Oj, dziewczyno, na próżno go witasz, nie będzie z tobą na ślubnym kobiercu. Wari ledwie stuknęło szesnaście lat, gdy straciła mamę. Ojciec już siedem lat temu wyjechał do pracy do miasta i słuch po nim zaginął. Nie daje znaku życia ani nie przysyła pieniędzy. Prawie cała wieś stanęła w dzień pogrzebu do pomocy – każdy, jak umiał. Ciocia Maria, chrzestna Wari, często do niej zaglądała, podpowiadała, co i jak zrobić. Gdy skończyła szkołę, zatrudnili ją na poczcie w sąsiedniej wiosce. Wara to dziewczyna silna, taka swojska, z rumianymi policzkami, jasnoszara bystra oczy, z okrągłą twarzą i długim, jasnym warkoczem do pasa. Najprzystojniejszym chłopakiem w wiosce uchodził Kamil. Odkąd dwa lata temu wrócił z wojska, dziewczyny nie dawały mu spokoju, nawet te miejskie, co latem przyjeżdżały na wieś, nie przechodziły obojętnie. Kamila stać by było nie na pracę szofera w wiosce, tylko na karierę filmową w Hollywood. Chłopak się jeszcze nie wyszalał, nie śpieszył mu się wybierać żonę. Pewnego dnia ciocia Maria przyszła do niego z prośbą, by pomógł Wari naprawić płot, bo się już sypał. Bez męskiej ręki na wsi ciężko żyć. Z ogródkiem Wara radziła sobie, ale dom i płot to już za dużo. Kamil bez słowa zgodził się pomóc. Przyszedł, obejrzał i zaczął dowodzić – to przynieś, to podaj, tam poleć. Wara wszystko mu nosiła bez szemrania. Jej policzki były wtedy jeszcze bardziej zarumienione, a warkocz plątał się z boku na bok. Chłopak się namęczył, a dziewczyna nakarmiła go solidnym barszczem i mocną herbatą. Sama patrzyła na niego, jak białymi, silnymi zębami odgryza czarny chleb. Trzy dni Kamil naprawiał płot, a czwartego przyszedł już w gości – znikąd. Wara nakarmiła go kolacją, od słowa do słowa został na noc. Potem zaczął przychodzić częściej. Wychodził przed świtem, żeby nikt nie widział. Tylko że na wsi nic się nie ukryje. – Oj, dziewczyno, na darmo go witasz, ślubu nie będzie – mówiła ciocia Maria – A nawet jak będzie, to się namęczysz z nim. Jak lato nadejdzie i zjadą się miejskie piękności, co zrobisz? Zazdrość cię zżerać będzie. Nie takiego ci chłopaka trzeba. Ale czy zakochana młodość słucha rozsądnej starszyzny? Niedługo potem Wara zrozumiała, że jest w ciąży. Najpierw myślała, że się rozchorowała czy zatruła, ale w końcu dotarło do niej: nosi pod sercem dziecko Kamila. Chodziło jej po głowie, żeby się go pozbyć, bo przecież za wcześnie jej na dziecko. Ale pomyślała, że może tak będzie lepiej. Nie będzie żyła sama. Mama ją wychowała, ona też sobie poradzi. Ojca przecież i tak nie było, same problemy z nim. Ludzie będą gadać, ale z czasem przestaną. Na wiosnę zrzuciła kożuch, a wtedy wszyscy we wsi zobaczyli już zostający brzuszek. Machali głową, gadając, że niedobrze się stało z dziewczyną. Kamil oczywiście zajrzał, żeby spytać, co zamierza. – A co mam zrobić? Urodzę. Nie musisz się martwić. Sama wychowam dziecko. Żyj jak dotąd – odparła, krzątając się przy piecu. Tylko czerwone blaski ognia tańczyły jej na policzkach. Kamil popatrzył z zachwytem, ale wyszedł. Sama wszystko postanowiła. Jak woda po gęsi. Przyszło lato, przyjechały miejskie piękności. Kamilowi przestało zależeć na Wary. Ona pracowała przy ogródku, a ciocia Maria pomagała jej w pieleniach. Z dużym brzuchem było ciężko, wodę z studni taszczyła pół wiadra naraz. Duży brzuszek, baby z wioski wróżyły jej mocnego chłopaka. – Kto się urodzi, tego Pan Bóg da – żartowała Wara. We wrześniu obudził ją nagły ból, jakby brzuch rozerwało. Ale szybko ustąpił. Kiedy wrócił, pobiegła do cioci Marii. Ta od razu zrozumiała, co się dzieje. – Już czas? Siadaj, zaraz wracam! Pobiegła do Kamila. Ten akurat miał ciężarówkę pod domem. Letnicy już wyjechali. Na złość, dzień wcześniej się mocno napił. Ciocia Maria musiała go rozbudzić. Kamil patrzył oszołomiony, nie rozumiał, co się dzieje. Gdy już zrozumiał, krzyknął: – Do szpitala mamy dziesięć kilometrów! Zanim po lekarza i z powrotem, to ona już urodzi. Zawieziemy ją od razu! Szykuj ją! – Na ciężarówce? Roztrzęsiesz ją, jeszcze po drodze będziesz dziecko wyjmował! – zawołała kobieta. – To pojedziesz z nami, na wszelki wypadek – zdecydował Kamil. Dwa kilometry dziurawą drogą jechał ostrożnie. Jedną kałużę ominie, wpycha się w następną. Ciocia Maria siedziała w skrzyni na worku. Do asfaltu ruszyli szybciej. Wara wyginała się na siedzeniu, zaciskała zęby, żeby nie jęczeć, a brzuch trzymała rękami. Kamil od razu wytrzeźwiał. Patrzył ukradkiem na Wary, a sam był blady na palcach, z których kości bieleją od ścisku kierownicy. Myślał o swoim. Zdążyli. Zostawili Wary w szpitalu i wrócili. Całą drogę ciocia Maria łajała Kamila: – Po co życie dziewczynie zniszczyłeś? Sama, bez rodziców, jeszcze dziecko, a ty jej problemów dodałeś. Jak ona sobie da radę z dzieckiem? Zanim jeszcze dojechali do wioski, Wara już była mamą zdrowego, silnego chłopca. Następnego ranka przynieśli jej malucha do karmienia. Nie wiedziała, jak wziąć, jak przystawić do piersi. Patrzyła przerażona na czerwone, pomarszczone oblicze synka. Zacisnęła wargi i robiła, co jej kazali. A w sercu drżała z radości. Oglądała go, dmuchała na czoło, gdzie wystawały cienkie włoski – była szczęśliwa. – Przyjadą po ciebie? – zapytał surowy lekarz przed wypisem. Wara wzruszyła ramionami, pokręciła głową. – Raczej nie. Lekarz westchnął i wyszedł. Pielęgniarka owinęła malucha w szpitalny kocyk, żeby tylko do domu dowieźć. Kazała potem oddać. – Ferdek ze szpitalnym samochodem cię podwiezie do wioski. Nie będziesz z takim maleństwem jechać zwykłym autobusem – powiedziała z wyrzutem. Wara podziękowała. Szła korytarzem, głowa spuszczona, cała czerwona ze wstydu. Wracała samochodem, tuląc synka do piersi i martwiła się, jak teraz będą żyć. Zasiłek mizerny, szkoda jej siebie i niewinnego syna. Spojrzała na pomarszczoną buzię śpiącego maleństwa i serce wypełniła jej czułość. Odpędziła ciężkie myśli. Nagle samochód się zatrzymał. Wara z niepokojem spojrzała na Ferdka, nie za wysokiego, pięćdziesięcioletniego kierowcę. – Co się dzieje? – Dwa dni lało. Spójrz, jakie kałuże – ani przejechać, ani objechać. Utkniemy tutaj. Tylko ciężarówką albo traktorem się przedostaniesz. – Przepraszam. Niedaleko już, jakieś dwa kilometry zostało. Dasz radę dojść? – wskazał drogę, gdzie ogromna kałuża przypominała jezioro. Dziecko spało w ramionach. Siedząc trudno było je trzymać, a co dopiero iść taką drogą. Wara wysiadła, wygodniej uchwyciła synka i ruszyła brzegiem wielkiej kałuży – nogi brodziły po kostki w błocie, co rusz się ślizgała. Stare, rozchodzone buty chlupały. Szkoda, że nie miała gumowych do szpitala. Jeden but utknął w błocie, dziewczyna przystanęła, widząc, że nie wyciągnie go z dzieckiem na rękach. Poszła dalej w jednym bucie. Kiedy doszła do wioski, zapadł wieczór, stopy nie czuły już nic, była wyczerpana. Nawet nie była zaskoczona, że światło w oknach się paliło. Weszła na suche schody. Nogi zmarznięte, a z wysiłku cała zalana potem. Otworzyła drzwi chaty i zastygła. Pod ścianą stało łóżeczko dla niemowlaka, wózek i eleganckie ubranka dla dziecka. Przy stole Kamil spał z głową na rękach. Czy usłyszał, czy wyczuł spojrzenie – podniósł głowę. Wara rozczochrana i czerwona, prawie padała z dzieckiem w ramionach. Sukienka mokra, nogi po kolana w błocie, jeden but łatany drugi nie miał. Kamil, widząc to, rzucił się do niej, wziął dziecko i położył w kołysce. Potem do pieca, wyciągnął garnek z gorącą wodą. Posadził Wary, pomógł rozebrać, umyć nogi. Zanim jeszcze zdążyła się przebrać, na stole czekały już gotowane ziemniaki i dzbanek mleka. Dziecko zapłakało. Wara szybko do niego podeszła, wzięła na ręce i bez wstydu zaczęła karmić. – Jak go nazwałaś? – spytał Kamil ochrypłym głosem. – Sergiusz. Nie masz nic przeciwko? – spytała, podnosząc na niego jasne oka. Było w nich tyle tęsknoty i miłości, że Kamilowi ścisnęło się serce. – Ładne imię. Jutro pójdziemy, zarejestrujemy chłopaka i od razu weźmiemy ślub. – Nie trzeba… – zaczęła Wara, patrząc na malucha. – Mój syn musi mieć ojca. Koniec z zabawą, dosyć tego. Nie wiem, jakim będę mężem, ale dziecka nie zostawię. Wara kiwnęła głową, nie patrząc mu w oczy. Za dwa lata mieli już córkę. Nazwali ją na cześć matki Wary – Nadzieją. Najważniejsze nie jest, jakie błędy popełnisz na początku życia, lecz że zawsze możesz je naprawić… Oto taka historia z życia wzięta. Napiszcie w komentarzach, co o niej sądzicie! Kliknijcie “lubię to”.

Author Julia NowakReading 11 minViews 141

Oj, dziewczyno, na próżno go wypatrujesz nie ożeni się z tobą.

Zosi dopiero co minęło szesnaście lat, gdy odeszła jej mama. Ojciec już siedem lat temu pojechał do Warszawy za pracą i przepadł bez wieści. Ani listu, ani złotówki na utrzymanie.

Na pogrzebie byli prawie wszyscy ze wsi pomagali jak mogli. Ciocia Maryla, chrzestna Zosi, regularnie do niej zaglądała, doradzała co robić w gospodarce. Po skończeniu szkoły ciocia zapisała ją do pracy na poczcie w sąsiedniej wiosce.

Zosia była silną dziewczyną, o takich mówi się: zdrowa jak rydz. Twarz okrągła, rumiana, nos szeroki, ale za to oczy stalowoszare, żywe. Gruba, myszo-blond warkocz sięgał jej do pasa.

Za najprzystojniejszego chłopaka we wsi wszyscy uważali Krzysztofa. Dwa lata temu wrócił z wojska, od tamtej pory dziewczyny nie dawały mu spokoju. Nawet mieszkanki miasta, które przyjeżdżały do rodzin na lato, oglądały się za nim.

Na aktora by się nadawał, nie na kierowcę w wiosce. O na zabawach ciągle hulał, żoną się jeszcze nie interesował.

Któregoś dnia przyszła do niego ciocia Maryla, poprosiła o pomoc dla Zosi przy naprawie płotu, bo zaczął się przewracać. Bez męskiej siły trudno na wsi się obyć. Zosia z ziemią radziła sobie, gorzej było z domem.

Krzysztof zgodził się od razu. Przyszedł, obejrzał, zaczął dyrygować: to przynieś, tam podaj, tutaj podskocz. Zosia wykonywała wszystko bez słowa sprzeciwu.

Rumieńce jeszcze bardziej ją ogrzewały, a warkocz falował za plecami. Krzysztof, gdy się zmęczył, dostawał talerz gorącego barszczu i szklankę mocnej herbaty. Zosia patrzyła jak z apetytem odgryza kromki czarnego chleba.

Przez trzy dni stawiał Krzysztof płot, a czwartego po prostu zajrzał w gości. Zosia nakarmiła go wieczorem, i tak od słowa do słowa został na noc. Potem zaczął przychodzić regularnie. Odchodził przed świtem, żeby nikt nie widział. Ale cóż, na wsi nic się nie ukryje.

Oj, Zosiu, szkoda twojego czasu na tego chłopaka. A jakby nawet ślub był, ciężko z nim będziesz miała. Jak lato przyjdzie, znów zwabi warszawianki co zrobisz? Zazdrości cię zje. Potrzeba ci kogoś innego powtarzała jej ciocia Maryla.

Ale czy młodzi, zakochani słuchają rozumu starszych?

Potem Zosia odkryła, że nosi pod sercem dziecko. Najpierw sądziła, że się czymś zatruła lub przeziębiła. Słabła, mdliło ją. W końcu przyszło olśnienie: jest w ciąży z Krzysztofem.

Chciała, już w rozpaczy, pozbyć się problemu. Przecież nie czas jeszcze na dziecko. Ale w końcu pomyślała: najlepiej tak będzie. Sama nie zostanie.

Jej mama poradziła sobie, ona też podoła. Ojciec sam był prawie na nic, pił tylko. Ludzie pogadają i zapomną.

Na wiosnę zdjęła kożuch, a wtedy cała wieś zauważyła brzuch wystający spod sukienki. Ludzie kiwali głowami los z Zosią nie łaskawy. Krzysztof przyszedł, by dowiedzieć się, co zamierza.

Co robić? Rodzić. Nie martw się sama wychowam dziecko. Żyj jak żyłeś odpowiedziała, krzątając się koło pieca. Ogień rzucał czerwone cienie na jej policzki i w jasne oczy.

Krzysztof tylko spojrzał z podziwem i wyszedł. Sama zdecydowała, nic na nią nie wpłynie. Przyszło lato, zwabiło dziewczęta z miasta. Krzysztof miał inne sprawy.

A Zosia cicho pielęgnowała ogródek, z wielkim brzuchem ciężko było się schylać nawet po wodę z studni. Ciocia Maryla wpadała pomagać pleć grządki. Kobiety wróżyły jej mocnego syna.

Co Bóg da śmiała się Zosia.

W połowie września obudził ją nagły ból, jakby ktoś rozciął brzuch na pół. Ale zaraz przeszło, potem wróciło. Pobiegła do cioci Maryli. Ta od razu po oczach poznała, o co chodzi.

Już? Siadaj, zaraz wracam i wybiegła z chaty.

Pobiegła po Krzysztofa. Stała za domem jego ciężarówka, letnicy dawno odjechali samochodami. Pech chciał, że Krzysztof wczoraj popił mocniej.

Maryla obudziła go nie bez trudu. Krzysztof otępiały nie rozumiał co się dzieje, dokąd jechać. Gdy dotarło, krzyknął:

Do szpitala jest dziesięć kilometrów! Nim lekarza przywiozę, ona już urodzi. Od razu wieziemy! Pakuj ją.

Ale jak ciężarówką? Trzęsie, dziecko po drodze zgubimy lamentowała Maryla.

Ty z nami pojedziesz, na wszelki wypadek nie dał się przekonać Krzysztof.

Jechał dwa kilometry wyboistą drogą ostrożnie, Maryla siedziała w skrzyni na worze. Gdy dotarli do asfaltu, ruszyli szybciej.

Zosia skręcała się na siedzeniu obok, zaciskała usta, żeby nie jęczeć, dłonie mocno trzymały brzuch. Krzysztof natychmiast wytrzeźwiał.

Spoglądał ukradkiem na Zosię, wargi miał zaciśnięte, palce na kierownicy białe, myśli tłukły mu się w głowie.

Zdążyli. Zostawili Zosię w szpitalu, wracali. Maryla przez całą drogę wytykała Krzysztofowi:

Po co jej życie popsułeś? Sama, bez rodziców, sama jeszcze dziecko, a ty jej kłopotów narobiłeś. Jak ona sama z dzieckiem sobie da radę?

Jeszcze nie dojechali do wsi, a Zosia już została mamą silnego synka. Następnego ranka przyniesiono jej do karmienia. Nie wiedziała jak go wziąć, jak piersią nakarmić.

Patrzyła przerażonym wzrokiem na czerwone, pomarszczone oblicze syna. Zagryzła wargę i robiła jak kazali.

Ale serce biło jej z wzruszenia. Oglądała go, całowała w czoło, gdzie wyrastały delikatne włoski, śmiała się do siebie.

Przyjadą po ciebie? spytał surowy starszy lekarz przed wypisem.

Zosia wzruszyła ramionami, pokręciła głową:

Raczej nie.

Lekarz westchnął i poszedł. Pielęgniarka zawinęła dziecko w szpitalny koc, żeby tylko do domu dowieźć. Kazała koc wrócić.

Ferdek karetką cię odwiezie do wsi. Nie będziesz jechać autobusem z niemowlakiem powiedziała szorstko, oceniająco.

Zosia podziękowała. Szedła korytarzem szpitala, głowę miała spuszczoną, cała czerwona ze wstydu.

Jedzie samochodem, tuli synka i martwi się, jak teraz będą żyć.

Zasiłek macierzyński malutki, wystarczy ledwo na mleko. Żal jej siebie i niewinnego dziecka. Patrzyła na zmarszczoną buzię śpiącego chłopca, i serce zalała tkliwość, odsunęła ciężkie myśli.

Nagle samochód się zatrzymał. Zosia popatrzyła z przestrachem na Ferdka, niewysokiego, pięćdziesięcioletniego mężczyznę.

Co się stało?

Dwa dni lało, rozlewiska po drodze, ani przejechać, ani obejść. Utknę. Tylko ciężarówką albo traktorem da się tam wjechać.

Przepraszam, niedaleko już, jakieś dwa kilometry zostało. Dasz radę dojść? wskazał na drogę, gdzie rozciągała się wielka kałuża bez końca.

Dziecko spało na ręku, już od siedzenia była zmęczona. Jeden wyraz siłacz! Iść z nim taką drogą jak?

Wysiadała ostrożnie, poprawiła synka na ręku i poszła skrajem kałuży. Nogi grzęzły po kostki w błocie, co chwila się ślizgała.

Stare, znoszone trzewiki chlupały. W gumowcach byłoby lepiej, gdyby w nich pojechała do szpitala. Jeden but ugrzązł w błocie. Zosia stanęła, zastanawiając się co zrobić. Z dzieckiem nie wydobędzie. Ruszyła dalej w jednym bucie.

Weszła do wsi, już się ściemniało, nogi zmarzły, a sił nie miała nawet na zdziwienie, że światło się jeszcze pali w oknach.

Stanęła na ganku, nogi lodowate, ale sama cała spocona z napięcia. Otworzyła drzwi do chaty i zamarła.

Przy ścianie stało łóżeczko dziecięce, wózek i stosik nowych ubranek dla dziecka. Przy stole, z głową na rękach, spał Krzysztof.

Coś go ruszyło, uniósł głowę. Zosia rozczochrana, czerwona, z dzieckiem na rękach ledwie stała w progu. Szczyt sukienki cały mokry, nogi po kolana w błocie, że w butach.

Gdy zobaczył, że brakuje jej jednego buta, rzucił się, wziął dziecko, położył do łóżeczka. Sam poleciał do pieca, przynieść garnuszek gorącej wody.

Posadził ją, pomógł się rozebrać, umyć nogi. Gdy Zosia się przebierała za piecem, na stole już stały gotowane ziemniaki i dzbanek mleka.

Dziecko wtedy się rozpłakało. Zosia rzuciła się do niego, wzięła na ręce, usiadła przy stole, bez wstydu zaczęła karmić.

Jak go nazwałaś? zapytał ochrypłym głosem Krzysztof.

Leszek. Nie masz nic przeciwko? spojrzała jasnymi oczami.

W nich tyle było bólu i miłości, że Krzysztofowi ścisnęło się serce.

Ładne imię. Jutro pójdziemy, zarejestrujemy synka i od razu się zaręczymy.

Nie trzeba zaczęła Zosia, patrząc jak maluch ssie.

Mój syn musi mieć ojca. Wystarczy, już się wyszalałem. Nie wiem, jaki z mnie będzie mąż, ale syna nie zostawię.

Zosia kiwnęła głową bez słowa.

Po dwóch latach pojawiła się u nich jeszcze córka. Nazwali ją dla matki Zosi Nadzieja.

Nie ważne, jakie błędy popełnisz na początku życia najważniejsze, że zawsze możesz je naprawić…

Taka oto historia z życia wzięta. Napiszcie, co o tym myślicie? Zostawcie łapkę w górę.