała do szpitala. Jeden trzewik ugrzązł w błocie. Waria chwilę myślała co zrobić. Nie dało się go wyciągnąć z dzieckiem na rękach. Poszła dalej w jednym bucie. Gdy doszła do wsi, było już szaro, nogi nie czuła od zimna. Nie miała sił się dziwić, że w oknach światło. Weszła po gładkich, suchych schodach. Nogi zmarznięte, sama spocona z wysiłku. Otworzyła drzwi i zamarła. Pod ścianą stało łóżeczko dziecięce, wózek, a w nim śliczne ubranka dla malca. Przy stole Nikodem oparty na rękach spał. Może usłyszał jej kroki, może przeczucie, bo podniósł głowę. Waria rozwichrzona, czerwona, z dzieckiem na rękach ledwo stała w drzwiach. Sukienka cała przemoczona, nogi po kolana w błocie. Gdy zobaczył, że bez jednego trzewika, rzucił się do niej, odebrał dziecko, położył do łóżeczka. Sam do pieca, wyjął garnek z gorącą wodą. Posadził ją, pomógł rozebrać się, umyć nogi. Gdy się przebierała za piecem, na stole już była ugotowana ziemniaczka i dzban mleka. Wtedy dziecko zapłakało. Waria podbiegła, wzięła na ręce, usiadła do stołu i bez wstydu zaczęła karmić. – Jak go nazwałaś? – zapytał chropowatym głosem Nikodem. – Sergiusz. Nie masz nic przeciwko? – podniosła na niego swe jasne oczy. W nich tyle tęsknoty i miłości, że Nikodema aż ścisnęło serce. – Piękne imię. Jutro pójdziemy, zarejestrujemy synka i od razu się pobierzemy. – Nie musisz… – zaczęła Waria, patrząc jak malec ssie. – Ojciec musi być przy moim synu. Już się wyszalałem. Może nie będę idealnym mężem, ale syna nie zostawię. Waria skinęła głową, nie podnosząc wzroku. Po dwóch latach pojawiła się u nich córeczka, nazwana na cześć mamy Wari – Nadzieja. Nie ważne, jakie błędy popełnisz na początku życia – najważniejsze, że zawsze można je naprawić… Tak oto potoczyła się ta życiowa historia. Napiszcie w komentarzu, co myślicie na ten temat? Dajcie lajka!

14 marca

Wciąż brzmi mi w uszach głos ciotki Marii: Oj, dziewczyno, na próżno go witasz, nie ożeni się. I chyba miała rację, choć wtedy nie chciałam jej słuchać.

Gdy zmarła moja mama, miałam zaledwie szesnaście lat. Tata wyjechał do Warszawy za pracą siedem lat temu i przepadł bez wieści, nikomu nic nie mówił, żadne pieniądze nie przyszły. Zostałam zupełnie sama w naszym domu na końcu wsi pod Radomiem.

Na pogrzebie całe sąsiedztwo pomagało, jak mogło. Ciotka Maria moja chrzestna i jednocześnie najbliższa osoba po mamie często do mnie zaglądała, przypominała, co trzeba zrobić, jak prowadzić dom. Po ukończeniu szkoły pośredniej załatwiono mi pracę na poczcie w sąsiedniej miejscowości.

Nigdy nie uważałam się za piękność, ale wiele osób mówiło, że jestem krwią i mlekiem, jak to się u nas mówi okrągła twarz, rumiana, nos jak ziemniaczek, ale za to szare, błyszczące oczy. Gruby, jasny warkocz do pasa był moją dumą.

Najprzystojniejszy chłopak we wsi to był niewątpliwie Mikołaj. Dwa lata temu wrócił z wojska, od razu stał się oczkiem w głowie wszystkich dziewczyn. Nawet te z miasta, co przyjeżdżały latem na działki, rzucały na niego dłuższe spojrzenia.

Nikt nie kazałby mu pracować jako kierowca autobusu na wsi on bardziej pasowałby do polskich filmów, u boku aktorek. Lubił się bawić, nie spieszył się z wyborem żony.

Kiedy zaczął się walić płot, ciotka Maria namówiła Mikołaja, żeby przyszedł pomóc. Bez męskiej ręki na wsi ciężko żyć. Z ogrodem radziłam sobie świetnie, ale z domem już gorzej.

Nie trzeba było go długo prosić. Przyszedł, popatrzył krytycznie, zaczął wydawać polecenia: Przynieś młotek, podaj gwoździe, pobiegnij po deski. Bez sprzeciwu wykonywałam, co mówił.

Policzki czerwieniły mi się coraz bardziej, warkocz śmigał za plecami jak chorągiewka. Kiedy zmęczył się, karmiłam go gorącym barszczem i mocną herbatą. A sama obserwowałam, jak kęs czarnego chleba przegryza białymi zębami.

Trzy dni Mikołaj pracował przy płocie, a czwartego, bez okazji, przyszedł w gości. Nakarmiłam go kolacją, zagadaliśmy się, został na noc. Potem robił to coraz częściej, wychodził wcześnie rano, żeby nikt nie widział. Ale wieś wszystko widzi.

Oj, Marysiu, głupio robisz, nie ożeni się. A jak się ożeni, to się namęczysz. Jak tylko lato przyjdzie, zjadą auta z miejskimi pannami, przecież go nie utrzymasz przy sobie. Spalisz się z zazdrości. Ty potrzebujesz spokojniejszego chłopaka! przestrzegała mnie ciotka Maria.

Ale czy zakochana dziewczyna słucha rozsądnych rad starszych?

Kiedy odkryłam, że jestem w ciąży, z początku myślałam, że się przeziębiłam lub zatrulam. Zmęczenie, mdłości. Potem spadło to na mnie jak grom z jasnego nieba będę matką dziecka Mikołaja.

Przez chwilę nawet chciałam się tego pozbyć było za wcześnie na dziecko. Ale zaraz przyszła myśl, że nie będę już sama.

Mama dała mi radę, sama wychowywała mnie. Ojciec, prawdę mówiąc, nie był zbyt wielką pomocą, ciągle gdzieś znikał. Ludzie pogadają, a potem zostawią w spokoju.

Gdy na wiosnę zdjęłam kożuch, cała wieś już wiedziała, że brzuch mi wystaje. Kobiety kręciły głowami, szeptały, że bieda ze mną będzie. Mikołaj, oczywiście, musiał zapytać, co zamierzam.

A co mam zrobić? Urodzę. Nie przejmuj się, sama wychowam dziecko. Żyj, jak dotąd. Powiedziałam to, gotując przy piecu. Tylko cienie ognia tańczyły na mojej twarzy.

Zachwycał się, ale odszedł. Sama wszystko postanowiłam. Jak woda po gęsi. Przyszło lato, wróciły miejskie dziewczyny, dla Mikołaja już nie istniałam.

Ja powoli pracowałam w ogródku, pomagała mi ciotka Maria. Z dużym brzuchem trudno się schylać. Wodę z studni targałam po pół wiadra, kobiety mówiły, że urodzę silnego chłopca.

Jak Bóg da! żartowałam.

W połowie września obudził mnie rano nagły ból, jakby mi ktoś brzuch przeciął. Już miało przejść, ale potem znów wróciło. Pobiegłam do ciotki Marii. Zrozumiała natychmiast, co się dzieje.

Już czas? Siedź, zaraz wracam. Wyskoczyła z domu.

Pobiegła po Mikołaja. Jego stara ciężarówka stała przed domem, już wszyscy działkowicze wrócili z miasta, a on jak na złość dzień wcześniej upił się solidnie.

Ciotka Maria musiała go obudzić. Mikołaj w pierwszym momencie nie rozumiał, gdzie, po co. Kiedy się zorientował, krzyknął: Toż to dziesięć kilometrów do szpitala! Zanim po lekarza, zanim wrócimy, ona już urodzi. Od razu wieziemy! Szykuj ją.

Ale jak ciężarówką? Całą ją wytrzęsiesz, jeszcze po drodze dziecko złapiesz! krzyczała kobieta.

To pojedź z nami, na wszelki wypadek! odciął.

Przez dwa kilometry jechał wolno, omijając dziury, ale co jedną ominął, to wpadł w kolejną. Ciotka Maria siedziała z tyłu na worku ze zbożem. Jak dojechaliśmy do asfaltu, ruszył szybciej.

Cierpiałam, zgrzytając zębami w kabinie, mocno przyciskałam brzuch do siebie, żeby nie jęczeć. Mikołaj od razu się otrzeźwił.

Spoglądał na mnie jednym okiem, a drugą ręką zaciskał kierownicę tak, że kostki palców wybielały. Tak bardzo nie wiedział, co czuć.

Zdążyliśmy. Położyli mnie w szpitalu, a oni wrócili. Całą drogę ciotka Maria narzekała na Mikołaja: Czemuś jej zepsuł życie?! Sama, bez rodziców, jeszcze dziecko, a ty dodajesz kłopotów. Jak ona sobie poradzi z dzieckiem?

Samochód nie zdążył dojechać do wsi, a ja już przywitałam na świecie zdrowego, silnego chłopca. Następnego dnia przynieśli mi go do karmienia. Bałam się, nie wiedziałam, jak wziąć na ręce, jak przystawić do piersi.

Patrzyłam przerażona na czerwone, pomarszczone oblicze synka. Zacisnęłam zęby i robiłam, co mi kazano.

A w sercu ogromna radość. Przyglądałam mu się, dmuchałam w czoło, gdzie sterczały pierwsze włosy. Byłam szczęśliwa w tym moim niezgrabnym macierzyństwie.

Przyjedzie ktoś po ciebie? zapytał surowy lekarz przed wypisem.

Wzruszyłam ramionami, pokręciłam głową: Raczej nie.

Westchnął i odszedł. Pielęgniarka zawinęła synka w szpitalny koc, żeby tylko dowieźć do domu. Kazała mi ten koc zwrócić później.

Fedor cię zawiezie karetką do wsi. Nie będziesz się przecież tłuc autobusem z noworodkiem! powiedziała z lekkim wyrzutem.

Podziękowałam jej. Szłam przez korytarz szpitala cała czerwona ze wstydu, ze spuszczoną głową.

W drodze do domu tuliłam do siebie synka bałam się, jak sobie poradzimy. Zasiłek macierzyński śmiesznie mały, ledwie na chleb. Żal mi było siebie i tego bezbronnego malucha.

Popatrzyłam na jego pomarszczoną, śpiącą twarzyczkę i serce zalała czułość, odpędziłam złe myśli.

Nagle samochód stanął. Spojrzałam lękliwie na Fedora, niewysokiego mężczyznę koło pięćdziesiątki.

Co się stało?

Dwa dni padało, patrz, jakie kałuże, nie przejadę. Tylko ciężarówką albo traktorem. Przepraszam. To niedaleko, jakieś dwa kilometry dasz radę przejść? Pokazał na drogę, gdzie rozlała się ogromna kałuża.

Dziecko spało mi na rękach. Już siedząc, bolały mnie ramiona, a jak iść z takim ciężarem?

Wysiadłam ostrożnie, przytuliłam mocniej synka i ruszyłam brzegiem tej kałuży. Buty grzęzły mi w błocie do kostek, byle tylko się nie poślizgnąć.

Stare rozchodzone trzewiki już od dawna do niczego się nie nadawały. Mogłam założyć kalosze. Jeden z trzewików utknął w błocie stanęłam przez chwilę, myśląc, co zrobić. Nie jestem w stanie go wyciągnąć z dzieckiem na rękach. Poszłam dalej w jednym bucie.

Kiedy dotarłam do wsi, było już ciemno, nogi zdrętwiałe z zimna, nie miałam już siły się dziwić, że w oknach paliło się światło.

Weszłam na gładkie, suche schody. Stopy zmarznięte, a cała ociekałam potem z wysiłku. Otworzyłam drzwi do domu i zamarłam.

Pod ścianą stało łóżeczko dziecięce, wózek, a w nim ułożone piękne ubranka dla dziecka. Za stołem Mikołaj oparty rękami o blat drzemał.

Czy wyczuł, że wracam, czy usłyszał podniósł głowę. Stałam w progu cała rozczochrana, z dzieckiem na rękach, cała mokra, nogi oblepione błotem po kolana, z jednym tylko butem.

Kiedy zobaczył, że brakuje mi jednego trzewika, podbiegł, wziął dziecko i położył w kołysce. Sam zabrał się do pieca, wyjął garnek z gorącą wodą.

Posadził mnie, pomógł się rozebrać, umyć nogi. Gdy przebrałam się za piecem, na stole już stały ziemniaki z garnka, dzbanek świeżego mleka.

Maluch zaczął płakać. Podbiegłam, wzięłam na ręce, usiadłam, bez wstydu zaczęłam karmić.

Jak go nazwałaś? zapytał schrypniętym głosem.

Paweł. Nie masz nic przeciwko? podniosłam na niego swoje jasne oczy.

W tych oczach tyle było smutku i miłości, że aż mi się ścisnęło w sercu.

Ładne imię. Jutro pójdziemy go zarejestrować i od razu się pobierzemy.

To nie jest konieczne zaczęłam mówić, patrząc, jak synek ssie.

Moje dziecko musi mieć ojca. Koniec zabaw. Nie wiem, jakim będę mężem, ale syna nie porzucę.

Pokiwałam głową, nie podnosząc wzroku.

Dwa lata później urodziła się córeczka. Nazwaliśmy ją Nadzieja, dla uczczenia mamy.

Nieważne, jakie błędy popełnisz na początku życia zawsze możesz je naprawić. Taka właśnie była moja droga.

Jeśli ktoś przeczyta te słowa, napiszcie, co sądzicie, zostawcie znak, czy kiedykolwiek baliście się własnej przyszłości.