Mówią, że im dłużej pary są razem przed ślubem, tym gorzej potem układa się ich małżeństwo… Czasem zadaję sobie pytanie, ile w tym prawdy, patrząc na własne życie.
Byliśmy z Wojtkiem razem przez siedem lat, zanim podjęliśmy decyzję o ślubie. Przez cały ten czas nigdy nie spędziliśmy nawet jednego pełnego dnia pod wspólnym dachem odpowiadało nam to, że mamy własny czas i przestrzeń. Dopiero przypadkowa ciąża postawiła nas przed koniecznością ślubu.
Początki mieszkania razem wydawały się nam fascynujące. Najpierw urządzaliśmy nasze malutkie mieszkanie na Pradze moja babcia przeniosła się do rodziców, zostawiając nam swoje dwupokojowe gniazdko. Wspólne wyprawy do Ikei, wybieranie mebli, dodatków… Na początku napędzały nas nowe wyzwania. Jednak kiedy wszystko już było gotowe, zaczęliśmy czuć się nieswojo sam na sam, zamknięci w czterech ścianach.
Wojtek coraz częściej prosił mnie, żebym pozwoliła mu wyskoczyć na piwo z kolegami, a ja z ulgą patrzyłam, jak wychodzi z klatki, żeby spędzić wieczór poza domem. Przyzwyczailiśmy się do takiego układu: jak przez siedem wcześniejszych lat spotykaliśmy się w mieszkaniu dopiero bardzo późno.
Im bliżej było do porodu, tym smutniejszy stawał się Wojtek. Nie zwracałam na to uwagi, aż pewnego dnia zadzwoniła do mnie jakaś nieznajoma kobieta, mówiąc, że mój mąż zamierza się do niej wprowadzić. Faktycznie, kiedy wróciłam od ginekologa po kontrolnej wizycie, nie zastałam go zostawił spakowane rzeczy i zniknął.
Najbardziej bolało to, że nawet nie pokusił się o rozmowę ani chociaż krótkie wyjaśnienie. Zniknął jak tchórz. Nie pojawił się nawet na rozprawie rozwodowej. Sama musiałam zadbać o to, żeby w dokumentach synka nie pojawiło się jego imię chciałam, żeby rubryka ojciec została pusta. Udało się to załatwić szybko, znajomi pomogli.
Urodziłam zdrowego synka Antka. Był dorodnym, pogodnym chłopcem z uroczymi dołeczkami w policzkach. Kiedy wzięłam go po raz pierwszy na ręce, poczułam spokój i dziwną ulgę. Złość i żal do przyjaciela, którego tak kiedyś kochałam, rozpłynęły się, a moją codziennością stała się opieka nad synem. Rodzice pomagali, jak mogli. Myślałam wtedy, że nie chcę już w życiu żadnych związków rana w duszy wydawała się nie do zaleczenia.
Gdy Antek skończył trzy lata, pewnego popołudnia zadzwonił dzwonek do drzwi. Myślałam, że to mama przyszła zająć się wnukiem, więc nawet nie spojrzałam przez wizjer. Otworzył się takich już ludzi w progu, a tam Wojtek. Stał z ogromnym bukietem czerwonych róż, które zawsze lubiłam i dużym samochodzikiem pierwszym prezentem dla syna, od trzech lat.
Patrzyłam na niego w ciszy, a on szeptał:
Przepraszam… zrobię wszystko, czego tylko zażyczysz…
Myślisz, że po tylu latach możesz po prostu wejść i wszystko naprawić? Minęły całe lata…
Wtedy Antek wybiegł ze swojego pokoiku na korytarz.
Nie. Nie wracaj już nigdy. Przez te wszystkie lata nie byłeś nam potrzebny, nauczyliśmy się żyć bez ciebie…
Nie czułam już bólu. Wszystkie żale dawno się wypaliły została tylko litość wobec Wojtka, który stracił własnego syna.
