Odmówił ożenić się z ciężarną dziewczyną. Matka go poparła, ale ojciec stanął w obronie nie narodzonego dziecka.

Odmówił poślubienia swojej ciężarnej dziewczyny. Matka go poparła, a ojciec stanął w obronie nienarodzonego dziecka.
Tato, mam wiadomość. Sąsiadka, Lucía jest w ciąży. Moja rzekł Javier, wchodząc do domu.
Marcelino, jego ojciec, zatrzymał się na chwilę, po czym spokojnie odpowiedział:
No więc poślub ją.
Czy ty szalejesz? Wciąż jestem młody. To nie czas na rodzinę, a poza tym nie jesteśmy nawet w związku
Naprawdę? ojciec uśmiechnął się chłodno. Kiedy chodziło o podrywanie dziewczyny, byłeś prawdziwym mężczyzną, a gdy trzeba wziąć na siebie obowiązki, nagle zamieniłeś się w dziecko. Dobrze. Bez zbędnych słów wezwał żonę głośnym tonem: Carmen! Chodź tutaj!
Carmen weszła do kuchni, wycierając ręce fartuszkiem:
Co się stało?
Posłuchaj. Nasz syn zostawił ciężarną dziewczynę i nie chce się ożenić. Lucía, córka sąsiadów. A on chce się chować jak tchórz.
Carmen nie wykazała zdziwienia. Jej twarz stwardniała:
I ma rację. Po co wprowadzać pierwszą, która przyjdzie, do tego domu? Współczesne dziewczyny są przebiegłe: szukają pieniędzy, zachodzą w ciążę i potem żądają małżeństwa. A potem okazuje się, że dziecko nie jest ich. Niech się zrobią badania. Poza tym nie należy wywierać presji na Javiera, on wciąż jest młody. Był mężczyzną, trudno było mu się oprzeć. Ale nie musimy utrzymywać cudze dzieci.
Marcelino wziął głęboki oddech i mruknął:
A jeśli to naprawdę jego dziecko?
A co jeśli tak? Czy musimy brać na siebie tę odpowiedzialność? Niech zrobi testy i dowiemy się prawdy.
Odwrócił się i wrócił do kuchni, zostawiając Marcelino samego z synem.
Wiesz, i ja kiedyś byłem młody zaczął kochałem jedną, a poślubiłem inną. Nie z miłości, lecz z poczucia obowiązku. Bo bycie mężczyzną to nie tylko pasja, ale i decyzje oraz ich konsekwencje. Twoja matka była w ciąży. Nie wiedziałem, czy mogę być z nią, ale wiedziałem jedno: dziecko nie ma winy. To moja krew, mój sumienie. I wiesz co, Javier, mimo wszystko nie żałuję, że tak postąpiłem.
Minęły trzy miesiące. Test DNA dał jednoznaczną odpowiedź: z 99,9% pewnością Javier jest ojcem dziecka Lucíi.
I co? westchnęła Carmen, gdy Marcelino położył przed nią dokument Tak, jest ojcem. Ale to nie znaczy, że Lucía zamieszka w tym domu. Nie wejdzie tutaj. Mówię to ja!
Javier siedział, unikając spojrzenia ojca. Jego wyraz twarzy pokazywał, że wybrał stronę matki. Zaciśnięte pięści, lecz milczenie.
Marcelino wstał powoli od stołu:
Jeśli wy już podjęliście decyzję, posłuchajcie mnie.
Jego głos był głęboki, ale stanowczy:
Dopóki żyję, mój wnuk nie będzie w potrzebie. Kupię teren, zbuduję dom i on moja krew otrzyma wszystko, co zgromadziłem. Nie możecie już liczyć na moje wsparcie. Odmawiam bycia częścią tej hańby. Javier, od dziś nie jesteś już moim synem. Wszystko, co mam, pójdzie na to dziecko. Nie zobaczycie ode mnie ani grosza.
Carmen wybuchła:
Czy zwariowałeś? Chcesz pozbawić własnego syna dziedzictwa?
Marcelino nie odpowiedział. Po prostu odwrócił się i odszedł, nie zwracając uwagi na krzyki i obelgi. Javier stał nieruchomo, nie mogąc uwierzyć, że ojciec tak rzecze. Lecz wiedział: jeśli Marcelino to mówi, dotrzyma słowa.