Oddaj to! Obiecałaś, że zrezygnujesz!
Kacprze, czy ty oszalałeś? zapytała Danuta, wytrząsnąwszy się z letargu. Kto odchodzi z takiego etatu? Wiesz, ile tam naprawdę płacą?
Za pieniądze się poddałaś odparł Kacper z pogardą. Czy może władza cię szaleje?
Czytelnik nie znosi scen, w których bohaterka płacze nad zimną herbatą. A co zrobić, gdy nasza bohaterka nie pije kawy, a spotkanie z nią ukazuje się przy rozważaniu nad fatalnym napojem? Herbatę można zamienić na kompot, sok czy nawet mleko, lecz melancholia pozostanie.
Danuta siedziała w wygodnym, miękkim fotelu, ale niekomfortowo, bo przysiadła na krawędzi i nachyliła ciężką głowę nad naczyniem z ostudzonym napojem. Myśli były ciężkie, a sytuacja bez wyjścia. Jedyną ulgą było to, że jej syn tego nie widział. Letni obóz sportowy, trwający miesiąc, zabrał chłopca od rodziców, obiecując przywieźć go szczęśliwego i pełnego energii.
Obóz dodał pewien ciężar do jej rozmyślań, lecz jedynie pośrednio. Prawdziwą przyczyną była postać Kacpra jej męża. Dobre słowo był. Nie wiadomo, czy jest obecnie mężem, czy już nie rodzaj szwedzkiego kota Schrödingera.
W ostatniej chwili przed zamknięciem drzwi usłyszeliśmy ostatnie słowa Kacpra:
Dość! Nie chcę cię widzieć! Zrujnowałaś mi całe życie! Odchodzę!
Coś w tym brzmieniu było jasne, ale nie wiadomo, czy odszedł na chwilę, czy na zawsze. Czy miał wrócić przed nocą, czy dopiero po kilku dniach? Brak odpowiedzi wydłużał cienie.
Gdyby cofnąć się do początku kłótni, może jasność przyjdzie. Odpowiedzialny stał się sportowy obóz, do którego wyjechał Witek. Danuta zapłaciła go ze swojej premii, nie wydając całej. Kacper wściekł się:
Aby wyrzucić czterdzieści tysięcy złotych z budżetu, nie trzeba wielkiego rozumu, ale trzeba porozmawiać! Czy nie mamy ważniejszych potrzeb?
Na co Danuta wzruszyła ramionami:
Pieniądze są! Co chcemy, to kupujemy!
Kacper wystrzelił z drzwi, zostawiając Danutę w otoczeniu krzyków, które rozrywały czternaście lat małżeństwa. Najgorsze było, że Danuta czuła się niewinna, a Kacper uważał ją za najgorszą z żon.
Gdybyś mnie naprawdę kochała, nie wchodziłabyś tam, gdzie nie powinnaś! Siedziałabyś cicho i cieszyła się życiem! Ty zawsze chcesz wyjść na przód, wskoczyć wyżej niż wszyscy!
A co z moimi myślami? Myślisz tylko o sobie! Gdybyś myślała o rodzinie, byłabyś wzorową gospodynią!
Danuta nie potrafiła pojąć, co zrobiła źle. Pracowała, dbała o dom, wychowywała syna, nie zapominała o mężu. Zadała pytanie prosto w twarz, a odpowiedzią były kolejne krzyki i pretensje.
Co? Dlaczego? Za co? zagubiła się w pytaniach, a herbata nadal stygnęła. A jeśli pieniądze leżały od dawna, czemu dopiero teraz? Skąd wplótł się w to obóz?
Komercyjne biurowce w Warszawie to koszmar każdego gościa. Bez mapy i kompasu nie znajdziesz potrzebnej instytucji. Pracownicy z czasem uczą się topografii budynku, a wtedy wszystkie potrzebne rzeczy stają się w zasięgu ręki. To prawdziwy mrowiskowy system!
W tym mrowisku spotkali się Danuta i Kacper. Obaj byli menedżerami w agencjach telefonicznych, dostając zimne bazy klientów i dziennie dzwoniąc do obcych. Już w chwili poznania udowodnili, że są warci zatrudnienia, więc pozostali w etacie. Przez presję i nerwowy stres uciekali na lunch do pobliskiego parku. Tam się poznali.
Pracowali w różnych firmach, a gdyby nie park, mogło ich nigdy nie połączyć. Gdy wspólne problemy i troski splatały się, ich rozmowy stawały się jedną falą. Pojawiła się sympatią, a małżeństwo, choć krótkie, stało się oczekiwanym wątkiem.
Dzieci postanowili nie spieszyć się z planami. Danuta miała własne mieszkanie odziedziczone po babci, ale chciała, by w nim mieszkała nie tylko miłość, ale i stabilność, co wymagało pracy. Życie nie da się odłożyć, gdy młodość dyktuje własne reguły, a młode małżeństwo pragnęło oddać się sobie i uczuciom. Wieczorami dzielili się sukcesami i porażkami w pracy.
Po trzech latach kariery pojawiło się pytanie:
Dostałam awans powiedziała Danuta. I jestem w ciąży.
O rany, gratulacje! wykrzyknął Kacper.
Co cię tak cieszy? zapytała Danuta z uśmiechem.
Dziecko, oczywiście! odpowiedział Kacper. Awansu nie stracisz, ale dziecko trzeba urodzić!
Danuta dopiero później zrozumiała, że Kacper wybrał dziecko zamiast podwyżki, której jeszcze nie miał. W trakcie urlopu macierzyńskiego całe utrzymanie spoczywało na Kacprze. Jego pensja menedżera to minimalny etat, a reszta to prowizje od transakcji. Im więcej transakcji, tym wyższe wynagrodzenie. Kacper dawał radę, ale podwyżki nie przychodziły. Gdy Danuta wróciła z urlopu, zaoferowano jej tę samą podwyżkę, którą odrzuciła z powodu ciąży.
Od tego czasu w ich domu zakwitała lekka nerwowość. Danuta przypisała to zazdrości o syna, a Kacper spóźniał się w pracy. Wspólny awans obu małżonków stał się podwójnym świętem: Kacper został starszym menedżerem, a Danuta objęła kierownicę działu.
Kacper był skąpy w gratulacjach, ale hojny w podziękowaniach, gdy ktoś go chwalił. Wtedy zaczynał przekonywać, że Danuta powinna poświęcić więcej czasu domowi i dziecku.
Wkrótce będę szefem działu mówił. Po co ci siedzieć w tych zakurzonych biurach? Lepiej zajmij się domem i dzieckiem, a ja was zapewnię!
Kacprze, nie mogę odejść, kiedy dopiero dostałam awans protestowała Danuta. Zaufano mi, powierzono dział! Nie mogę zawieść ludzi!
Czy więc praca jest ważniejsza niż rodzina?
Pytanie było niewygodne. Danuta wszystko traktowała poważnie: dom, dziecko i pracę. Zaproponowała więc:
Zrobię zadania, które mam, a potem zwolnię się.
Kacper się zgodził, nie wiedząc, co planuje szefostwo Danuty. Dla niej to było sprawdzenie, czy podoła prowadzeniu własnego oddziału. Kiedy Kacper otrzymał od dyrektora kopię rozkazu, wykrzyknął:
Nie prosiłam! Nikt mnie nie pytając! wątpiła Danuta. Po prostu przyszedł szef z centrali, wręczył rozkaz, kwiaty i gratulacje, a ja nie zdążyłam nic powiedzieć!
Odrzuć! rozkazał stanowczo Kacper. W poniedziałek przyjdź do pracy i odmów! Obiecałaś, że zrezygnujesz!
Kacprze, czy ty oszalałeś? zapytała Danuta, odzyskując przytomność. Kto odchodzi z takiej posady? Wiesz, ile tam zarabia?
Zrobić remont, kupić auto, wysłać Witka do dobrej szkoły!
W końcu pojechamy na wakacje! Nie będziemy odkładać przez trzy lata, tylko kupimy wycieczki i jedziemy!
Za pieniądze się poddałaś odparł Kacper. Czy władza cię zwariowała?
Myślę przede wszystkim o rodzinie! odparła Danuta. Dajesz radę w pracy i w domu, wszystko jest czyste, gotowe. Zawsze znajdę dla ciebie czas!
Kacper przestał marudzić, kiedy Danuta kupiła samochód, oddała mu kluczyki i wszystko wróciło do normy. Remont został zrobiony, syn posłany do dobrej szkoły, dwa razy w roku wyjeżdżali na wakacje.
Lecz nadeszła kolejna próba.
Musimy kupić drugi samochód rzekła Danuta. A ja pamiętam, jak prowadziłam ten pierwszy.
Czyż nie jestem już wystarczająco dobrym kierowcą?
Do tej pory pracowali w tym samym budynku.
Przenoszą mnie do centrali odparła Danuta, wzruszając ramionami. To w samym sercu miasta. Jeśli będziesz mnie woził, utkniesz w korkach i spóźnisz się na własną pracę.
Rozumiem westchnął Kacper. Czy naprawdę musimy? Czy naprawdę warto?
To już było, kiedyś zauważyła Danuta. A kiedy szefowie są zainteresowani tobą, korzystaj z tego i bierz wszystko, co można!
Młodzi i ambitni wkrótce zostaną zastąpieni, więc trzeba odłożyć i zainwestować, by nie żałować utraconych szans.
Tak, tak wymamrotał Kacper.
Wtedy znowu pojawił się ten sportowy obóz, kosztujący czterdzieści tysięcy złotych. Danuta pomyślała, że Witkowi będzie nie tylko ciekawie, ale i pożytecznie, więc spokojnie przelała pieniądze. To nie była nawet połowa premii!
Przy zimnym napoju myśli zaczęły układać się w pewien porządek.
Zazdrość! objawiło się nagle. To zwykła zazdrość! Kacper nie odszedł nawet po zostaniu starszym menedżerem! Dla niego czterdzieści tysięcy to ponad połowa pensji, a dla Danuty no cóż, już wiesz. Nie chodziło tylko o pieniądze, Kacper wspiął się tylko o jedną szczebelkę w piętnastu latach.
Wspomnienia spłynęły: Kacper namawiał Danutę, by została w domu i nie wspinała się wyżej niż on. Gdy przepaść stała się nie do przebycia, Kacper wybuchł z powodu czegoś, co go pożarło jeszcze bardziej.
Z ciężkich rozmyślań wyłamał się dźwięk kręcącego się klucza w zamku. To mógł być tylko Kacper. Danuta odsunęła się na oparcie fotela, przyjmując pozę pełną nonszalancji.
Wróciłem rzekł Kacper, wchodząc do pokoju.
Po rzeczy? zapytała Danuta.
Spojrzał na nią z pogardą i odparł:
Wróciłem do domu! Do domu!
Nie! zaśmiała się Danuta. Wracasz po rzeczy! Nie chcę z tobą już żyć!
Przepraszam rzucił, kierując się w stronę kanapy.
Nie wybaczam! odpowiedziała zdecydowanie. Nie zamierzam ci wybaczyć! Nie powinieneś był wracać! Powiedziałeś już wszystko!
Zdecydowałam! Nie potrzebuję takiego męża! Nie jestem winna, że nie osiągnąłeś nic, nie jestem winna, że zarabiam więcej! Nie jestem winna wszystkim zarzutom, które mi wygłaszałeś! Po pracy i domowych obowiązkach, wychowywałam dziecko, dbałam o ciebie! Ty po pracy byłeś tylko zmęczony! Pewnie tak podchodziłeś do swojej pracy! Nie ma to już znaczenia! Zbieraj rzeczy i idź!
Co, wreszcie poczułaś się królową? wykrzyknął Kacper. Wszyscy wiedzą, jak zdobywałaś podwyżki! To ja, twoja szefowa!
Szkoda, że herbata już ostygła. Efekt byłby większy, a szkody poważniejsze. Kacper po prostu wytrzeć twarz.
Patrząc na kolejną filiżankę, jeszcze nie ostudzoną, Danuta poczuła, że już od początku ich związku Kacper nosił w sobie ducha rywalizacji. Żył, by goić swoją żonę, a im większa była przepaść, tym bardziej niszczył swoją miłość. Czy była prawdziwa? Pomyśli o tym przy kolejnej herbacie.
Może nie warto czekać, aż napój ostygnie? Tradycyjnie pije się go gorącego!
