— Ela, pamiętasz, obiecywaliśmy sobie zawsze być ze sobą szczerzy? Muszę ci powiedzieć prawdę: zakochałem się. W innej. Wybacz, ale odchodzę. To ta jedyna, z którą chcę się zestarzeć. Jest wyjątkowa, taka… jak kosmos. Te uczucia – są prawdziwe, ogromne, jak wszechświat…
Gdy Marek to mówił, jego oczy błyszczały jak u szaleńca. A Ela stała naprzeciw, trzymając się oparcia krzesła, żeby nie upaść.
— O co ci chodzi, Marek? Jaka miłość życia? A ja to dla ciebie kim jestem? Pamiętasz w ogóle, że mamy córkę? Półtora roku, Marek. Półtora. Ja siedzę w domu, nie pracuję, a ty, w swoich trzydziestu pięciu, nagle wzleciałeś w obłoki i żyjesz tylko miłością?
— Ela, ja… — próbował coś dodać, ale jakby uciekł od rzeczywistości, zamknął się w łazience z telefonem. Pewnie łączył się ze swoim „kosmosem” przez messenger.
Wieczorem Ela szlochała, tuląc śpiącą Zosię. Nie zmrużyła oka całą noc, a rano, związała włosy w pośpiechu, ubrała dziecko i poszła do teściowej.
— Elu, no co ty, serio. Trzeba było trzymać faceta mocniej. Chodzisz jak żebraczka – wytarte bluzki, włosy w koński ogon, a potem zdziwienie, że mąż odszedł. Czasy teraz są takie: szybko, dynamicznie. No i Marek nie zwlekał, znalazł tę jedyną. Nie jesteś pierwszą, od której mąż odszedł, i nie ostatnią. Przyprowadzaj Zosię, pomogę, jak co. A ty może też kogoś znajdziesz — machnęła ręką Barbara, jakby nie chodziło o rodzinę, a o przeterminowany produkt.
Ela wracała do domu, czując, jak coś w niej umiera. Nadzieja. Iluzje. Marzenia. Wszystko.
Płakała jeszcze trzy dni. A potem wstała, otarła twarz i zrobiła to, co najważniejsze: złożyła wniosek o alimenty. I jednocześnie o rozwód. Dość życia w złudzeniu, że jeszcze da się naprawić. Niech Marek teraz ma tę wolność, której tak pragnął.
Teściowa czasem pomagała, ale to bardziej przypominało jałmużnę. Paczka pieluch – jak błogosławieństwo, parę stówek „na słodycze” – z miną dobrodziejki. Matka Eli mieszkała w innym mieście, przesyłała trochę pieniędzy, wzdychając przez telefon, jak to niesprawiedliwe. Ela słuchała, zaciskała zęby i szła dalej.
Minął rok. Zapisała Zosię do przedszkola, wróciła do pracy. Pierwsze miesiące były koszmarem: zwolnienia, kaszel, płacz, noce bez snu. Ale potem się ustabilizowało. Ela przywykła. W nowym życiu było coś dobrego: wolność, jasność, zero kłamstw. Czasem patrzyła na ojców pod przedszkolem, zmęczonych, zirytowanych – i myślała: *Dobrze, że jestem sama.*
Aż pewnego dnia zadzwoniła teściowa:
— Elu! Mamy radosną nowinę! Marek będzie ojcem, wyobrażasz?
— Świetnie. Zdrowia mamie i dziecku — mruknęła Ela. I ku swojemu zdziwieniu zrozumiała – nie bolało. To znaczy, że już przeszła.
A tydzień później – kolejny telefon. I na drugim końcu – histeria.
— Elu! Tragedia! Marek miał wypadek! W ciężkim stanie! Jego Toyotę zmiażdżyło, ledwo żyje. Będzie inwalidą. Co my teraz zrobimy…?
Ela zamilkła. Żal jej się zrobiło. W końcu ojciec jej dziecka. Mieli wspólną przeszłość. Ale żal – to nie powód, żeby wszystko wybaczyć. I na pewno nie powód, by wracać.
Jednak już po paru dniLena wzięła głęboki oddech, przytuliła mocno Zosię i pomyślała: *Moja rodzina to ja i moja córka, reszta nie ma już znaczenia*.
