Odnajdziesz swoją miłość – nie trzeba się spieszyć, wszystko w swoim czasie. Polina miała nietypowy, nieco osobliwy zwyczaj. Każdego roku, tuż przed Sylwestrem, szła do wróżki. Mieszkając w dużym mieście, łatwo było znaleźć nową wróżkę. Problem polegał na tym, że Pola czuła się samotna. Bez względu na to, jak bardzo starała się poznać szlachetnego młodego mężczyznę, wszystko kończyło się fiaskiem. Okazało się, że wszyscy wartościowi chłopcy dawno zostali „zarezerwowani”… – W tym roku spotkasz swoją miłość! – uroczyście oznajmiła ciemnowłosa wróżka, patrząc na lśniący kryształ. – A gdzie? Gdzie go spotkam? – niecierpliwie dopytywała Pola. – Co roku słyszę to samo! Lata mijają, a ja wciąż nikogo nie spotkałam. Polecili mi panią jako najsilniejszą wróżkę w Warszawie. Chcę, żeby pani podała mi dokładne miejsce! Inaczej zrobię pani antyreklamę… – zagroziła dziewczyna. Wróżka przewróciła oczami z rezygnacją, wiedząc, że nie pozbędzie się jej tak łatwo. Jeśli nie wymyśli teraz jakiejś bajki, dziewczyna będzie siedzieć do wieczora, blokując kolejkę innych chętnych. – Spotkasz go w pociągu! – powiedziała z zamkniętymi oczami. – Widzę go wyraźnie… wysoki blondyn, bardzo przystojny. Niczym książę z bajki… – Wow! – ucieszyła się Pola. – Ale w którym pociągu i kiedy dokładnie? – Przed Nowym Rokiem, oczywiście! Jedź na Centralny i posłuchaj serca, ono wskaże ci kierunek… – Dziękuję! – uśmiechnęła się szczęśliwa dziewczyna. Polina wybiegła od wróżki, wsiadła do taksówki i ruszyła na Dworzec Centralny. Przy kasie jej entuzjazm nieco opadł. Patrzyła na rozkład jazdy, zupełnie nie mogąc się zdecydować, dokąd kupić bilet… – Proszę mówić! – zirytowany głos kasjerki wyrwał Polę z zamyślenia. – Kraków… Na trzydziestego grudnia. Przedział sypialny… – wydukała. Już oczami wyobraźni widziała siebie w przytulnym przedziale, z kubkiem herbaty, a nagle otwierają się drzwi i wchodzi ON, jej wyśniony narzeczony… Po powrocie do domu zaczęła pakować podręczną torbę – musiała zdążyć na wieczorny pociąg… Nie myślała o tym, co będzie robić w Sylwestra w obcym mieście. Chciała tylko, żeby wróżba się spełniła. Bycie niepotrzebną niesamowicie boli, szczególnie w święta. Wszyscy kupują prezenty i zapasy na sylwestrową noc – tylko nie ona… Kilka godzin później Pola siedziała już w przedziale z herbatą. Tak jak sobie wyobrażała. Teraz wystarczy poczekać, aż do przedziału zajrzy książę… – Dzień dobry! – przywitała się starsza pani, próbując wciągnąć ogromną walizkę do środka. – Gdzie jest moje miejsce? – Tutaj… – odpowiedziała zaskoczona Pola, wskazując przeciwległą półkę. – To na pewno pani wagon? – Tak, kochanieńka, na pewno – uśmiechnęła się babcia i usiadła na wolnej półce. – Przepraszam, czy mogę wyjść? – wymamrotała Pola, nagle rozumiejąc, jak bardzo popełnia głupstwo. – Chcę wysiąść! Zmieniam zdanie! – Poczekaj chwilkę, schowam torbę – powiedziała starsza pani, nie bardzo rozumiejąc, co się dzieje. – No i… ruszyliśmy – westchnęła ciężko Pola. – I co teraz? – A dlaczego tak nagle chciałaś wysiąść? O czymś zapomniałaś? – dopytywała kobieta. Pola zignorowała pytanie, patrząc przez okno. Wiedziała, że ta pani nie jest niczemu winna, sama sprowadziła na siebie kłopoty. Tymczasem pani Teresa wyjęła z torby jeszcze ciepłe domowe pierogi i zaczęła częstować Polę. – Jeździłam w odwiedziny do córki – wyjaśniła. – Teraz szybko wracam do domu, bo syn z narzeczoną mają przyjechać na Sylwestra. Będziemy świętować razem. – Ale pani ma szczęście… Ja pewnie będę siedzieć w noc sylwestrową na dworcu – smutno stwierdziła Pola. Słowo do słowa i dziewczyna odważyła się wyznać całą prawdę o swojej dziwnej przygodzie. – Oj, głuptasie! Po co latać do tych wróżek? – zganiła ją starsza pani. – Odnajdziesz swoją miłość, ale nie trzeba się spieszyć. Wszystko w swoim czasie… Następnego dnia Pola wysiadła w śnieżnym, nieznanym jej wcześniej mieście i pomogła pani Teresie z walizką. Teraz nie wiedziała co dalej. – Dziękuję, Pola, wszystkiego dobrego w Nowym Roku! – podziękowała starsza pani. – Nawzajem – smutno odpowiedziała Pola. Starsza pani spojrzała na dziewczynę i zrozumiała, że perspektywa spędzenia Sylwestra na dworcu nie jest najlepszym początkiem roku. – Pola, chodź ze mną! – zaproponowała niespodziewanie. – Udekorujemy choinkę, przygotujemy stół… – Co pani… To nie wypada… – speszyła się Pola. – A siedzieć na dworcu wypada? – odparła z uśmiechem pani Teresa. – Chodź, nie ma dyskusji! Pola przyjęła zaproszenie. Teresa miała rację, w śnieżną zawieruchę nie było sensu siedzieć na dworcu. – Wojtek z Kasią już są w domu – uśmiechnęła się starsza pani. Wojtek zauważył przez okno, jak mama podjechała taksówką. Stał już przy windzie, by nieść jej ciężką torbę. – Wojtek, kochanie, wracam z gościem. To córka mojej dawnej koleżanki, Pola – powiedziała mama, puszczając oczko do dziewczyny. – Super! – zareagował chłopak. – Zapraszamy, Pola! Dziewczyna spojrzała na wysokiego, przystojnego blondyna i się zarumieniła. Właśnie takiego sobie wyobrażała w pociągu. Czyżby los znów drwił z niej? – Gdzie Kasia? – zapytała starsza pani. – Mamo, Kasi już nie ma i nie chcę o tym rozmawiać. Dobrze? – posmutniał Wojtek. – Dobrze… – odparła niepewnie. Wieczorem wszyscy siedzieli za stołem, żegnając stary rok. – Pola, zostaniesz u nas dłużej? – zapytał z uśmiechem Wojtek, nakładając jej sałatkę. – Nie, jutro rano wyjadę – odpowiedziała z jakimś żalem. Nie chciała wcale tak szybko opuszczać tego przytulnego domu. Miała wrażenie, że znała Teresę i Wojtka całe życie. – Po co się tak spieszyć? – obruszyła się starsza pani. – Pola, zostań jeszcze trochę. – Naprawdę, Pola, zostań. Mamy świetne lodowisko, wieczorem możemy się wybrać. Nie wyjeżdżaj tak szybko – poprosił Wojtek. – Przekonaliście mnie! – uśmiechnęła się Pola. – Z przyjemnością zostanę. Następnego Sylwestra świętowali już w czwórkę – Teresa, Wojtek, Pola i mały Staś… A Wy wierzycie w sylwestrowe cuda?